En Compagnie d'Antonin Artaud (1993)

Nog geen stemmen voor een film over het laatste jaar van Artaud met Sammi Frey als de eponieme held?
Antonin Artaud, wie kent hem niet. Zelfs als je nooit iets van hem gezien of gelezen hebt ,ken je hem toch als coole gekkie en junk die oa Jim Morrison inspireerde en zoals gekend de aartsvader was van het underground theater. Iedere filmliefhebber kent hem natuurlijk ook als als Marat in Napoleon of de hulpvaardige priester in LPDJDA.
Hoe dan ook, een soort laatste levensdagen van een popster flic gefilmd in korrelig z-w waarmee men de foto's van e.g. Doisneau uit post-oorlog existentialistisch Parijs en de daarbij horende atmosfeer tracht te evoceren, waardoor deze film er precies uitziet als een film...uit de nineties die tracht om de jaren 40/50 te evoceren .Opvallend waren ook de vervreemdingsanachronismen.
Frey-Artaud wordt dus bijgestaan door de jonge pruldichter Jacques Prevel,, een overjarige adolescent die er een brunette maman en blonde putain op na houdt en eerst door de held wordt verward met Jacques Prevert, wat een komische scène oplevert. Dit komische verdwijnt echter al snel als blijkt dat het Genie de jongeling slechts misbruikt als provider van drwags, en de pruldichter het Genie misbruikt als reclamegenerator. Waarbij het genie steeds gekker en terminaal ziek wordt, en de pruldichter maar niet doorbreekt.
De rol van Frey als het Gedoemde Genie is toch wel het meest memorabel aan deze goedbedoelde maar weinig voorstellende film.
De score had wel iets jazzier gemogen.