Alamar (2009)

Heeft wel een documentaire-gevoel. Een oude man en de zee, en een vader die zijn zoon initieert tot het vissersleven. Deze Mexicaanse film wil vooral de aandacht vestigen op de biodiversiteit van de Banco Chinchirro, een belangrijk koraalrif langs de Mexicaanse kust. Het samenleven van mens en natuur levert enkele mooie beelden op zoals het temmen van de ibis . Met bescheiden middelen gemaakt, zorgt Alamar voor een warm gevoel binnenin.

Een prachtige film, waarin gewoon eens lekker niets gebeurt. Ik hoopte er een tijd lang wel op, dat die jongen gegrepen zou worden door die krokodil, of een haai, of dat hij uit die uitkijktoren zou vallen, maar het gebeurde niet, en het is goed zo.
De film deed me emotioneel wel wel iets, dat wel. De band die de vader met zijn eigen vader heeft, en met zijn zoon, is zo mooi. De respect die ze voor elkaar en voor de natuur hebben maakte me bijna jaloers. Ik wilde daar ook zijn. Die gebakken vis zag er zo heerlijk uit, en dat aten ze dan op het "balkonnetje" van hun hut op... .........zucht.

Alamar is een beetje een tegenvaller.

Van de vader-zoon relatie die zo wordt opgehemeld had ik meer verwacht,

Er worden geen gevoelige snaren bij mij geraakt of iets in die geest.

Wat ik wel ontzettend mooi vind zijn de omgevingen

en de way of life van vaders, zo zelfvoorzienend en heerlijk relaxed.

Het begin jammergenoeg gemist omdat ik er langs zapte maar ben blijven hangen, relaxed filmpje (alhoewel film, zou er een strak script zijn..). Mooie beelden ook, soms iets te opzichtig zoals het kabbelende water met de fles maar over het algemeen erg prettig om te zien. Er gebeurt niks maar toch ook juist weer wel.

Je zou normaalgesproken sentimenteel gedoe kunnen verwachten wanneer het jongetje weggaat maar nee gelukkig. Geen (zoete) soundtrack, geen vals gemiep, gewoon eventjes een paar tranen en klaar,
lekker zorgenloos bellenblazen in Italië; sterk in z'n eenvoud en net als de rest puur en realistisch. Kind doet kinderlijke dingen en wordt niet als een pseudo volwassene neergezet met dito gevoelens en uitspraken, een verademing in filmland.

Alamar laat mooi de relatie tussen mens en omgeving zien maar ben blij dat het niet overkomt als een Socutera-achtige spot of iets drammerig moraliserends over levenswijzen en natuur; what you see is what you get, een paalhuis in prachtig water.

Wat heb ik een hekel aan reality shows, maar hierover moesten ze nou eens een reality show maken. Heerlijk rustgevend om naar te kijken.

Even lekker terug naar de primitiviteit van het leven, die wij al lang niet meer kennen.
De soap eromheen van de moeder vond ik overbodig.

Ik heb zeer mooie beelden gezien in een wat simpele setting. Juist dat simpele maakt het weer wonderbaarlijk mooi. Blanquita steelt nog even de show met een leuk kunstje.

Een dikke 3.5!

Ik hou hier erg van. Intimiteit tussen vader en zoon, balancerend tussen documentaire en fictie. Vooral gaan kijken omdat de opvolger me dit jaar in Rotterdam uitstekend beviel. Deze is nog iets kleiner. Nog wat bescheidener. En ongeveer even goed. Gonzalez-Rubio sla ik in Rotterdam nooit meer over.

4.0*

Een bescheiden low budget quasi-documentaire / home- / vakantie- / toeristische promovideo over een vader die met zijn zoontje gaat vissen, met respect voor elkaar en de natuur.

Vader gaat met zoontje vissen is ook ongeveer het hele script van de film. Ik vond het allemaal 'gewoon' wat men hier laat zien, ben echt verbaasd over de hoge score. 'De kracht zit in de eenvoud', maar je kunt daarin ook te ver gaan, en dat is wat mij betreft hier aan de hand.

Ik kom zelf regelmatig op kustplaatsen waardoor die beelden op zee uit deze film voor mij geen meerwaarde hebben, zeker niet vergeleken met zelf even op zo'n bootje gaan zitten of het zonnetje en de zeebries aan wal voelen en ruiken. Als dat dus geen meerwaarde biedt blijft er in deze film zeer weinig over.

De film is te simpel, te leeg om mij echt te interesseren, te mager. 2 sterretjes.

Komt over als een documentaire met dit verschil dat de personages gewoon voor de camera bewegen, zich zelf spelen op dit op de werkelijk allernatuurlijkste wijze.

Samengang tussen opa, vader en zoontje vond ik allerliefst zonder dat het ooit liederlijk wordt.

En natuurlijk zijn er de mooie natuurbeelden.

Rustige, verademende film.

De film heeft iets documentaire-achtig en is vooral erg observerend. We volgen een gescheiden vader die zijn kind meeneemt naar onvergetelijke plekken. Ze gaan vissen, genieten van de natuur en vooral van elkaar. Quality time in de hoogste graad. Geweldige momenten om te delen met je kind en hem intussen levenswijsheid en nog van dat meer mee te geven.

Rustig en fijn, gecombineerd met prachtige natuurbeelden, maar het mocht wat meer zijn voor mij, zeker op filmisch vlak. Een film van eenvoud, maar ik miste inhoud.