Pieds Nus sur les Limaces (2010)

Trailer (YouTube)

Erg overdreven sentimenteel drama lijkt het, ben wel een fan van Diane Kruger overigens dus we zullen zien.

Aangrijpende film.... knap gemaakt, super geacteerd van Diane Kruger en Ludivine Sagnier.

soms luchtig, soms grappig, soms ernstig.... mooie beelden, mooie stemming van een huisje op de buiten, waar "de dingen" nog kunnen.... spontaan .....

maar tevens een veel diepere achtergrond.... spanning tussen spontaneiteit vanuit het gevoel en de wereld van het verstand, aanpassing, toegevingen, je eigen kwijt raken in de wereld van de rede

Mooie, oogstrelende en poëtische film. Het is een aanklacht tegen de manier waarop vrijwel iedereen tegenwoordig leeft. Gehaast, gejaagd. We nemen geen tijd meer voor onszelf, voor de natuur om ons heen. Mensen die zich niet conform de 'voorschriften' gedragen, worden bestempeld als raar, vreemd en vooral 'anders'. Dit maakt deze film zo uniek en zo knap.

Wees wie je bent, en veroordeel niet !

Hoewel ik deze film op zijn tijd best vermakelijk vond heeft hij me toch niet echt kunnen boeien. Het kwam op mij allemaal wat oppervlakkig over. De uitwerking van de personages had wat uitgebreider gemogen. Die diepere achtergrond waar Djumbo het over heeft is mij dus ook wat ontgaan geloof ik. En eerlijk gezegd begreep ik het personage Lily ook niet zo goed. Aan de ene kant is zij stapelgek, aan de andere kant maakt ze dan ineens weer de meest intelligente opmerkingen. Ik weet niet, maar ik vond dat wat moeilijk te rijmen.
En dat het huwelijk van Clara ineens zo slecht wordt en die 2 ineens ruzies hebben komt ook een beetje uit de lucht hebben. Eerst is er niks aan de hand, maar ineens escaleert het en volgt er een scheiding. Het leek wel alsof er gewoonweg te weinig tijd was om alles goed uit te werken. Erg jammer.
Matige film dus, maar wel 1tje met mooie beelden van het franse landschap.

Onderhoudend. Mooi gemaakt. Jammer dat er onder de film niet een wat boeiender vertellijn ligt en wat mij betreft had het wat korter gemogen. Misschien omdat het een debuut film is, de film is hier en daar wat fragmenterig. Er worden wat cinematografische trucjes bedacht die niet het verhaal, of de dramatiek nauwelijks ondersteunen, maar die puur op effect gemaakt lijken te zijn. Desalniettemin zijn ze anderzijds bij vlagen geniaal: het wapperende handje van moeder zal ik niet snel vergeten. De boodschap van de flic is charmant en licht; wat de grens tussen normaal en krankzinnig is, is feitelijk ook maar een afspraak die min of meer bij toeval tot stand gekomen is.

Prachtige, integere en oprechte film. Ludivine Sagnier speelt fenomenaal. De film gaat nergens te ver en weet de aandacht vast te houden door prachtig spel en sterke cinematografie. Muziek keuze vond ik niet overal even geslaagd.

Wat een dubbel gevoel over deze film. Aan de ene kant is deze onvoorziene maar geloofwaardige ontwikkeling in de verhouding tussen de twee zusters waarbij de karakters sterk tot uiting komen, effectief en dramatisch. De diepe verschillen lijken minder groot dan de gemeenschappelijkheden en onderlinge acceptatie. Aan de andere kant komt het over als kunstige kitsch, of zoals De Volkskrant schreef: een geforceerde, ongeloofwaardige en bijzonder naïeve lofzang op onaangepastheid.

De Duitse Diane Kruger is een echte duizendpoot die haar talen perfect beheerst na een prima rol in Unknown (2011) nu weer te zien in een Franse film, en wat een rol van Ludivine Sagnier als het speelse zustertje en wat een prachtig vol lichaam heeft die vrouw

Wel verdraaid. Twee weken geleden gezien in de bios en nu alweer op TV5.

Mooi filmpje, maar wel anders dan wat ik had verwacht na het zien van de trailer.

Voor degenen die hem vanavond gaan kijken, enjoy!

Van de hedendaagse mens wordt verwacht dat hij of zij zich gedraagt volgens de normen, die de samenleving erkent en herkent als normaal gedrag. Een enkeling wenst zich daaraan niet te conformeren en doet de dingen, waar hij of zij zin in heeft.

In deze film, gebaseerd op haar eigen boek, laat Fabienne Berthaud de tegenstelling tussen deze twee levenshoudingen haarscherp zien. Aan de ene kant heb je Lily (Ludivine Sagnier), die haar eigen spelregels heeft, plezier wil hebben in de vrije natuur en gewoon doet wat haar te binnen schiet. Aan de andere kant haar oudere zuster Clara (Diane Kruger), die zich wel aan de regels houdt en geleerd heeft verantwoordelijkheid te dragen. Na het overlijden van haar moeder besluit Clara daarom de zorg voor haar schijnbaar ongeremde zusje op zich te nemen. Waar je zou verwachten dat Clara het weerbarstige gedrag van Lily van lieverlee zou gaan veranderen, gebeurt uiteindelijk precies het tegenovergestelde.

Gesteund door fraai camerawerk maken Kruger en Sagnier er met prima acteerwerk een hele mooie, heel aparte film van. Geen drama zoals hierboven bij de synopsis staat, maar veeleer een romantisch verhaal over de liefde tussen twee zussen, met af en toe wat drama en af en toe wat humor.
En dan de titel: Blootsvoets op naaktslakken. Ik weet niet waar dat op slaat, maar het is wel een heel erg fraaie titel.

Mooi liedje van Thomas Dybdahl op het eind. Film is even mooi.

Zet bijna iedere kijker op het verkeerde been.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Wel een rare actrice Ludivine Sagnier, voor haar

moeilijk leven, zonder haar moeder...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Geen topper film...

Mooi filmpje.

Jammer dat het begin toch wat snel ging zodoende ik niet echt een band kreeg met de kleine zus (Lily) en met name het verdriet over de moeder die wij nooit gekend hebben. Ook de voortdurend schreeuwerige reacties en de plotselinge 'vrienden' van Lily die steeds de kop opstaken - kon ik niet echt waarderen.

Toch, als je daar een beetje doorheen kijkt en zoals het een echte arthouse betaamt, let op de combinatie van sterk acteerwerk (Diane Kruger is een heldin), rustige en mooie plaatjes begeleidt door een geniale soundtrack.....ja dan klopt mijn hart toch weer wat sneller

Verdiende 4*

Meeslepend verhaal waarin twee zussen geconfronteerd worden met de plotselinge dood van hun moeder. Al gauw werd het duidelijk dat iedereen dit op z'n eigen manier verwerkt want Lily kon maar geen genoeg krijgen van de gekleurde cakejes op de begrafenis. Niet alleen hier werden die verschillende opvattingen duidelijk. Als ze terug naar huis gaan blijven de normen en waarden een grote rol spelen in het dagelijkse leven en dit resulteert in zowel irritaties als een verruimende blik op de levensomstandigheden. Want ondanks de problematiek die Lily met zich meedraagt heeft ze meestal gewoon gelijk en draagt ze minder stress met zich mee dan de gemiddelde medewerker bij een advocatenbureau. Het is alleen jammer dat ze nauwelijks rekening houd met andere mensen waardoor haar gedrag alleen nog maar als negatief wordt opgevat. Als je de arm van een vreemde gaat likken om wraak te nemen los je daar natuurlijk niets mee op. We zien Clara dan ook vaak twijfelen over wat goed is en wat niet. Die scène in het park was trouwens erg realistisch in beeld gebracht. We zien ook enkele jongeren die het goed kunnen vinden met Lily om aan te tonen dat zij wel degelijk van het leven geniet. Sterke actrices vormen de basis maar de rustige manier van filmen en de bijpassende melodie maken dit fijne drama compleet.

Las dit pas nadat ik de film haf gezien en het verwoord precies mijn gevoelens over deze film. Ik vermoed dat het streven goed was, maar de film kon mij ook nergens overtuigen en ik ergerde me er eigenlijk aan. Jammer eigenlijk.

Aparte film.

Best goed eigenlijk, al lijkt me dit geen film voor iedereen. Nogal zweverig bij momenten. Aparte figuur ook, die Lily, uitmuntend vertolkt door Ludivine Sagnier die zich letterlijk en figuurlijk volledig bloot geeft. Bij Lily is er duidelijk een hoekje af, maar tegelijkertijd is ze wel een zeer innemende en ontwapenende persoon. Helemaal anders dan haar wat afstandelijkere en koelere zus Clara, al ontdooit ze gaandeweg wel. Ook hier een sterke performance van Kruger.

De Natuur staat centraal in deze film, die toch een beetje een aanklacht is tegen de drukke gejaagde stressvolle maatschappij van vandaag, waarbij mensen dingen doen om andere mensen te behagen en niet zozeer omdat ze dat willen doen. Daar heeft Lily allemaal geen boodschap aan, zij doet wat ze wil, met wie ze wil en wanneer ze wil, volledig in harmonie met de wereld rondom haar.

Dit resulteert in prachtige plaatjes van het Franse platteland. Visueel ziet de film er sowieso erg mooi uit.

Het einde is misschien wat simpel. Alsof wat zelfgemaakte pantoffels en aardbeienjam het perfecte recept zijn voor een gelukkig leven. Het huwelijk van Clara loopt ook wel heel snel op de klippen. Dat had misschien wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Maar voor de rest wel een goede film.

Soort drama waarvan je moet houden en ik hield er niet echt van. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor en kabbelt ook rustig naar het einde toe waar ze opeens pantoffels en jam gaan verkopen. Buiten de gebeurtenis dat hun moeder overlijdt en dat Clara zich opeens moet ontfermen over de onvatbare Lily gebeurt er eigenlijk weinig bijzonders. Dankzij de goede rollen van Diane Kruger en vooral Ludivine Sagnier heb ik deze film wel weten uit te kijken maar het was niet mijn soort drama want het deed me allemaal weinig. Voor de liefhebbers zullen we maar zeggen.

Mooi verwoord. Die zogenaamd rake inzichten van die labiele zus waren tenenkrommend. Totaal niet diep en gewoon regelrecht brutaal. Het is inderdaad zeer naïef om te denken dat haar manier van leven leidt tot een bevredigend leven.

Natuurlijk is het tenenkrommend, als je denkt, als dit maar goed gaat, komt het op elke keer weer op z'n pootjes terecht. Minpunt van de film is dat de reacties van de mensen, zeg maar klachten, niet geloof waardig over komen.

De Volkskrant had gelijk.

Redelijke film waarin een vrouw de zorg voor haar jongere en nogal eigenzinnige zus op haar neemt na het overlijden van hun moeder. De twee hoofdpersonages worden goed neergezet, echter gaat de aanpassing van de oudere zus op het einde wel wat snel en is hierdoor ongeloofwaardig. Op het begin wat onsamenhangend. Ludivine Sagnier is meer dan overtuigend.

Gedurfd.
Dat is toch wel het minste wat hier van kan zeggen. Een licht autistische film om de mentale verwarring van een meisje weer te geven; op een manier waarvan je bij voorbaat weet dat hij toch door een eerder beperkt publiek zal gewaardeerd worden.

Hier en daar zoekt de regisseur een stap te ver (de (poging tot) badmoord begreep ik niet helemaal; was dat echt, of gebeurde dat alleen in het hoofd van Clara ?), en de drie kerels met de bestelwagen haalden op een bepaald moment de aandacht te veel (te lang) weg van de situatie tussen de twee zussen.

Maar op een aantal vlakken scoort deze film heel hoog: hoe de tegenstellingen tussen Clara en Lily worden weergegeven: verbaal, met de kledij, hoe het atelier van Lily afsteekt tegen het hoofdgebouw... Visueel is dit bijna perfect.
Het acteerwerk van Ludivine Sagnier is dat ook: de manier waarop ze het personage Lily weergeeft - met de ogen, het gezicht, de manier van stappen,... En met daarbovenop een aantal scenes met dieren waar niet elke acteur naar uitkijkt... Heel heel sterk.

Grootste minpunt: de casting van Dennis Ménochet steekt schril af tegenover die van de twee hoofdactrices. Garagist, melkboer en schoorsteenveger waren een paar opties. Maar als advocaat slaat hij hier een mal figuur...

Lily is wel extreem "anders", al zijn er in de samenleving genoeg die graag - en dwars door alles heen - doen wat ze willen doen en wanneer er daar problemen van komen, zich niet bepaald schuldig gaan voelen, integendeel.

Verrassend in de film is wel dat er, naar mijn gevoelen, uiteindelijk een zekere hippiestijl wordt verkozen.

Eigelijk vond ik het allemaal niet echt vloeiend overkomen en kon ik me niet bepaald in de film schikken.

Nogal duaal.

Aan de ene kant vind ik wat Sagnier en Kruger hier laten zien wel erg knap - netjes ondersteund door erg mooie, idealistische beelden van het Franse platteland op de mooiste dagen van de zomer. Met een fijn muziekje erbij, om fijn bij te mijmeren over het thema - hoe erg is het nou eigenlijk als je niet precies voldoet aan de normen van de maatschappij, en kan je je daar niet beter gewoon door laten meenemen in plaats van je kapot te vechten om iemand die dat niet wil en niet kan toch maar in het gareel te krijgen.

Aan de andere kant is het ook wel een volstrekt naieve en stompzinnige oversimplificatie van precies die problematiek, en daarbij een moraal die voor het gemak maar even van de jaren-70 geleend wordt. Wellicht net ietsje aan de persoonlijke kant - want, Berthaud regisseert niet alleen maar schreef ook het boek waar de film op gebaseerd is. Dan is de objectiviteit natuurlijk al gauw ver te zoeken, en komt er wel eens iets te makkelijk een warm zomers sausje over een verhaal - als de spreekwoordelijke mantel der liefde, en blijft de onderliggende ellende wat onderbelicht.

En dat die er toch is, daar ben ik wel wat van overtuigd en dat komt ook wel even boven in de moordscene in het bad, al is dat een wat slordig en onuitgewerkt loshangend draadje. De film was wellicht een stuk beter te verteren geweest als daar net iets meer balans in gevonden was. Zo is het maar onbevredigend en ook eigenlijk wat ergerlijk - een onsamenhangende verzameling emoties die nogal gefilterd aanvoelt.