Crack in the World (1965)

Ten gevolge van een uit de hand gelopen experiment om energie uit het centrum van de aarde te recupereren geraakt de aardkorst ernstig beschadigd. De scheur in het oppervlak wordt steeds groter en veroorzaakt gigantische vulkanische activiteiten. De aan kanker lijdende en terminaal zieke dokter Stephen Sorenson staat voor de loodzware opdracht te verhinderen dat de aarde zich in twee splitst. Hij maakt hierbij gebruik van atoombommen.

Voor de tijd waren de speciale effecten wellicht indrukwekkend maar nu komen ze toch wat gedateerd over. Het gegeven is eigenlijk niet erg geloofwaardig, er zijn diepe kloven in de aardkorst maar de aarde is zo groot dat dit geen kwaad kan. De film poogt de boodschap te verkondigen dat de mens omzichtig moet omspringen met wetenschappelijk experimenten. De acteurs doen hun best om hun rol geloofwaardig te doen overkomen, maar slagen daar toch niet 100% in. Vooral Keiron Moore heeft moeite om zich steeds ernstig te houden. “Crack in the World” zal misschien nostalgische ingestelde liefhebbers van oude science-fiction kunnen bekoren, maar voor mij reikt hij niet verder dan de middelmaat.

dat zijn b films dat is gewoon gemaakt met de bedoeling om naar te kijken meer moet dat niet zijn zo zijn er vele natuurlijk weet elke gezoende mens dat dit onmogelijk is. ze beginnen nog maar met ons heelal planeten verkennen op zoek te gaan naar andere werelden en andere planeten te verkennen en dat op zich is al een groot mystery voor de mens. wat zou dan wel niet het binnenste zijn van onze aarde maar zo slim zijn ze nog niet ze gaan liever in de ruimte gaan zweven dan dat ze het grote wonder ontdekken van onze planeet. ja ze zijn in staat om raketten naar de maan en zo te sturen maar hun eigen planeet kennen ze niet echt je zou zegen dat ze het al beu zijn.maar in de film kan alles daarom moet je die films gewoon beoordelen als goed niet meer of minder.want ik heb films gezien die belangen nog niet zo oud zijn als deze die veel slechter waren dan die. gisteren nog het had ook te maken met de aarde maar iets wat wel zou kunnen gebeuren.

Aardige film over een wetenschapper die de korst van de aarde wil doorbreken om zo energie te verkrijgen. Deze sci-fi/rampenfilm komt ietwat traag op gang en moet het zeker niet hebben van de geloofwaardigheid. De verouderde special effects hebben zo zeker hun charme. Een kleine 3.0 sterren voor deze vermakelijke pulp die verder wel gemakkelijk weg kijkt.

aardige sf film over rampen door scheuren in de aardkorst ontstaan door experimenten door wetenschappers .

Halverwege dacht ik dat dit verhaal een prima uitgangspositie was geweest voor de 2012 film van Emmerich .

Effecten zijn natuurlijk matig met echte vulkaan scenes en atoomexplosies ertussen gemonteerd .

Voor de rest is dit een matige rampenfilm met een wel heel matig einde .

Leuke film met wel oude special effects, maar uit 1965, dan mag het ook wel. Einde was wel verrassend. Een soort tweede maan.

Kleine tip: als je een film maakt waarbij de Aarde in tweeën scheurt zorg dan voor wat budget. Hier voornamelijk de CGI uit die tijd: stock footage. Verder voornamelijk die in hun lab ruzie maken. Voor 1965 hadden we al iets beters mogen verwachten. Dit is eigenlijk iets dat je eerder in de jaren 50 zou verwachten. Idee is leuk, we gaan nog even een vulkaan in en okay de trein was nog wel leuk gedaan, maar verder knip en plakwerk met journaalbeelden, vulkaanuitbarstingen en atoomexplosies. Uiteraard gaat minimaal een half uur ook nog op aan liefdesperikelen.