4 Little Girls (1997)

Het onderwerp van een dodelijke bomaanslag op een zwarte kerk vanwege racistische motieven gebracht door Spike Lee als regisseur deed me vermoeden dat dit vooral een kwade documentaire zou worden, maar uiteindelijk komt er op zijn best een kalme woede naar voren. Het is een bijzonder ingetogen docu, die vooral draait om verdriet, zonder daarbij in gemakkelijk sentiment te vervallen. Lee schetst hier het totaalplaatje bijzonder goed. De familie van de gedode meisjes zijn de focus, maar tevens komt de geschiedenis van Birmingham en de opkomst van de 'civil rights movement' hier sterk aan de orde. Objectief is de documentaire niet, maar waar mij dat gewoonlijk stoort is dat hier gewoon onvermijdelijk, deze moord valt op geen enkele manier goed te praten. Enigzins jammer is het wel dat geen van de racisten aan het woord komt, maar ik had ook niet verwacht dat die met Spike Lee zouden willen praten in een film als deze. Bijzonder interessant is het bizarre interview met George Wallace, ooit de gouverneur die het meest voor een afscheiding van de blanke en zwarte leefwereld was, maar die nu kennelijk helemaal omgedraaid is op dat gebied. Hij lijkt tevens seniel aan het worden te zijn (hij overleed in 1998). Wat echter het meeste indruk maakt zijn toch de familiemomenten, hoe zij de bomaanslag verwerkt hebben. Vooral opvallend was het moment waarop een moeder het brokstuk te voorschijn haalde dat in het hoofd van haar dochter zat toen ze stierf. Waarom je zoiets zou willen bewaren gaat langs me heen, maar iedereen heeft zo zijn eigen manier om met rouwgevoelens om te gaan.

Dat openingsnummer van Joan Baez, Birmingham Sunday, is ook bijzonder mooi.
3,5*

Opvallend laag gemiddelde. Wat vond iedereen hier zo slecht aan?

Behoorlijk indrukwekkend. Echter, Spike Lee komt met zoveel personen/verhalen op de proppen in een te rap tempo waardoor hij de kijker geen tijd gunt om het een en ander te 'verwerken'. De balans is erg zoek. Het lijkt wel alsof de documentaire puur gemaakt is voor degenen die reeds weten wat er allemaal precies is gebeurd en de geschiedenislesjes w.b. de strijd van 'the blacks' jegens het separatisme moeiteloos kunnen opzeggen. Voor de gemiddelde know-not wordt het een 100 minuten 'spektakel' waarbij je je aandacht niet mag laten verslappen.

Persoonlijke smaak: ik houd er toch wel van om hier en daar even een rustpunt in een docu te krijgen om alles even te laten bezinken.

Desalniettemin een respectvol stukje 'zwarte' geschiedenis die de juiste snaar weet te raken. Het interview met George Wallace was inderdaad bizar, had van mij er wel uit mogen worden gelaten. Die man had ze al niet op een rijtje, maar nu was hij echt medisch gezien al te ver heen qua seniliteit.