Kom Niet aan Mijn Kinderen (2010)

'' Misschien zou je er een klein beetje aan kunnen wennen dat Bibi en Azim niet meer terugkomen. ''

Ik heb zelf geen kinderen. Ik kan niet weten hoe het moet zijn als je kinderen op deze manier bij je weg worden gerukt, maar het lijkt me verschrikkelijk. Kinderontvoering is een zwaar onderwerp waardoor je als buitenstaander natuurlijk direct meeleeft met de slachtoffers hiervan, en helaas komt het steeds vaker voor.

Toch heb ik een dubbel gevoel bij deze film. Het gegeven is verschrikkelijk, maar als je ziet hoe het thuisfront is gaan je wenkbrauwen ook wel omhoog staan. Haar huwelijk gaat stuk, en zelfs voor haar tweeling heeft ze amper aandacht. Het enige waar de nadruk op ligt is de wrede ex-man, die telkens uiterst zwart-wit wordt afgeschilderd.

Hoewel Karina Smulders geen slechte rol heeft neergezet, stoorde ik me wel ontzettend aan haar uiterlijke voorkomen. Absoluut geen mooie vrouw en zelfs een beetje vervelend om telkens naar te kijken. Hoffman en Ölmez worden ondanks de beperkingen die ze hebben in hun rol, toch de uitschieters van de film. Deze personages zijn eendimensionaal neergezet waardoor je er als kijker weinig mee kunt. Door de korte speelduur, 90 minuten, gaat het ook nergens de diepte in. De gebeurtenissen volgen elkaar netjes op en beetje bij beetje krijg je het verhaal voorgeschoteld, maar that's it.

De toon is in elk geval gezet. Je krijgt te zien wat een kinderontvoering met zich meebrengt, en het onderwerp wordt maar weer eens onder de aandacht gebracht.

Tegenvallend. Prima gedraaid, goede muziek (pluim weer voor Johan Hoogewijs) en aardig spel (enkel Smulders en wat bijrollen laten zo nu en dan een steekje vallen), maar het verhaal pakt je niet. De karakters zijn te oppervlakkig om mee te gaan leven, de beslissingen die genomen worden veel te naïef en het misplaatste sentiment druipt er hier en daar net iets te nadrukkelijk vanaf. Kijkt aardig weg, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

De eerste minuten dacht ik: in deze film gaat slecht geacteerd worden , maar naarmate het duurde moest ik m'n mening bijstellen. Goed verhaal en nog waar gebeurd ook . Best wel een goede nederlandse film.

Best wel goede film, hier mag Nederland trots op zijn. Acteurs doen het allemaal goed, ook Azim en Bibi. Indrukwekkende scene wanneer Hanne vlucht met haar kinderen waarna Nizar de kinderen weer terughaalt, en haar flink aanpakt. Mooie beelden ook van Syrie. Strak geschoten drama met een fijne muziekkeuze.

Eens, er zijn films waar kinderen geweldig acteren, maar in een klein land als Nederland is het waarschijnlijk een moeilijkere opgave om een kind te casten dat goed acteert dan in bijvoorbeeld de Verenigde Staten, simpelweg omdat daar meer mensen wonen. Daarbij moesten de kinderen wel voldoen aan een bepaald beeld (uiterlijk, leeftijd). Lijkt me best moeilijk om dan nog 2 goed acterende kinderen met bijpassende uiterlijk te casten.

Mooi, waargebeurd drama. Karina Smulders is overtuigend in haar machteloze strijd. Het is natuurlijk een 'Sophie's Choice', maar op een gegeven moment kiest het personage van Karina dus voor haar twee oudere kinderen. Terwijl ze nog een tweeling in Nederland heeft. En deze keuze lijkt haar nogal gemakkelijk af te gaan, hier laat het script dus een steekje vallen wat mij betreft.

Een spannend finale waarbij de kinderen geheel op zich zelf zijn aangewezen. Ook een beetje jammer van het oversentimentele einde met het nummer 'Lost' van Anouk.

Vrij moeilijk te oordelen. Het verhaal sprak mij op zich wel aan, alleen is het een veel te hoog gegrepen verhaal voor de gehele cast, voor en achter de schermen. Wat als eerste opvalt is dat de acteurs en actrices duidelijk moeten inkomen, Karina doet het nog wel aardig maar de rest heeft een enorm serie-niveau waardoor het een beetje pijnlijk overkomt. Het is duidelijk een te heftig onderwerp voor Azim en Bibi, ze komen er maar niet lekker in. Ze zijn het niet, ze spelen het. En dat is goed te zien. Wel is de film mooi geschoten, de montage weet het een en ander te verzieken door wat handheld beelden in combinatie met vaste beelden te combineren. Krijg je een heel raar effect wat mij een beetje onrustig maakte. Naast de vrij teleurstellende vormgeving en de gehele uitwerking is het toch een sympathiek filmpje, die je het gunt om bekeken te worden en gunt om een eerlijk oordeel te krijgen. De film weet je toch op de een of andere reden mee te nemen in deze toch wel heftige achtbaan, en de scène waar Hanna haar kinderen mee probeert te nemen tijdens het feest was heel krachtig en juist door het chaotische sfeertje kwamen de personages enorm in hun rol doordat ze niet té geconcentreerd te werk gingen. Dan leven ze echt hun rol, en dat zie je terug. Al met al een redelijk filmpje uit de Nederlandse filmwereld, maar net geen voldoende voor nu. 2,5 ster

Ik vond het een zeer goede film en zeker voor een Nederlandse productie. Goed geacteerd, niks mis mee. De film recensies waren erg matig, maar ik vond het echt de moeite waard.

Aan de zwakke kant maar als tv-film best geslaagd.

Uitwerking en acteerwerk overstijgen nauwelijks GTST-niveau. Het verhaal an sich vond ik dan weer interessant en kwam ook redelijk realistisch op me over. Kan me in ieder geval goed voorstellen dat het in het echt ook ongeveer zo gelopen is. 5/10*

Pakkend, waargebeurd en in Nederland welbekend drama. Prima verfilmd met veel emotionele momenten. Vooral het telefoongesprek ter gelegenheid van moederdag is erg aangrijpend. Een stuk beter dan de Amerikaanse tegenhanger Not Without My Daughter uit 1991. Ben het met PSV_supporter eens dat Karina Smulders erg goed is.

Ik vind de film genuanceerder dan ik had verwacht, maar het blijft een film vol hardnekkige vooroordelen en goedkope emotie. Het ligt overigens niet aan het redelijk onderhoudende acteerwerk van Karina Smulders, Thom Hoffman en Cahit Olmez. Zij spelen hun rollen naturel en maken de ellende invoelbaar voor de kijker. Dit soort lastige onderwerpen als cultuurverschillen die op het scherpst van de schede uitgevochten worden, verdienen het echter om vanuit veel meer hoeken bekeken te worden dan hier het geval is.

Ik vond een goede Drama film...

Wat een waargebeurd verhaal...

Zeker spannend tot de laatste minuut....

Echt bange kinderen en gesloten binnen...

Geen vrijheid gevoeld, mishandeld...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Rustig achtergrond muziek (Stereo)...

Zeker moeite waard...

De reviews waren niet erg positief. Mijn drijfveer om de de film toch te kijken was het op waarheid gebaseerde onderwerp. De film viel me erg mee. Het acteerwerk is in het begin inderdaad niet top. Ik vond het echter voldoende en zeker boven GTST niveau. Het niveau groeit gedurende de film. De jongen kon helaas niet echt meekomen met de cast en speelt een nogal één dimensionaal karakter. Vader en moeder zijn prima neergezet. Het komt realistisch over en na het kijken van de film heb je het gevoel een kijkje te hebben gehad in een wereld die ik niet ken. Het is een korte film, maar voelt zo niet aan. Ook de spanning wordt goed opgebouwd. Een echt hoge score kan ik niet geven daarvoor steekt het gewoon niet boven het gemiddelde niveau uit. En het begin, de aanleiding, de context, daar had best 10 minuten extra aan besteed mogen worden waarmee de film op een nog steeds bescheiden 94 minuten zou uitkomen. Maar al met al toch drie sterren en een goede filmavond gehad.

Verfilming van de autobiografische roman van Janneke Schoonhoven begint in 2004 wanneer Hanne Veenhoven [Karina Smulders] haar kinderen Azim [Jurgen Bogaert[ en Bibi [Fiona Livingston] uitzwaait wanneer ze met haar ex-man Nizar [Cahit Õlmez] naar Eurodisney vertrekken. Ze is totaal verbijsterd wanneer Nizar haar enige tijd later belt met de mededeling dat hij met zijn kinderen naar Syrië is gevlucht omdat racistische onbekenden dreigden hem te doden als hij Nederland niet zou verlaten. Ze roept de hulp in van Wouter Siemons [Thom Hoffman] om Nizar en de kinderen te helpen veilig terug te keren naar Nederland, maar al gauw wordt duidelijk dat Nizar bij zijn familie in Syrië wil blijven. Hanne besteedt zoveel tijd aan haar kinderen in Syrië dat het ten koste gaat van haar relatie met Bertus [Tjebbo Gerritsma] en hun veel jongere kinderen. Het basisgegeven is interessant en nog steeds actueel, maar het geeft geen enkel inzicht in de voorgeschiedenis van Hanne en Nizar en het blijft onduidelijk wat Nizar bezielt om zijn kinderen te ontvoeren.

Als je bij voorbaat al afhaakt omdat het om een Nederlandse productie gaat of omdat de titel misschien niet de schoonheidsprijs verdient, dan raad ik aan het ook vooral daarbij te laten. De soap-achtige mankementen die we vaker bij Nederlandse (televisie)producties zien (onevenredig niveau qua acteerwerk, vreemde keuzes in camerawerk en montage) zijn namelijk ook hier wel terug te vinden. Toch vond ik het een alleraardigste film. Met name Karina Smulders is overtuigend, maar ook Cahit Olmez en de twee kinderen weten er wat van te maken. De film blinkt uit in een aantal scènes waarin de emoties hoog oplopen en ook zit de spanning er geregeld goed in. Gelukkig duurt het allemaal niet langer dan nodig is en ook qua overdreven sentiment vond ik het eigenlijk wel meevallen; Ron Termaat houdt het bij de essentie van het verhaal. In elk ander opzicht geen uitzonderlijke film, maar de liefhebber van Nederlandse drama's mag deze film niet aan zich voorbij laten gaan.

3*