Behind Green Lights (1946)

Een whodunit die zich nagenoeg volledig afspeelt op een avond in en rond het politiegebouw van een niet nader genoemde stad. William Gargan zwaait er als luitenant de plak over de avondshift maar heeft niet enkel af te rekenen met misdaad maar ook met een stel jolige persjongens die zelfs een eigen pressroom hebben om een kaartje te leggen in afwachting van de volgende scoop.

In deze atmosfeer ontwikkelt zich het verhaal waar de nadruk ligt op dialoog, enkele actiescenes en flashbacks niet te na gesproken. Men slaagt erin om de spanning op te bouwen om dan eerder onverwacht bij de start van de tweede helft een komisch intermezzo in te leggen met o.a. een jolige melkman die blijkbaar ‘s avonds laat de ronde doet en een lijk dat uit de kast dreigt te vallen. Voor mij werkt dat wel in dat soort films die bestemd zijn voor een publiek van 8 tot 88. Nadien neemt men de meer ernstige draad terug op om naar een bevredigende finale toe te werken.

Knap in beeld gebracht door de mij onbekende regisseur Otto Brower en cameraman Joe MacDonald, reeds gekend van zijn medewerking aan een aantal noirclassics. Ik heb dan ook de neiging om aan laatstgenoemde een belangrijke rol in het verzorgde werk met licht en schaduw toe te schrijven. De Duitse expressionisten loeren hier af en toe letterlijk om de hoek, met mooie resultaten tot gevolg.

Conclusie. Deze B-film met een mix van hersenwerk, comedy, acceptabele acteerprestaties en mooie plaatjes is voor mij een kleine winnaar.