Du Côté d'Orouët (1973)

Na Adieu Philippine (1962) opnieuw meisjes aan de kust voor Rozier. En waarom niet. Met 150 minuten voor de boeg en een beloofd minimaal plot, zijn er slechtere plekken en slechter gezelschap waar je in kan vertoeven voor wat zomerse onthaasting! Qua gevoel zit het wel helemaal goed. Ergens tussen Jean Eustache en Eric Rohmer in, maar in de personages schiet de film uiteindelijk toch net wat tekort.

Die kantoor-chef uit de plotbeschrijving komt uiteraard niet zomaar opdagen. hij heeft een oogje op zijn secretaresse (en blijkbaar verder niets anders te doen deze zomer) en werkt zich op een nogal knullige manier de vakantie van de vriendinnen binnen. Waarbij hij zich gelaten laat ridiculiseren en kleineren in de hoop dat er uiteindelijk, misschien, spontaan iets zou gaan gebeuren. Acties waarvoor de personages voor mijn gevoel misschien al tien jaar te oud zijn eigenlijk. De hele groepsdynamiek mist wat overtuiging en komt op momenten een beetje cliché over... hoewel het de hele speelduur toch nog lekker weg blijft kijken. De film blinkt dus met name uit in camerawerk en editing. Een iets interessantere inhoud had het een meesterwerkje kunnen maken...

Niet leuk, niet interessant.

Wel te lang.

Fijne zomerse film is een bijna tijdloos document over een vakantie aan de kust. De lichte toon en landerige sfeer worden uitstekend getroffen, en hoewel er nauwelijks iets noemenswaardigs gebeurt vloog de tijd voorbij- net als in een echte vakantie eigenlijk. De komst van de wat sneue manager zorgt voor een komische noot. Nog wat minimalistischer qua plot dan Adieu Philippine maar niet veel minder.