To Save a Life (2009)

Wat "smooth", niet zonder clichés, eerder langdradig en op een happy-end aansturend , maar de film heeft de verdienste aan te tonen hoe het negeren van iemand (wat eigenlijk zo veel is als pesten) tot drama's kan leiden, hoe moeilijk het is schuldgevoelens te verwerken en hoe de wil om tot een zinvollere omgang te komen door de realiteit van het leven kan worden tegengewerkt.
Zekerlijk goed bedoeld deze film, die, onder de categorie van "tienerfilms", tot de betere behoort.
Vond het jonge volk goed acteren.

“What good is all this if you're not going to let it change you?”

Als je de overdreven religieuze ondertoon en het wel zeer naar een happy end aansturende laatste gedeelte buiten beschouwing laat, is To Save a Life een film die zeker indruk weet te maken. Over sommige zware onderwerpen wordt veel te makkelijk heengestapt (zelfmoord, tienerzwangerschap, zelfmutilatie, scheiding ouders), maar het verhaal over een tiener die door een dramatische gebeurtenis zijn egocentrische leven evalueert en wat meer wil openstaan voor nieuwe dingen en mensen maakt indruk.

Sterk geacteerd ook door de jonge acteurs, en religie is belangrijk maar speelt (op het laatste gedeelte na) geen grote hoofdrol. Daar ben ik wel blij mee, en uiteindelijk heeft To Save a Life ook een sterke boodschap. Blijf niet te veel in je eigen bubbel leven, maar sta ook open voor nieuwe mensen en ervaringen. Anno 2018 best relevant.

De permanent onsympathieke Randy Wayne werkt zichzelf constant in de problemen en geeft daar steeds iemand anders de schuld van, inclusief God zelf. Regisseur Brian Baugh maakt het zichzelf daarmee meteen moeilijk om sympathie op te bouwen voor zijn hoofdpersonage(s), veel van de problematiek veroorzaken ze immers zelf. De venijnige manier waarop specifiek Wayne dat soms doet brengt alleen meer woede dan begrip in de kijker teweeg. Niettemin loopt de film in een best aardig tempo en boeit het verloop met gemak, ook al stapelt het scenario van Baugh en medescenarist Jim Britts alle mogelijk indenkbare clichés op. Deja Kreutzberg valt verder behoorlijk op qua acteren, bovendien vond ik de boodschap achter de film prima. Sommige mensen vinden eenmaal hun steun in religie en dat een film als deze daar een boodschap van maakt, is naar mijn inzien (tenzij het opdringerig en niet-subtiel gebracht wordt) niets mis mee. Het is allemaal te voorspelbaar en aangedikt om echt indruk te maken, maar dankzij het volle verloop gaan de twee uur zo om.