Hobson's Choice (1954)

Schandalig, nog geen berichten bij deze leuke film.

Een fenomenale Charles Laughton, wat een geweldig acteur was dat toch. Het hoogtepunt is de dronken Laughton die van alles beleeft bij het lopen van slechts enkele meters buiten het café. Grandioos geregisseerd. Prachtige slapstick.

Leuke cast; die drie dochters en vooral simpele ziel John Mills. (imdb: John Mills often cited this as being his favorite film).

Ik wou hier net posten dat een van de drie zussen (Vicky) erg lijkt op Prunella Scales uit Fawlty Towers en precies zo praat. En dat Scales waarschijnlijk goed naar deze film heeft gekeken. Maar het is dus dezelfde vrouw!

Brenda De Banzie moet voor 30 doorgaan, terwijl ze in werkelijkheid eind dertig was. Dat komt niet echt geloofwaardig over, maar soit.

Leuke locaties en het interieur van de winkels is ook met veel aandacht en zorg samengesteld.

Deze film heeft veel van een Capra film. Ik zou de film dan ook aanraden aan Capra liefhebbers, maar sowieso verdient deze film meer aandacht.

Ruime 3,5 sterren

Dvd info:

Is op R2 als double feature met The Sound Barrier (ook Lean) verschenen. Helaas geen subs en geen extra's.

Idd nogal weinig stemmen voor zo'n klassieker, voorheen lastig te krijgen misschien.

Leuk dat je die te pakken hebt gekregen dan

Dus even serieus. Ik wil de film wel in de pakketservice doen. Ik heb m toen alleen maar gekocht, omdat ik zelf beide films wilde zien, maar als meer mensen m zouden willen zien...

Leuk idd. Eindelijk beginnen de films van David Lean op DVD uit te komen, zodat iedereen kan zien wat een goede regisseur hij was.

Ik vind het wel een treffende vergelijking, die met Capra, Brief Encounter had ook wel een beetje die touch, alhoewel hij wat neutraler en zuiverder registreert. Daarin lijkt het meer op Claude Sautet.

of zo

Precies, of zo

Maar goed: vanaf vandaag te zien via de pakketservice...

http://www.moviemeter.nl/forum/14/6460/

Ik heb eigenlijk niet zoveel toe te voegen aan Kapp's post. Idd een erg leuke film, waarin briljante acteurs als Laughton en Mills duidelijk veel lol hebben en niet minder dan geweldig zijn.

Goed aangevuld door de rest van de cast en mooie sets en regie.

Het enige waar ik het niet mee eens ben is de referentie aan Capra, die vergelijking zie ik totaal niet.

(p.s. voor mensen die de pakketservice volgen, deze film is toch best lastig in het begin zonder die subs)

Goed, zal ik het toelichten.

Net als in veel Capra's wordt er hier getracht een brug te slaan tussen sociale klassen. Of beter gezegd; er wordt gemorreld aan de macht van de gevestigde orde.
De gewone man die opklimt op de sociale en welvaartsladder. met hulp van de geemancipeerde oudste dochter (emancipatie is ook een van de thema's die je vaak in Capra's terug ziet). Ook wordt getoond dat deze gewone man een hart van goud heeft en niemand ooit een vlieg kwaad zal doen. Dat zie je in meerdere Capra's.
En geld maakt niet gelukkig.
De gevestigde orde daarentegen wordt min of meer belachelijk gemaakt, ook typisch Capra. Arrogantie en machtsvertoon worden afgestraft. De gevestigde orde is enkel uit op onderdrukking en instandhouding van de macht en ziet de ondergeschikten als mindere mensen. In Capra's wordt dat punt ook uitvergroot.
Toevallig zag ik It Happened One Night onlangs nog. Daarin wordt ook het toestemming nodig hebben van vader principe betwist.
Tot slot wil ik nog de slimme ontknoping noemen. Via een gewiekst plan wordt de wereld op z'n kop gezet en krijgt de gewone man en vrouw waar hij of zij uit moreel oogpunt recht op heeft.
Einde van het liedje; elk mens is gelijk, dus ieder krijgt een gelijk deel. En wie een hart van goud heeft en zuiver is, die wordt daar voor beloond.

Hm..oke, ik vind het meer universele verhaalonderwerpen dan dat ze echt aan Capra toegeschreven kunnen worden, maar er zijn idd wel een aantal vergelijkingen.

Vooral de typisch Britse sfeer en stijl doen het imo erg anders aanvoelen dan een Capra.

Het plot van deze film kan in 2 of 3 zinnen verteld worden, maar dat neemt niet weg dat Hobson's Choice een heerlijke film is met toch een mooi verhaal.

Het is prachtig om te zien hoe Willie Mossop (letterlijk) opklimt op de maatschappelijjke ladder en transformeert van een schuchtere werkman tot een zelfbewuste kerel, die dan vervolgens weer schrikt van zijn eigen moed.

Ook de familieperikelen in huize Hobson, waarbij vader Henry Horatio Hobson zijn dochters blijkbaar niet meer aan kan, zijn grappig om te zien. Charles Laughton is geknipt voor de rol van een ontstelde vader, die moet ontdekken dat vooral zijn oudste dochter hem boven het hoofd is gegroeid.

En dan die kneuterigheid waarmee in de film wordt omgegaan met bijv. de huwelijksnacht! Hilarisch gewoon. Dat is nou Britse humor waarvan ik kan genieten.

Lichte, niet al te ingewikkelde maar nooit te simpele film met een aangenaam vleugje Britse humor, een sterke hoofdrol van Laughton en een aantal lieflijke personages. Soms merk je wel dat het wat oud is, maar het staat de pret nauwelijks in de weg. Gewoon een erg aangename, eenvoudige en leuke film. 3,5*

Best een aardige film, maar ook weer niet echt fantastisch. De film is vooral genietbaar door het acteerwerk van Laughton en Mills, maar het verhaal zelf vond ik niet geweldig interessant. De film is verder wel leuk geschoten en qua aankleding deed het me denken aan een iets minder uitbundige versie van Great Expectations, ook van David Lean. De scène met de dronken Laughton is fantastisch, maar de film als geheel zakt voor mij iets te vaak in om echt echt interessant te worden.

3*

Veel humor, een sausje dramatiek en een vleugje romantiek: dat is de formule van Lean's 'Hobson's Choice'. Voor mij een eerste kennismaking; en het feit dat deze "oude film" zelden saai wordt is meteen al een goed teken om de rest van zijn werk te gaan verkennen.

Zoals kappeuter ook al zei is de scène na de nachtelijke uitstap in het café schitterend geregisseerd, en ook de hallucinaties (een konijn naast zijn bed - Donnie Darko avant-la-lettre?) waren fijn om zien.

Aardig filmpje dus.

2,75*

Uiterst charmant, maar bovenal bijzonder fijnzinnig filmpje over een tirannieke vader en zijn opstandige dochters enerzijds, en de kloof tussen de onbemiddelde working class en de gevestigde burgerij anderzijds.

Overigens regisseert David Lean in 'Hobson's Choice' andermaal met veel gevoel voor sfeer, maar ruimt hij daarbij eveneens plaats voor wat surrealisme.

Hij is echter niet Lean die de show steelt, wel Laughton, met een bijna kluchtig, doch bijzonder geraffineerd spel.

3.5*

Erg vermakelijk en nog steeds schandalig onbekend.

Ik moest eigenlijk niet zozeer aan Capra denken. Maar aan andere Engelse films, bv die van de Ealing studio's waarin de heersende klasse op de hak genomen wordt. The Maggie '54, Whiskey Galore '49, The man in the white suit '51 en Passport to Pimlico '49 Het mag gerust een traditie genoemd worden dat op de hak nemen. En ze zijn allemaal minstens zo leuk als deze. Whiskey Galore en The Maggie neigen naar anarchisme en zijn het scherpst en leukst.

Klassieker.

Heerlijke Mancunian/Salfordian sfeertje.

3.5*

Uitstekende film over een schoenenverkoper die zit opgescheept met drie ongetrouwde dochters. Een leuk en onderhoudend verhaal waarin genoeg gebeurd en het zit stiekem ook goed in elkaar. Mooie personages. Goed gecast en twee heerlijke rollen van Charles Laughton en John Mills. En zoals kappeuter reeds opmerkte heeft deze film meer de toon van een Frank Capra film dan van een David Lean film (helemaal vergeleken met zijn latere epossen).

De aan de alcohol verslaafde tiran Hobson terroriseert zijn dochters, zijn oudste dochter gaat de strijd met hem aan en doet dit op een unieke manier.

Leuke,goed geacteerde film.

Ik kende hoofdrolspeelster Brenda de Banzie alleen maar van een Pink Panther-film uit de jaren 60.

Een hele goede actrice,die hier eigenlijk de show steelt.

Fijne Britse komedie uit de oude doos. Conservatieve zatlap van een vader, erg goed gespeeld door Charles Laughton, heeft het maar moeilijk met z'n drie dochters onder de duim houden. Het is een vermakelijke klucht, die er goed uitziet en in een leuk tempo doorkabbelt. Charmant, wel wat licht oubollig op momenten, en ook John Mills als de in het grootste deel van de film wel heel simpele Will Mossop kon ik wat minder waarderen. Maar alsnog prima vermaakt met deze lichtvoetige sociale satire.

De derde verfilming van het gelijknamige toneelstuk dat in 1915 het licht zag. Regisseur David Lean maakt een film die er geen geheim van maakt dat een toneelstuk de basis vormt voor de film. Behalve een lange straat met diverse winkels zijn de locaties allemaal binnenshuis. De personages bevinden zich in een schoenenwinkel, een café, een woning. Kleine ruimtes, die nogal statisch werken en dat effect ook op de personages hebben.

In de films van David Lean zijn het de vrouwen die twijfel hebben en hun leefsituatie kritisch bekijken en daar iets aan willen veranderen. Dat is in deze film ook het geval. Henry Hobson is de welgestelde eigenaar van een schoenenwinkel. Hij heeft drie dochters en spreekt over vrouwen als lastige maar noodzakelijke huisdieren. En zo worden zijn dochters ook door hem behandeld. De oudste dochter is het zat om onder de tirannie van haar vader te leven en breekt uit. Zeer tegen de zin van vader Hobson. Uit de situatie met de oudste dochter onstaan vervolgens wat verwikkelingen die in het vervolg van de film nogal theatraal en met weinig spitsvondige dialogen worden uitgespeeld.

Hobson wordt gespeeld door Charles Laughton. Op de momenten dat hij niet bezig is zich alcoholisch te vermaken, probeert hij luidruchtig zijn machtspositie te verdedigen. Hij acteert prima, maar zijn personage deed me niet zoveel. Geen enkel personage deed me veel. De dialogen zijn als gezegd niet erg scherp, verrassend of grappig en de verwikkelingen in het verhaal leiden niet tot veel opwinding. Ik vond het allemaal nogal oubollig. De film kreeg mij met die ouderwetse meligheid niet in zijn greep. Hobson's Choice is voor mij geen film die een memorabele indruk achterlaat.