Le Boucher (1970)

Typisch misdaadmysterie, zoals Chabrol ze handenvol gemaakt heeft: geen vlees, geen vis en weinig mysterie. Eigenlijk weet je al vanaf de eerste melding van een moord wie de dader is, een euvel dat meer Chabrol films plaagt. Gelukkig is Stéphane Audran weer van de partij, statig als altijd. Die geeft de film in ieder geval wat niveau, want Jean Yanne bakt er niet veel van. De monoloog van hem tijdens het ritje naar het ziekenhuis is echt tenenkrommend.

Het verhaaltje is vrij dun en achteraf gezien ook behoorlijk voorspelbaar, maar toch is Le Boucher zeker de moeite waard.

Claude Chabrol maakt hier een soort van Hitchcock van, al haalt het nooit dat spanningsniveau, al is de suggestieve spanning zeker aanwezig. Wat wel erg goed is, is het heerlijke aparte en mysterieuze sfeertje, dat er gedurende de gehele tijdsduur hangt. Daarnaast wordt er erg goed geacteerd en weet het allemaal continu te boeien.

Bijzonder filmpje dus en voor mij de eerste kennismaking met het werk van Chabrol. De leerling mag de meester dan niet overtroffen of geëvenaard hebben, maar dat neemt niet weg dat dit toch wel een fijn filmpje is, al is het simpele verhaaltje wel de grootste zwakte.

3,5*

Chabrol creeërt zijn typische thriller-sfeertje en laat zoals dikwijls de kijker wat onvoldaan achter met vragen allerlei.

Jean Yanne is de geknipte acteur voor dergelijke personage (In de stijl van "Que la bête meure" en "Nous ne vieillirons pas ensemble").

Goede "Chabrol"-film.

Wat oorlog en liefde al niet teweeg kunnen brengen. En vast over nog meer. Ik begrijp eigenlijk niet zo goed hoe je dit een mysterie kunt noemen, als je tegelijkertijd concludeert dat het weinig mysterie te bieden heeft. Helemaal als dat vaker schijnt voor te komen in Chabrols oeuvre. Aparte redenering. De kritiek op het verhaaltje is wat beter te volgen, al deel ik die niet zo. Het leek me niet echt een film die baat heeft bij allerlei bokkensprongen. Het is per slot van rekening geen krimi of iets dergelijks.

Chabrol trekt een psychologische thriller uit z'n personages en dat doet-ie niet onaardig. Best sfeervol in het rustieke dorpje, de soundtrack is er eentje die onder de huid kruipt en als het verleden van beide langskomt en Popauls blikken van begerig naar iets anders gaan, borrelt er wat. Geen klamme handen, maar het staat wel als het richting kookpunt gaat, ook een paar aardige schaduwstreken daar en met het schemerige slot heeft Chabrol z'n contrast te pakken. Al komt die monoloog wat overdadig over.

Deze psychologische thriller is geplaatst in Trémolat, een gehucht in de Dordognestreek. Tienduizenden jaren geleden maakte de cro-magnonmens daar rotstekeningen van z'n jachttrofeeën. Plaatselijke slager Paul Thomas, bijgenaamd Popaul, lijkt zo'n oermens die via een teletijdmachine in de twintigste eeuw terechtgekomen is. Op het eerste zicht is hij charmant, maar algauw doet hij grove uitspraken over z'n overleden vader en z'n voormalige directrice. Hij is getekend door de slachtpartijen in Vietnam die hij gezien heeft. De manier waarop hij het vlees aansnijdt op de bruiloft is een voorafspiegeling. De bruid zal één van z'n slachtoffers worden. De nieuwe directrice (Stéphane Audran) komt zelfzeker en dominant over. Ze beweert gelukkig te zijn als vrijgezel, maar ze is afstandelijk geworden na een mislukte relatie tien jaar geleden. Algauw beseft ze dat er iets mis is met Popaul, maar ze blijft zijn kant kiezen en wordt haast z'n medeplichtige na de feiten.

Dit is geen whodunit, want er is slechts één verdachte. Het is geen spectaculaire thriller, maar een langzaam opgebouwde psychologische confrontatie tussen twee individuen. De nevenpersonages worden slechts oppervlakkig behandeld. De aansteker op de plaats van de misdaad is een cliché. Het einde blijft enigszins open, want je kunt slechts vermoeden dat de politie uit Popauls steekwonde de juiste conclusie zal trekken.

De camera beweegt veel. In het begin toont een panshot de oevers van de Dordogne. Hun wandeling door de straten is een longtake van meer dan drie minuten. Er wordt soms snel in- of uitgezoomd. Het dorpsleven wordt realistisch in beeld gebracht. De hevige regen tijdens de begrafenis is symbolisch. In de openingsscènes zie je weidse natuur en een grote groep mensen. Tegen het einde slaat dat om naar een claustrofobische en achterdochtige sfeer en gaat het nog slechts om twee mensen. De experimentele muziek van Pierre Jansen versterkt het gevoel van dreiging.

Mooi gefilmd in de pittoreske Périgord, goed gecaste hoofdpersonen en een interessante soundtrack die mij een beetje aan On The Corner van Miles Davis deed denken.

Jammer dat het verhaal alleen zo doods voortkabbelt, ik kon er weinig mee.