Yip Man Chin Chyun (2010)

Het uitmelken is begonnen.

En nu maar hopen dat de uier niet al te schraal wordt, want na dit ‘alternatieve’ deel is de kans groot dat er meerdere zullen volgen. Je gunt zo’n beest haar tepels. Vervolgen zullen er ook komen op de originele twee met Yen, waarvan de tweede al beduidend minder was.

Niet dat dit een onaardige martial arts-film is geworden overigens. Het verhaal is een beetje simpel, maar de gevechtsscènes zijn vaak sterk. Protégé Lee zou van het laatste waarschijnlijk niet veel anders hebben gevonden. Toch voelt het draadgehalte soms ietwat onnatuurlijk aan tijdens de knokpartijen en passen ze niet altijd even goed bij de sfeer van de film. Spectaculair is het wel.

Goed.

Weer vermakelijk. Het lijkt ook moeilijk om een écht slechte film te maken, zolang er maar genoeg wing chun vecht-scènes in voorkomen. Verhaaltje had niet veel om het lijf en lijkt nogal wat kanten op te gaan, met als hoogtepunt van random-heid dat er opeens Japanse ninja-samurai-soldaten bij komen kijken. Ze moesten blijkbaar aan het eind even snel een 'eindbaas' verzinnen. Desalniettemin zijn de gevechtscenes de moeite waard, waardoor de film niet verveelt.

Een (f)lauw vertelsel van Ip Man's jongere jaren dat dat zeker gedurende de eerste helft weet te omzeilen door een fors tempo. Beetje hak op de tak, maar het schiet lekker op met aardig wat Wing Chun promomateriaal en kloppartijtjes die in ieder geval vrij energiek ogen.

Na verloop van tijd neemt de plot het over met romantisch en Japans gefröbel. Niet het meest boeiende segment, maar met nog een finale in het verschiet te doen. En die is redelijk. Yu-Hang To heeft het charisma om er mee weg te komen en de oude man verdient een pluim.

Interressant historich gezien, deze film over de jeugd van de leraar van Bruce Lee. Het oude China wordt weer mooi neergezet en de vechtscenes zijn weer top (dat wing-chun is toch een mooie vechtstijl), maar het blijft moeilijk om serieuze dialogen serieus te nemen met dat taaltje.

Aan het prachtige eerste deel zal geen enkel vervolg meer kunnen tippen, maar zowel delen 2 en 3 blijven uiterst vermakelijke films. Dit deel zit zowat op dezelfde golflengte als deel 2: ondanks dat er een andere hoofdrolspeler wordt gebruikt (wat natuurlijk logisch is aangezien het over Ip Man zijn kinderjaren gaat) zijn de gevechten nog steeds geweldig, terwijl het verhaal een heel pak slapper is dan het eerste deel.

Toch wat mindere prequel dan de mooie film zelf. Minder sfeervol en wat rommelig ook.

Het verhaaltje gaat op zich wel maar het weet niet te verrassen of imponeren. Wel zien we enkele fraaie staaltjes oosterse vechtkunst van onze held.

PS dit is nu de 3e dat ik ongeveer dit stukje tik op m'n telefoon. Pfff net weer abuis gewist.

Uitstekend actie film...

Perfect vechtscene...

Uitstekend acteerwerk...

Prima verhaal...

Mooi HD kwaliteit...

Uitstekend mooi achtergrond geluid (Dolby Digital)...

De film was vermakelijk, maar als je het vergelijkt met Ip Man 1 en 2, is het een teleurstelling. Donnie Yen is jammer genoeg weg, maar zijn opvolger Yu-Hang To, deed het zeker niet slecht.

Zijn gevechten waren van hoog niveau en hij leek er fysiek erg op.

Waar ik mij aan stoorde is dat sommige acteurs uit deel 1 en 2, in dit deel andere rollen kregen, wat zeker in het begin erg verwarrend was. Zo had o.a. Siu-Wong Fan, Sammo Hung Kam-Bo en zelfs Yu-Hang To een andere rol in de vorige films. Dit heb ik volgens mij nog nooit eerder gezien. Ondanks dit, geef ik de film alsnog 3*, omdat ik mij redelijk heb vermaakt.

Het verhaal heeft met het sterke eerste deel weinig meer te maken. Benieuwd waar het volgende verhaal over gaat, "IP-man als spermacel" misschien ?

Het verhaal stelt weinig meer voor en is ook ook eigenlijk best flauw. Echter de beelden en de cast redden deze film nog enigszins want dat was gewoon goed. Yu-Hang To deed het goed als IP-man en hij leek ook veel op de originele IP-man uit de andere twee delen. De Japanse gespeelde vrouw (Kenya Sawada) mocht er trouwens ook wel wezen maar dan alleen qua schoonheid. De paar sporadische gevechten zagen er ook best wel aardig uit maar konden absoluut niet tippen aan de vorige films. Al met al kijkt deze film zich nog best aardig weg maar stelt het allemaal weinig meer voor. Waarschijnlijk ben ik deze film over een maanden dan ook waarschijnlijk compleet vergeten.

Best fijn.

Wel een onfortuinlijke opvolging van Ip Man films, misschien dat Kar-Wai daarom zijn versie nog een beetje uitstelt? Anders bestempelt iedereen het waarschijnlijk blind als "deel 4".

Yau's versie richt zich vooral op de jonge jaren van Man. Met Sammo Hung en Yuen Biao als meesters weet Yau zich toch iets boven z'n normale niveau te tillen. De gevechten waren verder mooi in beeld gebracht, erg gecontroleerd met een schaarse uitspatting.

Verhaaltje is simpel maar voldoet voor een film als deze. De vergelijking moet echter gemaakt worden en dan zijn Wilson Yip's films toch een stuk classier dan deze film. Yau maakt een waardig, vlot en vermakelijk filmpje, maar schiet wat tekort en imponeert niet genoeg.

Laat Kar-Wai's versie maar komen.

3.5*

Dennis To is geen Donnie Yen, maar hij kan zich nog wel wat redden. De film heeft een wat meer voorspelbaar verhaal en komt minder episch over dan z'n 2 voorgangers (of opvolgers zoals je het wil zien). De gelijkenis tussen Dennis en Donnie is wel groot genoeg voor de geloofwaardigheid van het personage. Ik volg Onderhond dat de aanwezigheid van Yuen Biao en Sammo Hung de film omhoog tillen. Biao had ik trouwens eerst verward met Anthony Wong.

De film doet me in elk geval aansporen om de andere 2 Ip Man films nog eens opnieuw te bekijken. Het viel me op dat Louis Fan ook in de andere films meespeelde, al was het als een ander personage. Misschien wat verwarrend, maar toch blij dat hij er terug in zit.

Oordeel van de film is dat dit best wel entertaint, maar niet de epische uitstraling heeft van de andere Ip Man films. En dat ligt niet alleen aan de sowieso betere vertolking van Donnie Yen.

Zo heb je nog nooit van Ip Man gehoord, zo zie je vier films over de beste man in één jaar (en er gaat er nog een uitgebracht worden dit jaar met Anthony Wong als het titelpersonage: zie hier). Het echte leven van Ip Man was zo ver ik begreep verstoken van werkelijk dramatische gevechten en zijn karakter komt kennelijk ook niet overeen met wat we steeds te zien krijgen (wellicht zat Kar War er nog wat in de buurt), dus over Ip Man de persoon tasten we nog even in het duister.

Waren de twee films met Donnie Yen al opzichte propaganda, bij dit deel slaat dat door tot puur sprookjesland. Het idee dat we nog naar het leven van een echt persoon aan het kijken zijn kunnen we compleet overboord zetten na de introductie van Japanse kinderen die decennia voor de tweede wereldoorlog Chinese gezinnen infiltreren als spionnen. Hoe verzinnen ze het? In het volgende deel laten de Japanners ongetwijfeld Godzilla op China los, waar Ip Man uiteraard wel raad mee weet. Overigens een film die ik best wel wil zien.

Dit is in ieder geval de minste Ip Man film tot nu toe wat mij betreft. Duidelijk een product dat in wil cashen op het succes van de films met Yen. Hier mist de ziel en alles oogt goedkooop. Sterker nog, de beelden leken zo uit de jaren '80 te komen. Het script, de manier van acteren en de personages lijken uit de jaren '50 te dateren. En dan vergelijk ik hem vooral met b-films uit die periodes. Het plot lijkt van volstrekte willekeur aan elkaar te hangen en er zit opvallend weinig actie in. De eerste paar pogingen tot actie zijn niet bijzonder gefilmd en je moet wachten tot de climax tot het allemaal toch wel fraai wordt. Die scène in de dojo mag er zijn, maar dat is te weinig voor een hele film. Het blijft toch vooral een ongeïnspireerd product over de jeugd van iemand wiens jeugd waarschijnlijk niet veel dramatisch te bieden had.
2*

Zielloze film die zichzelf redt met enkele fijne vechtscènes, maar het GTST verhaal en dito acteerwerk was me hier toch echt teveel. Ik begrijp dat men er in China liever voor kiest om een verhaal grootser te maken dan de werkelijkheid is, maar een subplot met Japanse kinderen die als spionnen naar China gestuurd worden, waardoor Ip Man op het einde even zijn broer moet bevechten is werkelijk verschrikkelijk. Daarnaast waren de acteurs en regie in ieder opzicht ondermaats in vergelijking met de superieure delen met Donnie Yen. De cameo van Ip Chun was een klein hoogtepunt, sommige actiescènes waren erg fijn, maar al met al vind ik deze Ip Man Zero niet echt de moeite waard.

Deze nu ook bekeken. Heb deel 1 en 2 eerst gezien. Donnie Yen was daar toch superieur, en er zat ook veel epiek in deze films. Vechtscenes in deze film zijn zeer sterk, maar het plot is daarentegen iets minder interessant, en de romantiek wist mij hier ook niet echt te grijpen.

Wel leuk om IP te zien opgroeien en te zien hoe hij zijn manier van Wing Chun opdoet. Zodoende sowieso de moeite waard om te bekijken wanneer je 1 en 2 reeds gezien hebt/wil gaan zien. 3,5*

Geen link met de Donnie Yen saga

Eigenlijk is het toch schrijnend om te zien hoe een film marketinggewijs in een hoekje kan worden geduwd. Toegegeven, deze Ip Man Zero gaat inderdaad om hetzelfde personage als de films met Donnie Yen, maar de DVD box doet uitschijnen dat het om een volwaardige trilogie gaat. Vreemd, want Herman Yau levert zijn eigen film af en kiest er zelfs voor om bepaalde acteurs (een Sammo Hung bijvoorbeeld) in andere rollen te casten. Ondertussen is er effectief een deel 3 in de Donnie Yen saga, maar die zit dan weer niet in de box. Voornaamste reden daarvoor is uiteraard dat er toen van die film nog geen sprake was.

Soit, je moet dit dus niet bezien als een film die in het verlengde licht van hetgeen Wilson Yip op het scherm toverde, maar eerder als een alternatieve vertelling van hetzelfde personage. In dat opzicht levert Yau een interessante film af. Beginnende met de jeugd van Ip Man zelf maakt de film hier en daar een tijdssprong waarmee we uiteindelijk bij een meer volwassen vechter uitkomen. Uiteraard moet ook hier de Japanner als grote slechterik komen opdraven, hetgeen wel resulteert in een ietwat vreemde climax waar de geadopteerde broer van Ip Man opeens een Japanner blijkt te zijn. Op narratief vlak dus iets minder, maar verder is hier weinig op aan te merken. Visueel blijft dit een degelijk gemaakte film, nu is Wing Chun toch ook wel een stijl die er gewoon erg goed uitziet in een film, maar ook qua cast is hier weinig op aan te merken.

Een aantal acteurs die dus al eens hebben meegespeeld in een andere Ip Man film, maar dat is niet storend aangezien ik toch nooit genoeg kan krijgen van Sammo Hung. Hij heeft hier een heel wat beperktere rol dan ik had verwacht, maar Hung doet weer zijn vertrouwde ding en doet dat goed. Ook altijd fijn om hem met één van zijn vertrouwde partners in crime, Yuen Biao, te zien. Wat ouder dan ik hem gewend ben (ik ken hem voornamelijk van de films met Jackie Chan) maar Biao verliest nooit zijn kunnen. De focus ligt echter voornamelijk op Yu-Hang To als het titelpersonage. Niet eenzelfde uitstraling als Donnie Yen of Tony Leung, maar hij overtuigt over de gehele lijn. Let vooral ook nog op de zoon van de echte Ip Man in de bijrol van de oude Leung Bik.

Vermakelijke film in ieder geval. Dit is nu ongeveer de 6e of 7e film die ik rond Wing Chun of Ip Man zie en het verveelt me nog niet. Blijft een boeiende stijl die er mooi uitziet wanneer het door een vakkundige regisseur wordt gebracht en Herman Yau voldoet aan die beschrijving. Goede cast ook en een vlot verhaal. Moet maar eens op zoek naar het derde deel van de Donnie Yen films.

3.5*

Deze versie had van mij niet gemaakt hoeven worden.

Ik heb deel 1, 2 en 3 met veel plezier bekeken, en ik kon waarderen dar er in deel 3 daadwerkelijk een goed stukje drama was toegevoegd.

Deze versie wat door veel mensen als de prequel wordt beschouwd mist juist dat stukje verdieping, ook in historische zin volgens mij.

Het omhulsel van martial arts is sterk te noemen, maar op inhoud is het nagenoeg leeg. Krappe voldoende. *3.0

Weinig verheffende film. Het verhaal slaat nergens op, maar dat is het ergste niet. Het was ook wat chaotisch en wist me (mede daarom) maar nauwelijks te interesseren. De hoofdrolspeler is niet charismatisch genoeg en ook de vele gevechten zijn veelal hetzelfde en weten niet over de volle duur te boeien. Qua tijdsbeeld nog wel oké. 1,5*.

Yip man uit 2008 vond ik goed genoeg dat ik niet twijfelde toen ik The beginning of the legend en deel 2 bij de kringloop tegenkwam. En laat ik me maar weer eens verbazen over het feit dat men altijd zo snel sequel en prequel happy is, het lijkt vaker een must dan echt een toevoeging. In het geval van Yip Man pakt het best redelijk tot oké uit.

En in the beginning zien we zoals te verwachten de eerste stappen van Yip Man binnen de Wing Chun samen met zijn geadopteerde broer en waar volgens andere gebruikers Yip Man de uitstraling van een zak hooi heeft vind ik dat reuze meevallen en zie ik toch vooral de rust, kalmte, sereniteit die zo kenmerkend is voor het karakter. Het is allemaal niet zo verkeert. Kostelijk daarna is de ontmoeting met senior Leung Bik die na een korte lesje Yip aanneemt als leerling en hem nog heel wat bij brengt. En natuurlijk zijn alle actie en gevechten even lekker als van grote schoonheid.

Toch is het niet allemaal goud dat glinstert want ergens halverwege komt er toch een plotje naar boven rond zijn broer, verraad en de Japanners, die niet zo heel erg boeit. Net als alle romantische besognes met zowel Cheung als Lee wat eigenlijk ook allemaal niet zo interessant is buiten het feit dat Lee het probeert Cheung te dwarsbomen. Om het zomaar te zeggen lijkt het geheel zich een beetje in melodramatische randzaken te verliezen. Maar goed, vermakelijk is het allemaal wel weer maar begrijpelijk komt het geen moment in de buurt bij Yip Man uit 2008. Het cijfer is dan ook één en al twijfel want 3 is te weinig 3,5 is te veel.