Blood Beat (1983)

We konden maar niet kiezen vandaag: een gezellige kerstfilm, een horrorfilm of een samourai-film? Gelukkig dat er Blood Beat is ... allemaal tevreden.
Nadeel is een beetje dat het verhaal een beetje onduidelijk is, wat heeft die samourai nou met dat meisje te maken? En wat is er tussen dat meisje en die moeder, mogelijk wordt het ergens wel uitgelegd, maar ramde de sounddesigner er weer eens zo hard de Carmina Burana in dat we van de hele dialoog niks meer meekregen. In ieder geval geeft de samoerai blauw licht en weet onze familie zich te weren met rode Star Wars-lasers die uit hun handen komen. Verder krijgen we nog een agressief pak Nesquik.
Niet iedereen zal dit beschouwen als de onontdekte parel uit de berg jaren 80-slashers, maar vooralsnog ben ik redelijk fan.

'Blood Beat' is één van de wat obscure horrorfilm uit 1983. En wat voor één... het verhaal is vreemd en slaat misschien wel nergens op, de film ziet er verder enigszins uit als een home-video en het geluid is zo slecht, soms hoor je niet veel doordat de Carmina Burana iets te hard staat. Al is er wel soms een toffe soundtrack. De film neemt eerst nog wel de meest elementaire opstelling van een slasher aan; familie in een afgelegen hut die bij elkaar komt voor de kerst en dan wordt aangevallen door een kwade kracht. Maar euh... moeder blijkt paranormaal te zijn, schildert en raakt regelmatig in trance. Er waart een samoerai rond die is gekoppeld aan het libido van Sarah, de vriendin van zoonlief vriendin. Dochterlief heeft ook een gave. Waarom er met een kerst een samoerai verschijnt in Wisconsin? Het moet iets met WW-2 te maken hebben. Tja...maar wat, dat zullen we nooit weten. Dit is een toch wel erg fijne rariteit uit de jaren '80. En net als Wendy kan ik niet anders dan ook fan worden!