Die Fremde (2010)

Ik vind juist dat de Volkskrant en het NRC veels te mild zijn. Daarom voel ik mij genoodzaakt om hier het maximale aan toe te kennen.

Gewoon belachelijk. Een van de beste films van 2010. IJzersterk, meeslepend verhaal en geweldige acteerprestaties van Sibel Kekilli en Settar Tanriögen.

Het zal wel hetzelfde laken een pak zijn zoals ook bij Midnight Express en The Social Network: als het verhaal niet in je straatje past wordt de film ook afgewaardeerd.

Kan ik alleen maar mee instemmen, voor mij de beste film die ik in 2010 heb gezien.

Geweldige film, Sibel speelde haar rol voortreffelijk, onbegrijpelijk hoe deze jonge vrouw werd behandeld door haar familie, zeer triest einde: 4,5

Wat een dwaze opmerking. Juist het verhaal/scenario/script faalt door het gebruik van eendimensionale karakters, eenzijdig belichten van de zaken en drama op drama te stapelen. Leg Die Fremde voor de grap eens naast Gegen die Wand en meteen valt op hoe bekwaam/zelfverzekerd Fatih Akin is. Kon ik dat maar van actrice Feo Aladag zeggen.

Dat mag je vinden, maar jouw argumentatie daarvoor:

onderstreept wel mijn gedachten. Want als je dit verhaal van een Turkse vrouw met een been in Duitsland en een been in haar vaderland, belicht van haar kant, haar familie's kant, vanuit autochtone kant en alle problematiek die daarbij komt kijken, eenzijdig belicht vindt, dan klinkt dat toch wel als hineininterpretieren.

De film houdt de schijn op dat elke kant van de familie wordt belicht. Maar daarmee heb je ook alles gezegd. Wat komen we nu precies te weten van haar man? Hoe zit het met het zusje? Of die ene broer die alleen maar kan praten met zijn vuisten. Of de rol van het zoontje? Het is allemaal zo eenzijdig. Een opeenstapeling van stereotypen. Aladag doet bovendien niets om die stereotypen te nuanceren of in te kleuren; integendeel, zij lijkt het er bijna om te doen. Natuurlijk, dit zijn echte mensen en die zijn altijd ingewikkeld, nooit eenduidig. Maar voor de film zijn ze puur aanwezig voor de (feministische) aanklacht van Aladag.

Maar wellicht zijn die eendimensionale personages typerend voor het milieu waarin ze is opgegroeid.

Zeer sterke beklemmende film over eerwraak. De hersenspoelende kracht die religie kan hebben op groepen mensen zodat ze zelfs een eigen genen willen doden wordt in deze film belicht.

Een zwaar onderwerp wat anno 2011 gewoon nog orde van de dag is.

Natuurlijk worden de naaste familie leden wel neer gezet als stereo typen. Maar dat wil niet zeggen dat de film daarom faalt. Misschien is op dat aspect een serie beter geschikt om het hele plaatje te belichten.

Ik werd behoorlijk door de film gegrepen. De laatste scene van de huilende broer is meesterlijk en alleszeggend over de dwaasheid die de mens kan doormaken.

Zeer sterke film, met geweldig acteerwerk, in het bijzonder van Sibel Kekilli. Ik heb er met gemengde gevoelens naar gekeken, maar de problematiek is heel actueel en zeker aangrijpend. Een film die nog lang blijft hangen. Een echte aanrader !!!!

Jazeker aangrijpende en interressante film, maar helemaal uit de verf komen doet ie nooit. Misschien is het mijn tekort aan kennis over Turkse traditie en eer, maar sommige dingen gebeurden te makkelijk. Alhoewel het einde adembenemend was, dat zal me nog wel lang bijblijven.

Wat een onwijs goede film. De acteer prestaties zijn verbluffend goed! Het verhaal is steengoed. Voor mij een dikke 5!

Goeie film met Sibel Kekilli, die deze rol overtuigend neerzet. Het komt op mij allemaal wat overtuigender over als Gegen Die Wand, waarin zij ook de hoofdrol speelde. Ook deze vond ik goed, maar in deze film nam ze wel erg radicaal stelling tegen haar roots, terwijl in deze film het allemaal wat genuanceerder ligt. Meer strijd tussen haar achtergrond en de mogelijkheden die een liberale maatschappij vrouwen bied.

Heerlijke film vol waarheden over eer wraak. Dit zijn dingen die overigens in veel culturen voorkomen en niet alleen bij turken.

Goed acteer werk, boeiend verhaal.

Zelden een film gezien waarin met zo weinig woorden zo veel wordt gezegd. Prachtig gespeeld door ieder personage op zich. Vooral ook het kleine manneke!

Een schitterende realistisch in beeld gebracht drama dat aangrijpend blijft tot de aftiteling.

Goed vol spanning en emotie.

Deze film verdiend op alle fronten een hoge beoordeling!

Daarom: 4,5* !

Boeiende film die een schrijnend inzicht geeft in de Turkse familieverhoudingen. Indrukwekkend om te zien hoe de (van nature zachte) vader gedwongen wordt om afstand te nemen van zijn dochter. Op het laatst vraagt hij ook vergeving aan zijn dochter voor het feit dat hij zijn zoons het probleem laat oplossen. Een mooi dramatisch plot. Voortdurend ergerde ik me aan de verknochtheid van de dochter aan de familie zonder daarbij de consequenties te doorzien. De moeite waard.

Ik ben het wel eens op dit punt met Verhoeven. Het had allemaal wat dieper uitgewerkt mogen worden. Iemand anders omschreef het ook prima: "Het lijkt wel of de film nooit echt uit de verf komt". Desalniettemin een boeiend verhaal over eerwraak. In mijn beleving soms ietwat langdradig, dit had prima opgevuld kunnen worden met meer diepgang in de familieleden.Van Sibel Kekilli ben ik onder de indruk geraakt. Een mooie dame die in deze film uitstekend uit de verf komt. 3,5 ster is naar mijn mening echt het maximale.

Deze film ging niet alleen niet over God of religie, laat staan over “de Islam”, voor mij lag het hoofdthema ook niet bij het conservatisme of tradtionalisme van bepaalde culturen, zelfs niet bij het patriarchale of vrouwonvriendelijke karakter of machisme ervan! De grondteneur van de film was volgens mij dat uiteindelijk álle hoofdrolspelers behalve Umay, onder druk van de omgeving en ondanks zichzelf, op één of andere manier tégen hun eigen natuur en gevoel in handelden. Vader, moeder, broers, zus, aangetrouwden van Rana, … : iedereen, zowel man als vrouw, doet uiteindelijk wat hij of zij geacht wordt te doen, zodat de schijn naar buiten gered is.

Naar mijn gevoel draaide de film dus in feite rond twee dingen, die nauw met elkaar samenhangen:

1) De spanning tussen individu en gemeenschap,

2) De kracht en beklemming van sociale en uiterlijke druk, die met name in de Turkse samenleving een heel grote rol speelt (“karizma”), maar die ook elders niet is te onderschatten!

ik vond het een erg goede film, en daar blijf ik bij.

4

Zwaarmoedige, gevoelige, intensieve, sombere, krachtige tragedie, met de nodige finesses en oprecht gemaakt, over een heikel delicaat thema. De regisseur verstaat duidelijk haar vak; ik ga er vanuit dat zij als Duitsturkse weet waar ze het over heeft. De verscheurdheid in dit bijna klassieke vrouwendrama is haast in iedere scène voelbaar en in de dialogen wordt geen woord teveel gesproken. De bezetting is verbazingwekkend sterk. Aanbevolen!

Misschien wel realiteit, maar zelden heb ik een film gezien waar ze zoveel drama gebruikten. Elke nieuwe scene, dacht ik alweer, dit gaat niet goed en dan was dat ook zo. Ik houd best van een aantal drama momenten in een film, maar dit is op een paar momenten na eigenlijk alleen maar drama en negativiteit.

Persoonlijk zie ik toch liever wat meer lichtpunten, zodat je de film niet eindigt met je buik aangespannen en je billen bij elkaar.

Het is niet aan ons om te bepalen wie wel/niet (goede/slechte) Moslim is.

Overigens zie ik geen verband tussen het Turk zijn en Moslim zijn, twee zeer verschillende dingen.

Enfin, gebaseerd op de poster zal de film niet over de Islam gaan, want daar doen we niet aan buigen voor een ander of handen kussen.

Kennelijk is het een film over de Turkse tradities gezien door de ogen van een niet Turkse regisseur die zijn informatie uit mediabladen, interviews of paar geschiedenisboeken heeft gehaald. Altijd een risico om een film te laten regisseren door mensen die eigenlijk niet veel verstand van zaken hebben en ook geen ervaring hebben met de geschiedenis van oorsprong. Dan krijg je vaak houterige, eenzijdige en krampachtige films die nooit echt de waarheid laten zien.

Dit is toch een verhaal op zich? Er wordt hier toch niet beweerd dat het in elke islamitisch familie het zelfde aan toe gaat? Deze film vertelt dus wel degelijk de waarheid! Namelijk over hoe het er in de familie van Umay aan toe gaat.

Ik heb nergens gelezen of het gevoel gehad dat dit een schets is van het leven van een doorsnee gemiddeld islamitisch gezin.

Deze film ging volgens mij, zoals ik vroeger al opmerkte, inderdaad noch over de Islam noch over specifiek Turkse tradities!

Toevallig las ik onlangs een boek van Vassili Grossman over Armenië, La paix soit avec vous. Hij vertelt er over een Armeense bruiloft die hij meemaakte, weliswaar niet zo ver van de Oost-Turkse grens, maar ondertussen wel míjlenver verwijderd van de Turkse traditie, en nog verder van de Islam! Ik citeer:

Alors que la fiancée, entourée d'une foule de femmes du parti du fiancé, s'avançait vers l'autobus, un jeune d'une quinzaine d'années courut vers une des femmes, l'étreignit et l'embrassa. Les hommes furieux se jetèrent sur lui, en un instant le visage du jeune gars ruissela de sang. J'avais tout de suite saisi que le garçon s'était soûlé jusqu'à perdre conscience de ses actes, et il me semblait que la punition était démusérement cruelle. Mais on m'expliqua aussitôt qu'il s'agissait d'un rite de mariage: le jeune était le frère de la fiancée, il voulait embrasser une des femmes venues du village du fiancé pour venger sa soeur. Il s'agissait d'un rite, d'une tradition, mais quel rite cruel, grossier...

Christelijk?

Sorry, mijn Frans is niet meer wat het ooit geweest was

Toen het verloofde meisje, omgeven door een menigte vrouwen van de kant van de aanstaande, zich naar de autobus begaf, liep er plots een jongen van een jaar of 15 naar één van de vrouwen, omknelde en omarmde haar. De mannen wierpen zich woedend op hem, in een oogwenk was het aangezicht van de jongen overdekt met bloed. Ik had dadelijk begrepen dat de knaap zich zo had bezat dat hij zich niet meer bewust was van zijn daden, en zijn straf leek mij buiten mate wreed. Maar ze legden me onmiddellijk uit dat het om een huwelijksritueel ging: de jongen was de broer van het verloofde meisje, hij wou één van de vrouwen uit het dorp van de man omhelzen om zijn zus te wreken. Het ging om een rite, een traditie, maar wat een wrede en grove rite...

Helemaal mee eens!

Aangrijpend, realistisch, spannend en aangrijpend tot het eind.

Aanrader voor dramafans!