Kom Niet aan Mijn Kinderen (2010)

Vrij moeilijk te oordelen. Het verhaal sprak mij op zich wel aan, alleen is het een veel te hoog gegrepen verhaal voor de gehele cast, voor en achter de schermen. Wat als eerste opvalt is dat de acteurs en actrices duidelijk moeten inkomen, Karina doet het nog wel aardig maar de rest heeft een enorm serie-niveau waardoor het een beetje pijnlijk overkomt. Het is duidelijk een te heftig onderwerp voor Azim en Bibi, ze komen er maar niet lekker in. Ze zijn het niet, ze spelen het. En dat is goed te zien. Wel is de film mooi geschoten, de montage weet het een en ander te verzieken door wat handheld beelden in combinatie met vaste beelden te combineren. Krijg je een heel raar effect wat mij een beetje onrustig maakte. Naast de vrij teleurstellende vormgeving en de gehele uitwerking is het toch een sympathiek filmpje, die je het gunt om bekeken te worden en gunt om een eerlijk oordeel te krijgen. De film weet je toch op de een of andere reden mee te nemen in deze toch wel heftige achtbaan, en de scène waar Hanna haar kinderen mee probeert te nemen tijdens het feest was heel krachtig en juist door het chaotische sfeertje kwamen de personages enorm in hun rol doordat ze niet té geconcentreerd te werk gingen. Dan leven ze echt hun rol, en dat zie je terug. Al met al een redelijk filmpje uit de Nederlandse filmwereld, maar net geen voldoende voor nu. 2,5 ster

Het gemiddelde valt me mee zeg. Heb wat stukjes gezien, en dat zag er waardeloos uit. Daarnaast is de spanning toch compleet weg, aangezien het verhaal lang en breed bekend is? Zelfs bij Titanic was het spannender of 'ie nou ging zinken of niet.

Een korte speelduur kan voordelig of nadelig uitpakken voor een film. In het geval van deze film is t een voordeel. Misschien volgen belangrijke gebeurtenissen elkaar snel op, maar de film had zeker niet langer moeten duren. Mijn interesse was niet altijd even sterk

Ik vond het een zeer goede film en zeker voor een Nederlandse productie. Goed geacteerd, niks mis mee. De film recensies waren erg matig, maar ik vond het echt de moeite waard.

Aan de zwakke kant maar als tv-film best geslaagd.

Uitwerking en acteerwerk overstijgen nauwelijks GTST-niveau. Het verhaal an sich vond ik dan weer interessant en kwam ook redelijk realistisch op me over. Kan me in ieder geval goed voorstellen dat het in het echt ook ongeveer zo gelopen is. 5/10*

Goede film. Het verhaal op zichzelf lijkt simpel, maar weet je toch aan te grijpen. En hoewel het einde zich wel enigszins laat raden, is het toch tot de laatste minuut spannend.

Ik vond Karina Smulders erg goed.

Pakkend, waargebeurd en in Nederland welbekend drama. Prima verfilmd met veel emotionele momenten. Vooral het telefoongesprek ter gelegenheid van moederdag is erg aangrijpend. Een stuk beter dan de Amerikaanse tegenhanger Not Without My Daughter uit 1991. Ben het met PSV_supporter eens dat Karina Smulders erg goed is.

Ik vind de film genuanceerder dan ik had verwacht, maar het blijft een film vol hardnekkige vooroordelen en goedkope emotie. Het ligt overigens niet aan het redelijk onderhoudende acteerwerk van Karina Smulders, Thom Hoffman en Cahit Olmez. Zij spelen hun rollen naturel en maken de ellende invoelbaar voor de kijker. Dit soort lastige onderwerpen als cultuurverschillen die op het scherpst van de schede uitgevochten worden, verdienen het echter om vanuit veel meer hoeken bekeken te worden dan hier het geval is.

Op zich een verhaal dat zich prima zou lenen voor een mooie film. Dat komt er echter niet uit. De film mist elke diepgang, karakters worden nergens goed uitgediept en de acteerprestaties zijn op een enkele uitzondering nabedroevend. Dit is wat je noemt een gemiste kans.

Goede film,goed gecast, heel pakkend drama.

en dat voor een Nederlandse film...

vond 'm spannend tot de laatste minuut.

het is toch triest dat zoiets in werkelijkheid kan gebeuren.

en dat de kinderen natuurlijk weer de dupe ervan zijn ...

Ik vond een goede Drama film...

Wat een waargebeurd verhaal...

Zeker spannend tot de laatste minuut....

Echt bange kinderen en gesloten binnen...

Geen vrijheid gevoeld, mishandeld...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Rustig achtergrond muziek (Stereo)...

Zeker moeite waard...

Het script rammelt behoorlijk. Met name aan het begin moet er wel heel veel verteld worden in korte tijd en komt alles erg afgeraffeld over. Later komt er dan wel wat rust in en aan het eind is het zelfs spannend en komt er eindelijk ook wat geloofwaardige emotie boven drijven. Gelukkig maar, want het is op zich best een erg boeiend verhaal ook al is vanaf het begin wel duidelijk hoe het zal gaan aflopen.

In het begin leek het net een b film en was het ook behoorlijk saai. Pas vanaf het midden tot aan het eind werd het wat spannend. Acteerwerk was ook niet van hoog niveau, maar redelijk genoeg om de film 3 sterren te geven.

de poster komt eerder over als een goedkope Danielle Steel tv film voor 50 plussers die doktersromannetjes lezen.

ga m misschien vanavond toch kijken als ik het niet vergeet

idd zoals ik gedacht had... dat deze film ook nog in de bios heeft gedraaid.

Het had een veel betere film kunnen zijn.

de enigste die een beetje goed acteerde was die vader.

die moeder was vreselijk, idem haar dochtertje, maar dat heeft dat zeker van haar moeder geerft.

Bwah, op zich wel een leuke film, maar het acteerwerk weerhoud mij vooral aan een hogere score. Hanne en haar man (die met wie ze dus die 2 blonde kinderen heeft) acteren wel goed, maar dat zijn dan ook de enige. De film was best "ontroerend" (of wat je ontroerend noemt) op sommige momenten, en spannend was ie ook wel. Maar echt filmkunst kan je het niet noemen.

Mooie, maar zeer ontroerende, film.

Schokkend verhaal ook dat de gevoelige snaar meerdere keren weet te raken.

Prima cast, ook de kinderen doen het voortreffelijk, en voor ons, Belgische kijkers, is er een oude bekende, Cahit Olmez die ooit nog in de Belgische reeks Flikken meespeelde.

Toch wel een aanrader deze Nederlandse film, gebaseerd op ware feiten bovendien.

Goede aangrijpende film, gelukkig wordt er geen emotionele bende van gemaakt.

Nederlands drama dat gebaseerd was op een waargebeurd verhaal: twee kinderen werden door de vader naar Syrië ontvoerd en de zoektocht van de moeder naar hen. Helaas sprong het scenario van de hak op de tak, had de film te weinig aangrijpende momenten en waren de dialogen voor het merendeel zwak. De film werd gered door het goedgemaakte spannende slot en door een uiterst geloofwaardige optreden van Karina Smulders in de rol van de wanhopige en getroffen moeder.

Ik ben geen moeder in de zin van eigen kinderen, en hoewel er min of meer ergens een deel van mij hiernaar verlangt, naar een gezin stichten, denk ik toch ook dat ik waarschijnlijk geen goede moeder zou zijn. Ik heb genoeg aan m'n hond..

Goed, ik hoop het nooit te zullen zijn met eigen kinderen ( de verántwoording!), maar wat kon ik me goed in haar verplaatsen. Karina is overtuigend en ze dringt door tot in de kern. Haar gevecht is af te lezen op haar gezicht, chapeau. Kinderen spelen goed, Nizar is bizar. Dat is wel de hele film in een notendop.

Het verhaal over de kinderen is heel interessant, wat er allemaal bij komt kijken en hoe dat zo maar kan is natuurlijk bizar. Echter ben ik het eens met eerder genoemde commentaren, het lijkt een soort GTST niveau qua acteren. Karina speelt wel goed.

De reviews waren niet erg positief. Mijn drijfveer om de de film toch te kijken was het op waarheid gebaseerde onderwerp. De film viel me erg mee. Het acteerwerk is in het begin inderdaad niet top. Ik vond het echter voldoende en zeker boven GTST niveau. Het niveau groeit gedurende de film. De jongen kon helaas niet echt meekomen met de cast en speelt een nogal één dimensionaal karakter. Vader en moeder zijn prima neergezet. Het komt realistisch over en na het kijken van de film heb je het gevoel een kijkje te hebben gehad in een wereld die ik niet ken. Het is een korte film, maar voelt zo niet aan. Ook de spanning wordt goed opgebouwd. Een echt hoge score kan ik niet geven daarvoor steekt het gewoon niet boven het gemiddelde niveau uit. En het begin, de aanleiding, de context, daar had best 10 minuten extra aan besteed mogen worden waarmee de film op een nog steeds bescheiden 94 minuten zou uitkomen. Maar al met al toch drie sterren en een goede filmavond gehad.

Verfilming van de autobiografische roman van Janneke Schoonhoven begint in 2004 wanneer Hanne Veenhoven [Karina Smulders] haar kinderen Azim [Jurgen Bogaert[ en Bibi [Fiona Livingston] uitzwaait wanneer ze met haar ex-man Nizar [Cahit Õlmez] naar Eurodisney vertrekken. Ze is totaal verbijsterd wanneer Nizar haar enige tijd later belt met de mededeling dat hij met zijn kinderen naar Syrië is gevlucht omdat racistische onbekenden dreigden hem te doden als hij Nederland niet zou verlaten. Ze roept de hulp in van Wouter Siemons [Thom Hoffman] om Nizar en de kinderen te helpen veilig terug te keren naar Nederland, maar al gauw wordt duidelijk dat Nizar bij zijn familie in Syrië wil blijven. Hanne besteedt zoveel tijd aan haar kinderen in Syrië dat het ten koste gaat van haar relatie met Bertus [Tjebbo Gerritsma] en hun veel jongere kinderen. Het basisgegeven is interessant en nog steeds actueel, maar het geeft geen enkel inzicht in de voorgeschiedenis van Hanne en Nizar en het blijft onduidelijk wat Nizar bezielt om zijn kinderen te ontvoeren.

Als je bij voorbaat al afhaakt omdat het om een Nederlandse productie gaat of omdat de titel misschien niet de schoonheidsprijs verdient, dan raad ik aan het ook vooral daarbij te laten. De soap-achtige mankementen die we vaker bij Nederlandse (televisie)producties zien (onevenredig niveau qua acteerwerk, vreemde keuzes in camerawerk en montage) zijn namelijk ook hier wel terug te vinden. Toch vond ik het een alleraardigste film. Met name Karina Smulders is overtuigend, maar ook Cahit Olmez en de twee kinderen weten er wat van te maken. De film blinkt uit in een aantal scènes waarin de emoties hoog oplopen en ook zit de spanning er geregeld goed in. Gelukkig duurt het allemaal niet langer dan nodig is en ook qua overdreven sentiment vond ik het eigenlijk wel meevallen; Ron Termaat houdt het bij de essentie van het verhaal. In elk ander opzicht geen uitzonderlijke film, maar de liefhebber van Nederlandse drama's mag deze film niet aan zich voorbij laten gaan.

3*