The Four Feathers (1939)

Weer zo'n fijne technicolor avonturenfilm. Wat konden die Korda broertjes dat toch goed!

Vlak voor WOII moet je alleen geen genuanceerde oorlogsfilm verwachten over het Britse leger.

Moed en plicht zijn beter dan lafheid. Het enige dat beter is dan moed en plicht is een suicidale ongelofelijke missie om te bewijzen dat je niet laf bent. Intussen is er tussen neus en lippen wel gezegd dat GB niks te zoeken heeft in Afrika, maar wel van iemand die te boek stond als laf.

Ach ja.. het is gewoon een film uit 1939. En de 130 minuten gaan voorbij voor je er erg in hebt.

Familie-eer, soldateneer. Het zijn moeilijk tastbare begrippen, waar ik weinig mee heb. Samen met een sprankje romantiek vormen zij de thema’s van deze film tegen de achtergrond van de koloniale oorlog in Soedan van Kitchener. In weerwil van de af en toe mooie buitenopnamen kwam het op mij allemaal te gekunsteld over. Matig.

Tja, toen kon dat nog als zwarte baas, slaan met een zweep op andere zwarte werknemers.

Maar een aardige film die niet verveeld.

De gelijknamige roman van A.E.W. Mason werd ook verfilmd in 1915, 1929, 1955 (ook door Zoltan Korda, als Storm over the Nile), 1978 en 2002, maar déze versie uit 1939 geldt als de beste, en daar kan ik weinig tegen inbrengen, afgezien dan van het feit dat ik die uit 2002 als eerste zag waardoor die bij mij een streepje vóór heeft. De vaart zit er hier van a tot z goed in, John Clements kan prima zorgelijk kijken, mede vanwege het knappe lokatiewerk ademt de film een goede realistische sfeer, er is een aanbevelenswaardig beheerst gebruik van muziek, en de kleuren zijn fraai, hoewel ze op mijn Carlton-DVD uit 2003 wat minder indrukwekkend overkomen dan ze indertijd op het witte doek zullen zijn geweest (ook al omdat ze hier en daar lijken te "lekken"). Het enige waar ik af en toe moeite mee heb is het lichte overacteren van Ralph Richardson, eerst wanneer hij in de zon van de berg af strompelt en daarna wanneer hij na de slag half (of helemaal) waanzinnig in het rond rent, maar zijn laatste scène wanneer hij de waarheid beseft maakt heel veel goed. (In zijn verdediging moet bovendien worden gezegd dat die scènes in de woestijn ook lastig zijn om te spelen, en bovendien, zoals Graham Greene over het "hamming it up" [schmieren] zegt, "even the richest of the ham goes smoothly down".) Dus al met al een uiterst bevredigende verfilming van een klassieke avonturenroman.