L'Ultimo Bacio (2001)

Briljante film! Zelden het probleem van ouder geworden zo goed in beeld gebracht zien worden. Hier en daar wordt het drama misschien net iets te dik aangezet, daar houden de Italianen nou eenmaal van. En wat is die Martina Stella (Francesca) ongelofelijk knap (en dan te bedenken dat ze pas vijftien was tijdens de opnames!).

Hele sympathieke film, heel prettig om te kijken, waarbij je na al het drama dat voorbij komt, toch een positief gevoel overhoudt. Dikke 4,5*

Opmerkelijk genoeg vind ik de Amerikaanse remake 'The Last Kiss' eigenlijk leuker.
Die is wat geloofwaardiger en minder chaotisch dan deze film. Erg belangrijk is vooral dat het meisje waar de hoofdpersoon op valt in deze film gewoon een irritante tiener is, waardoor het allemaal behoorlijk dom lijkt wat hij doet.
In de remake was er gekozen voor een wat volwassener dame, wat beter werkte.

Grappig ook om te zien hoe ze de meer seksistische laag uit deze film in Amerika veranderd hebben:
De hoofdpersoon zegt hier letterlijk dat vreemdgaan 'goed voor je relatie is' en aan het einde geeft hij niet toe dat hij met haar naar bed is geweest, maar zegt dat hij haar alleen gekust heeft, in de remake is hij volkomen eerlijk

Boeiende en innemende film waarin een stel jongens maar geen verantwoordelijkheden willen dragen en elkaar maar wat graag overtuigen over hoe slecht de vrouwen wel niet voor hen zijn. Ben het wel eens met de voorgaande spreker dat het allemaal iets teveel naar het soap niveau neigt. Qua camerawerk te gewoontjes en qua verhaal net teveel een simpele, wat geforceerde opstapeling van ' iedereen heeft een probleem ' om de kijker maar te vermaken '. Wel een charmante film, omdat vooral het hoofdpersonage toch wel een naturel - indruk maakte. De overgang van onbezonnen naar verantwoordelijk gedrag wordt bij vlagen ook op een doeltreffende manier aangestipt, zonder gelijk halsoverkop je identiteit te moeten verloochenen. Denken aan rebelse tijden kan soms al deugdzaam zijn. 3,5*

Het bronmateriaal van één van de beste films die ik ooit zag.


Zelden is een remake zoveel beter dan zijn voorganger, zelden troeft een remake zijn voorganger op elk front af maar Goldwyn deed het met The Last Kiss.

L'ultimo Bacio is veel ongeloofwaardiger, de hoofdpersoon is eigenlijk een enorme egoïstische slappe zak, zijn vrienden zijn héél onvolwassen, die moeder is een melodramatische snol en zijn maitresse is een knappe meid maar eigenlijk een erg irritant hersenloos tienerkutje. Alleen Giulia en haar vader komen eigenlijk goed (lees: sympathiek) uit de verf. The Last Kiss is gewoon veel volwassener met sympathieke personages die verkeerde keuzes maken waar dit eigenlijk een soap lijkt van een stel pubers. Erg onsympathiek en dat die Carlo zelfs op het einde toe nog blijft liegen terwijl Braff gewoon oprecht was. Ook die Francesca is maar een dom wicht, waar Kim eigenlijk heel leuk was en die ook oprechtere intenties had.

Ook zijn vrienden ogen stukken onvolwassener. Vooral die obsessieveling die zijn ex lastig valt is op het lachwekkende af maar ook die vriend die vader is en echt geen enkele verantwoordelijkheid neemt , kinderachtige lulletjes. Ook dat vond ik beter tot recht komen in de remake waar Izzy gewoon "gebroken" was zonder zielig te doen en Affleck nam de verantwoordelijkheden die hij moest nemen. Het verschil tussen die wietroker en Kenny is dan wel weer minimaal. Gelukkig weten Giulia en Giulia's vader toch nog sympathieke karakters neer te zetten. Zie die Mezzogiorno denk ik nog wel liever dan Barrett.

Aangezien veel gewoon overeen komt met The Last Kiss is het één wandeling door Memory Lane maar de film is mij wat te onvolwassen, onsympathiek en te chaotisch.

Prachtige, emotierijke film met een geweldige cast. Het is de tweede keer dat ik de film zie en hoewel ik het verhaal kende, kroop de film weer helemaal in me. Dat komt in de eerste plaats door het overtuigende acteerwerk.

Opnieuw blijkt dat Giovanna Mezzogiorno een kanjer is, die werkelijk van het scherm spat. Mezzogiorno is niet alleen een mooie vrouw, maar ook een geweldige actrice die ook in andere films inmiddels heeft bewezen dat ze stemmingswisselingen als geen ander op geloofwaardige wijze over het voetlicht weet te brengen. Haar verdriet, woede, blijdschap en onzekerheid zijn écht. Geweldig.

En dan is er natuurlijk Stefania Sandrelli. Waarlijk een fenomeen, die in het begin van haar carrière begin jaren ’60 als tiener met haar spectaculaire schoonheid én haar prima acteerwerk voor volle zalen zorgde met prachtige films als Divorzio all'Italiana, Sedotta e Abbandonata en Io La Conoscevo Bene. Allemaal pareltjes, die je minstens een keer gezien moet hebben. Zo’n veertig jaar later heeft zij nog maar weinig aan schoonheid ingeboet en acteren kan zij nog steeds als de beste. Een van mijn all time favoriete actrices.

Ook de rest van de cast van L’Ultimo Bacio zet op overtuigende wijze gepassioneerde rollen neer. Ik heb deze film nu twee keer gezien en tussendoor de Amerikaanse remake uit 2006. Hoewel ook dat geen onaardige film is (3*), blijft hij kwalitatief toch achter bij het origineel. Zoals wel meer gebeurt doet het gelikte Hollywood-sausje het van oorsprong temperamentvolle verhaal geen goed. Daarnaast ontbeert de verzameling soap opera acteurs het nodige talent om het te kunnen opnemen tegen hun Italiaanse counterparts.

Vanwege het wat onbevredigende einde net geen 5*.

Vriendengroep heeft moeite met volwassen worden en de daarmee gepaard gaande verantwoordelijkheid. Beetje a la I Vitelloni dus, al komt deze kwalitatief niet in de buurt van Fellini's film. Daarvoor is het iets te simpel van opzet. Toch wel een ruime voldoende waard, het is onderhoudend met een mix tussen drama en humor die best goed werkt en vond het acteerwerk meer dan behoorlijk. De vijf vrienden vertegenwoordigen een levenshouding die typerend is voor mensen die maar niet volwassen willen worden, en dat was eerlijk gezegd best herkenbaar. Wel vond ik het lastig inleven in de bijna 30-jarige hoofdpersoon die alles op het spel zet voor een bakvis. Een knappe bakvis, zeker, maar na een kort gesprekje met die scholier ben je toch wel weer op Aarde belandt zou je zeggen.