Le Genou de Claire (1970)

Gesprekken over morele waarden, liefde, verleiding, trouw, huwelijk...tussen personen met tegengestelde opvattingen vormen de hoofdbrok van deze charmante film. Precies zoals als in "Ma Nuit chez Maud" die ik een paar dagen geleden zag. Het handelsmerk van Eric Rohmer !? Niet verwonderlijk, beide films maken deel uit van zijn "6 Contes moraux".

"Le Genou de Claire" is naast de gedachtenwisselingen, dialogen of disputen ook een visioneel sterke film. Heel mooie beeldvorming, met leuke verschijningen, zoals de verbluffend goed acterende jonge meisjes Béatrice Romand en Laurence de Monaghan, maar bovenal de charismatische Jean-Claude Brialy, een voorbeeld van spraakvaardigheid.

Het kleurenpallet is geslaagd met ondermeer knappe natuurgezichten en de puike algemene setting bepalen mede dat deze film me meer aansprak dan "Maud". Eigenlijk na "L'Amour l'Après-midi", de beste Rohmer.

Er wordt wat afgeleuterd in de films van Rohmer. Zo ook in deze film, maar dat kon voor mij de pret toch niet drukken. Ik kon mij goed inleven in die baardmans. Ook ik voel mij doorgaans erg aangetrokken tot jonge vrouwen. De scène waarin Jerome (de baardmans dus) de hand op de knie legde van Claire vond ik trouwens ook de mooiste in deze film. Mede ook omdat er vanaf dat moment nu eens niet gepraat werd. Ook de scène waarvan een afbeelding op de poster vond ik erg mooi.

Op visueel vlak vond ik deze film ook best wel aardig. Mooie plaatjes van het meer van Annecy en de Franse alpen. Gezien de haardracht en de minirokjes kon je wel duidelijk zien dat deze film beginjaren zeventig gemaakt was.

Dit is trouwens de achtste film die ik van deze regisseur gezien heb en de eerste die bij mij hoger dan een 3,0* scoorde. Misschien toch maar eens meer films bekijken van deze regisseur die ik vanwege het doorgaans oeverloos geleuter al bijna opgegeven had.

3,5*

Een interessant gegeven, dat zeker, deze variant op Lolita. En opgenomen op een geweldig mooie locatie, zo op en rond het Meer van Annecy.

Wat een eng, arrogant en pedant mannetje is die Jean-Claude Brialy toch, ongelovelijk.

Op het einde is enige sympathie voor dit hoofdpersonage wel verdwenen. Hoe hij niets ontziend Claire bespeelt is wel treurig.

En maar slap intellectueel tateren tegen die bevriende schrijfster. Het kwam hem wel erg goed uit dat zij materiaal zocht voor haar boek en hij proefkonijn kon zijn, maar eigenlijk is hij een intellectuele vieze man die naar te jonge meisjes hunkert, en alleen maar aan zichzelf denkt.

Leuke rol van Béatrice Romand. Een grappig personage.

Ik ben blijkbaar niet de enige die zich heeft geërgerd aan onze Jérôme. Een man die een vakantie of reünie in zijn geboortestreek heeft gepland en een maand lang rond het gat van zijn vriendin-schrijfster Aurora zweeft. Aurora die vervolgens weinig graten ziet in zijn geflirt met haar en haar twee jonge tienerdochters.

Hangt hij daar wat de moraalridder uit van vrije liefde hier en daar, dringt hij zich op aan iedereen en heeft hij steeds zijn mond vol van wat hij al dan niet goed vindt. Zijn aanstaande verloofde is er niet, dus aan haar hoeft hij alvast geen verantwoording af te leggen. Geweldig vond ik wel de scène tijdens La Bastille, 14 juli. Werd hij daar droogweg gedumpt waarna hij beteuterd de dansers gadesloeg.

Nu, een vervelend personage hoeft nog geen slechte film te betekenen. Maar ook dat werd niet geheel ingevuld. Veel vakantiegevoel langs het meer en heuvels van Annecy, maar ook heel veel geleuter die de vaart uit de film haalde.