Nybyggarna (1972)

Mooi vervolg op Utvandrarna, misschien ietsje minder mooi, waarin we zien hoe het verder gaat met de familie Nilsson en de anderen uit deel 1. De uivoering die ik heb gezien duurde geen 157minuten maar 192 minuten

Uitstekend vervolg op The Emigrants. Een heel sterk eerste deel - waar weinig in gebeurt, maar in zijn 'uneventfulness' verstild en gewoon fraai. Na de pauze (net als The Emigrants heeft de film ergens halverwege een pauze met muziek) lijkt het wat in te zakken, al is er een hallucinerende goud koorts flashback van de broer, tegen het einde gevolgd door een tamelijk schokkende opstand van Sioux - die kwam even binnen, vervolgens een kille executie scène en tot slot een prachtig meditatief laatste kwartier, over Karl Oskar die zijn dagen slijt in eenzaamheid - met een prachtige herinnering aan Ullmann in Zweden. Een stijl die zowel de eerste film als ook een groot deel van deze tweede film kenmerkt: totale rust (en daardoor wat lang), met bijzondere close-ups en aandacht voor detail en natuur.

Een zeer sterke 'kolonialisten'-film.

De twee delen van Nybyggarna verschillen nogal van elkaar. Waar het deel voor de pauze de trage maar gestage opbouw van de boerderij van Karl Oskar laat zien, is het tweede deel wat meer plot-driven. Ik vond persoonlijk de herinneringen van Robert tijdens een koortsdroom, verteld zonder dialogen maar met onheilspellend getrommel, het sterkste stuk. Von Sydow, Ullman en ook zeker Axberg als jonge broer zijn weer zeer goed. Er is in dit deel wat minder aandacht voor de andere families uit Utvandrarna (alleen Ulrika heeft nog wel een redelijk belangrijke bijrol), een keuze waarmee ik wel kan leven.

Meerdere malen wordt het onrecht dat de oorspronkelijke bevolking is aangedaan besproken, en het culmineert, toch nog onverwacht, in een bloederige aanval op de familie van Danjel. Behoorlijk confronterend, net als de massa-executie daarna.

Iets minder sterk dan de eerste film voor mij, maar alsnog een sterk vervolg.

Achteraf gezien was het misschien niet zo’n goed idee van mij om het vervolg op Utvandrarna (1971) van Jan Troell naadloos na het eerste deel te bekijken. Ik bespeurde bij mezelf na zoveel uren toch een zekere gewenning en helaas een verslapping van mijn interesse. Ik ben bang dat ik daarmee deze sequel geen recht doe. Hij verdient over een tijdje een herkansing.