Éloge de l'Amour (2001)

dit was de eerste godard film voor mij. vooraf aan de film was er van mijn collega harriet weststrate, de vertaalster van de film, een interessante inleiding over godard en zijn nieuwste film. de film is in twee bijzondere delen verdeeld: het 1e gedeelte is in zwart wit gefilmd (35mm) en laat het heden zien, terwijl het 2e gedeelte het verleden in kleur (homevideo camera)laat zien. een echte plot kon ik niet ontdekken, maar aan diepgang geen gebrek!! godard's kritiek tegen de amerikanen (welke naam hebben ze) en hun filmbusiness is ontzettend duidelijk te herkennen in de film en gebruikt een paar bekende films waaronder twee keer the matrix als voorbeeld van zijn kritiek:

-bij een bioscoop hangt naast een poster van een franse onafhankelijke film genaamd pickpocket een poster van the matrix.
- een andere vooral grappige scene is die waarin twee meisje langs de deur komen voor een handtekeningen actie voor een bretonse ingesproken versie van the matrix.

wat ik ook erg mooi vond waren de vele woordspelingen in de film. zo betekend histoire zowel verhaal als geschiedenis en erg vaak word het in allerlei vormen gebruikt. oorlog is ook een belangrijk element in de film, vooral in het 2e gedeelte. zo heb ik mij laten vertellen dat godard een liefhebber is van zowel film,kunst,muziek en opera dat hij zijn film vol met verwijzingen heeft gedaan naar die dingen. vele dialogen zijn stukken bij elkaar gesprokkeld uit verschillende boeken en dat dan weer gecombineerd met bijpassende muziek en beeld (de landschap dialogen!!!). de keuze wanneer muziek te horen was , was om de meest onverwacht momenten en hield vaak ineens zomaar weer op.
de dialogen zijn ook erg prachtig en vele zinnen worden om de zoveel tijd herhaald en passen weer perfect bij de handeling op dat moment.

vaak vond ik het moeilijk om te kiezen waar ik in een scene op moest letten: zo is er een scene waarin in amerikaan aan het praten is, er frans doorheen wordt gepraat, muziek op de achtergrond is en mooie beelden van de oceaan te zien zijn en dan moet je ook nog de ondertitels lezen. het mooie van de film is dat je nooit alles kan begrijpen, want er zit gewoon zoveel informatie in een scene gestopt dat je allemaal niet meer kan bijhouden wat nou echt belangrijk is. daarom wil ik em ook graag nog een paar keer zien.
het is gewoon een echte arthouse film die me zowat helemaal gehypnotiseerd heeft en waar ik nog uren over heb zitten discusseren. net als een film als fight club is dit ook zo'n film waar je nieuwe dingen blijft ontdekken.
4.5 sterren

Af en toe (vooral in het eerste deel) een mooie kleine scene, maar als geheel wist het me maar matig te boeien. De kritiek op Amerika was erg gemakkelijk en flauw. De filosofie over tijd en historie was wat boeiender. Op een paar scenes ook een uitermate kille en berekenende film. En complex, ik zal ongetwijfeld een flink deel van de talloze verwijzingen gemist hebben. Ik kon er niet echt veel mee. Hèlas Pour Moi zal ik maar zeggen.

2.0*

Mijn tweede Godard, en een fikse tegenvaller. In mijn ogen gaan deze film en het woord pretentieus perfect samen. De film is traag, bevat totaal willekeurige scènes en teksten die misschien een diepe betekenis hebben. Qua camerawerk had ik ook wel iets meer verwacht van deze grootmeester. Dan kijk ik toch liever The Matrix of Pickpocket, want hoewel er waarschijnlijk een diepere betekenis achter het geheel verscholen is, heb ik die niet gevonden. Ik hoop niet dat die diepere betekenis de kritiek op de Amerikanen is, want dan is de film ook nog oppervlakkig.

Oke dan, dit was een nogal bullshitterige film van Jean-Luc Godard, die zich niet geremd voelt om al zijn brainfart-ideeën de filmkijker mede te delen in een vage quasi-filosofische film. Ook gemakkelijke en ongenuanceerde standpunten (Amerikanen zijn kut) van Godard passeren de revue, waardoor de film eigenlijk heel vervelend wordt. Een coherent verhaal heb ik ook al niet kunnen ontdekken, dus veel plezier in verhaaltechnisch oogpunt heb ik niet gehad aan deze film.

Echter! Dat de film niet finaal door het ijs zakt heeft te maken met de cinematografie. Dat zag er eigenlijk heel tof uit en als je niet teveel aandacht besteed aan Godard nonsens, kun je je daar best mee vermaken. De eerste helft van deze film bestaat uit zwart-wit beelden, de tweede helft uit een felle kleurenmix, waarbij het verzadigsfilter vol opengezet is. Ook de muziek (vooral een thema dat gespeeld wordt door piano en cello) vond ik wel mooi. Dit hindert me echter niet om deze film te trakteren met een onvoldoende.

Flinke tegenvaller. Anderhalf uur lang een aaneenschakeling van niet gekaderde pseudo diepzinnigheden en gebrabbel. Intussen mijn twaalfde Godard maar deze doet het dus niet voor mij. Ik heb dan nog respect voor de artistieke keuzes die hij maakte - eerste helft in prachtig zwartwit en de tweede helft in mottige kleuren - maar … wat met de inhoud. Wat me nog het meest stoort aan dit soort films is de totale negatie van het ‘show, don’t tell us’ principe. En dat voor een regisseur die ooit begeesterd is geraakt via Hollywoodcinema. Het kan verkeren.

En ja natuurlijk zijn de stokpaardjes van Godard aanwezig - metapositie t.a.v. kunst voorop - maar op den duur is het een herkauwen van. In zijn oudere films viel tenminste nog wat te beleven in één of andere ludieke scène of kon je nog Anna Karina bewonderen

Visueel aardig hoor. Eerst sfeervol zwart-wit en daarna allerlei kleuren die soms wat kitscherig zijn maar vaker wel mooi. In zoverre prima. Af en toe ook mooie muziek. Al is het wel zoals vaker (en typisch) met Godard dat muziek voor mijn gevoel te pas en te onpas wordt ingestart en gestopt. Qua beleving werkt dat niet. Voorts enorm saai omdat er niet geacteerd wordt maar dit is meer een visualisatie van filosofie waarin de teksten zonder emotie worden opgelepeld (en boeien deden ze me niet) met beelden op de achtergrond die ook voor mij niet altijd (of eigenlijk nooit) echt raakvlakken hadden met die inhoud. Qua beleving niet door te komen en ondanks enkele goede punten dan ook mislukt. 1,5*.