Rokkun Rouru Mishin (2002)

Fijne Yukisada.

Was even bang dat dit weer zo'n bandjes-film zou zijn, maar het gaat over heel wat anders. Een wat doods uitziende salary man (Kenji) komt op een dag een oude bekende tegen. Samen met een aantal vrienden heeft hij een indie kledinglijn opgezet. Kenji raakt geïnteresseerd in hun leventje en besluit zich bij hen aan te sluiten.

Redelijk wat plot in deze film. Misschien niet echt in hoeveelheid, maar wel erg uitgesproken. Het maakt het doorheen de film een beetje lastig om écht tot de personages door te dringen, iets waar de betere Yukisada films toch altijd in slaagden. Anderzijds is het plotje zelf wat magertjes, behalve dan misschien het einde. Een nogal aparte finale waarbij Kenji terugkeert naar z'n oude job, maar wel met een warm gevoel terugdenkt aan z'n tijd bij het vriendenclubje. Vond het verrassend, weet ook niet zo heel goed waar Yukisada nu juist naartoe wil met het einde, maar het lijkt mij wel een stuk complexer dan het vrije leven is allemaal wel leuk maar het brengt niks op, dus blijf maar lekker een kantoormannetje, daarvoor was Kenji te blij en is het einde met de designer (die verder gaat zonderzelf zich te verloochenen) te opgewekt en berustend. Leuk, zo'n eindes.

Visueel verder vintage Yukisada. Beetje korrel, felle ramen en lichtjes en vooral sfeervol als het wat donkerder is. Ook iets teveel visueel dode momenten vond ik, al komt dat misschien omdat het drama niet 100% werkte vanwege het plot. Muziek is verder zeer typisch, al zit er wel een leuke clubscene in vond ik. Da's dan wel apart voor een film als deze.

Liefhebbers van het kabbelend Japans drama krijgen iets teveel plot op hun schoteltje, maar verder is dit gewoon een mooie Yukisada die zonder al te veel moeite aanbevolen kan worden. Wel benieuwd (als ooit iemand hem nog te zien krijgt) hoe andere tegen het einde aankijken. Heb wel een idee waar ik zelf vrede mee kan nemen, maar overtuigd ben ik niet.

Fijne 3.5*