The Inn of the Sixth Happiness (1958)

We shall not see each other again, I think. Farewell, Jen-Ai

Toen ik nog student was, ondertussen toch ook alweer een jaar of 10 geleden, maakte ik er vaak een sport van om op zondagmiddag bij slecht weer me te nestelen in de zetel met zo'n klassieke Hollywood film van ettelijke uren. Een volledige namiddag ging zo voorbij en ik heb aan een aantal van die films erg warme herinneringen overgehouden zoals bijvoorbeeld Gone with the Wind. Het was alweer even geleden dat ik dat nog eens had gedaan, maar afgelopen zondag kwam dat gevoel toch terug bovendrijven.

Want met zijn speelduur van 2 uur en 30 minuten is The Inn of the Sixth Happiness niet meteen een korte film te noemen, hoewel het nog altijd niet kan tippen aan de hierboven genoemde Gone with the Wind of Lawrence of Arabia natuurlijk. Indertijd deze film aangeschaft voor de aanwezigheid van Ingrid Bergman maar blijkbaar is regisseur Mark Robson ook geen onbekende. Niet meteen mijn favoriete regisseur vanwege onder andere The Little Hut en The Bridges at Toko-Ri maar dit brengt hij in ieder geval wel tot een goed einde. Deed me qua verhaal wat denken aan The Children of Huang Shi, die kwam uiteraard wel vele decennia later uit, maar de belevenissen van Gladys Aylward die tegen wil en dank naar China wilt (en daar eenmaal aangekomen allerlei dingen beleeft die ze nooit voor mogelijk hield) blijft over de gehele lijn boeien. Robson wandelt voor een groot stuk wel langs de typische platgetreden paden die je in dit soort films kunt terugvinden - zo was de echte Gladys een beetje beschaamd over de romance in de film aangezien haar korte affaire met een Chinese soldaat absoluut niet zo'n grote liefde was als hier wordt getoond - maar het werkt op zich allemaal wel.

Je weet dat het uiteindelijk allemaal wel goed zal aflopen met Gladys en de 100 kinderen die ze mee op sleeptouw heeft genomen maar van een beetje feelgood is nog niemand doodgegaan. Dat geldt vermoedelijk ook voor de aanwezigheid van Bergman die hier een overtuigende rol neerzet. Ik had op voorhand een beetje schrik dat dit wel een erg religieuze rol ging zijn en hoewel dat voor een stuk klopt, is Bergman verre van storend en wekt haar personage nergens ergernis op. Beetje vreemde keuze wel om voor twee van de belangrijke (Chinese) bijrollen geen Chinezen te casten maar gelukkig zijn de rollen van Curd Jürgens (Lin Nan) en Robert Donat (de Mandarin) niet te stereotiep, al balanceert Donat wel wat op het randje, en moet je dit voor de rest ook wat in zijn tijdsgeest zien. De laatste film ook voor Donat die tijdens de opnames stierf en zijn laatste zin in de film is dan misschien ook nog wel de meest toepasselijke die een acteur kan brengen: We shall not see each other again, I think. Farewell, Jen-Ai.

Hoewel de buitenscènes nagenoeg volledig in Wales werden gefilmd, waan je je ook zonder al te veel problemen in het China van toen. Het stoorde me dat er halverwege de film volledig naar Engels werd geswitcht maar eigenlijk is de uitleg van user gerritdina nog erg passend: eenmaal Gladys voldoende Chinees heeft geleerd, wordt er in de film geswitcht naar Engels. De film is ondertussen al geruime tijd in een degelijke DVD transfer te vinden dus hopelijk krijgt de film wat meer stemmen.

3.5*

Ooit lang geleden in de jaren '50 werd dit misschien goed genoemd, nu is maar een middelmatige Hollywoodiaanse biografie over een Britse vrouw, genaamd Gladys Aylward die hierin gespeeld werd door Ingrid Bergman. Een op waren gebeurtenissen gebaseerd verhaal dus, het richt zich op Christelijke liefdadigheid van een vrouw die missionaris werd in Noord-China. Het duurt twee uur voordat je aankomt bij de prestatie om met 100 weeskinderen te voet over een reeks bergen te krijgen met een minimum aan voedsel en water, te midden van de Chinees-Japanse oorlog. Er is veel te veel tijd besteed aan een onnodig zelfverzonnen liefdesverhaal. Ook kan de film (of zijn schrijvers) zichzelf er niet toebrengen om historische accuraat juist te zijn. De herberg werd geen zes maar acht gelukken genoemd naar het Chinese geloof dat het getal acht gunstig is. Gladys Aylward kreeg de Chinese naam Ài Wěi Dé (een Chinese benadering van 'Aylward' - wat 'Deugdzame' betekent), niet de naam Jiān Ài zoals gebruikt in de film. Robert Donat behoudt enige waardigheid onder zijn onaangename geel-gezicht make-up, de half-Chinese militaire officier van Jürgens had een Nederlandse roots en Ingrid Bergman is stralend en vriendelijk zoals altijd en doet duidelijk haar best met het materiaal!