The Dresser (1983)

Jaren geleden hoorde ik een verhaal overt me over een stempedagoge (ik meen trouwens dat het Madeleine Lehning was) wier tas gestolen werd op een station. De dief holde weg en volgens de overlevering riep de stemdocente met loeiende stem: HALT!!! De jongen bleef verschrikt staan en liet de tas vallen.
Na het zien van deze film ga ik uiteraard aan dit verhaal twijfelen. Ik vraag me trouwens af of het treinincident gebaseerd is op een anekdote die bekend is van de toneelvernieuwer Edward Gordon Craig (zoon van de actrice Ellen Terry)die op reis was en een vertrekkende trein daadwerkelijk stoppende kreeg door te roepen: "Stop that train. This is Mrs. Terry's son!"
Hoe dan ook, inderdaad ijzersterk. En ook bitter omdat Norman het niet voor elkaar krijgt met die trein. Nog bitterder bijna dan het einde, voordat ook Norman zijn grote monoloog krijgt.
Ja, mooie film. Zeer de moeite waard.
En wat lullig dan toch weer een beetje dat Courtenay (Norman) veel minder bekend is dan Finney.
Ik smul van dit Shakespeare-gewauwel. Knap hoe zo'n einde van Lear daadwerkelijk ontroerend wordt tussen alle verwikkelingen.
Storend vond ik dat je constant kon zien dat Finney een soort badmutsje op had om hem kaler te laten lijken.

Heftig verhaal over een oude man die denk ik Alzheimer heeft wat toen al helemaal niet bekend was.

Erg mooi hoe dan een homoseksuele Norman hem over al bij helpt en niemand die hem eigenlijk ziet staan.

Mooie aankleding wordt er ook gebruikt.

4 sterren

Monumentale vertolking van Albert Finney als de niet nader vernoemde 'Sir', een bijzonder veeleisende, egocentrische, geestelijk en lichamelijk labiele maar geniale veteraan van het toneel en subliem tegenspel van Tom Courtenay als Norman, 'The Dresser' uit de titel, die ook onder de meest erbarmelijke omstandigheden er alles aan doet om 'Sir' klaar te stomen voor een serie Shakespearevertoningen in Londen tijdens de Blitzkrieg. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Ronald Harwood, die daarin zijn eigen ervaringen als 'dresser' van Sir Donald Wolfit - een Brits acteur die vermaard was om zijn King Lear. Het is duidelijk te merken dat Finney zich mede liet inspireren door Charles Laughton, maar er zijn ook vleugjes Laurence Olivier waar te nemen. Het knappe van zijn vertolking is dat zijn op papier wat karikaturale rol ondanks het opgeblazen ego, de theatrale gedragingen in en buiten het theater, op en naast het podium, toch de sympathie van de kijker weet te behouden. Courtenay voorziet hem ook in die menselijkheid in een even complexe rol, die bij een minder getalenteerde acteur als camp over zou komen. Beide mannen kregen een Oscar-nominatie voor hun werk - in dezelfde categorie - maar legden het af tegen Robert Duvall. Het zegt veel over de kwaliteit van het acteren in deze soms pijnlijke, maar soms ook hilarische film. Mijn favoriet moment is een scène uit King Lear waarbij Norman en vrijwel de hele crew werkelijk alles uit de kast trekt om een zo indrukwekkend mogelijke storm na te bootsen. De reactie van 'Sir' na afloop is niet alleen kostelijk, maar zegt ook veel over de relatie tussen deze twee mensen die elkaar soms niet uit kunnen staan, maar ook niet zonder elkaar kunnen. Een prachtfilm, zeker voor fans van Shakespeare (zoals ik).