Teo-neol (2016)

Een Zuid-Koreaanse thriller. Waarom ook niet. De verhaallijn beschrijft een nieuwsgierigmakende situatie van beklemming en indringende spanning. Zweethandjes lijken in het verschiet te liggen. Ben benieuwd.

Na ruim twee uur kijkvertier is er goed nieuws en slecht nieuws.

De film is tot op zekere hoogte en tot op zeker moment absoluut spannend. Het eerste uur is goed. Een mooi opgebouwde spanningsboog die aanspant en aanspant. Een spanning die ontstaat doordat de maker erin slaagt het overlevingsgevecht van het personage indringend weer te geven.

Behalve beeld speelt geluid daarbij een belangrijke rol. Een subtiel hoorbaar kreuntje. Een vallend stukje steen. Een waterval van gruis. Geluiden die worden afgewisseld met luid geschreeuw en getier. Minder subtiel, maar eveneens met een indringende werking.

De camera die zich in een kleine ruimte beweegt en dicht op de huid filmt, boetseert door het heel simpel tonen van een grimasje of een zweetdruppeltje, heel succesvol een extra laagje op het al angstaanjagend claustrofobisch effect. Spannend. Spannend.

De verhaallijn gaat in dat eerste uur niet rechttoe-rechtaan. Er is ruimte voor wat onverwachte ontwikkelingen, die de inleving verhogen en daarmee bijdragen aan de spanning.

Zeer geslaagd zijn de komische intermezzo's van een stuntelende sidekick. Totaal ongepast in een film die een serieuze thriller is, maar juist daarom zo fijn. Heel absurd maar 't voelt ok.

Het was een prettig eerste uurtje.

Het tweede uurtje is slepend en aan de saaie kant. Veel van het zelfde. Bovendien verschuift de focus meer en meer naar andere personages en die zijn gewoon minder interessant.

Ze brengen het gevreesde Koreaanse drama mee. Het drama van de overdrijving in spraak en gebaar. Het verhaal lijdt er onder. Het verhaal wordt een opera en ik heb daar niet veel mee.

Aldus verdwijnt de beklemmende spanning en wordt de film saai en voorspelbaar. We slepen ons naar het einde. Ook daar geen verrassing meer.

Ruim 2 uur film is dan echt te lang.