Lourdes (2009)

Te zien op het IFFR van 2010. Aangekocht door het Filmmuseum. In Venetië heeft de film het goed gedaan. Onder andere een aantal prijzen en lovende recensies.

Voor Hausner redelijk safe en braaf filmpje dat tussen de lijntjes kleurt van Arthouse minnende vijftigers die hun cappuccino in de matineevoorstelling ook wel eens decaf believen te nemen. Zoiets.

Testud is heerlijk subversief als ongelovelige, maar wordt nog overspeeld door Löwensohn (die hebben we sinds Sombre niet meer zo prominent in beeld gehad volgens mij) en een vileine rol aan de kant van de kerk. Dat was het sterke punt van de film. Want de verhaallijn gaat nogal als een nachtkaarsje uit en de fotografie was nu ook niet bepaald om over naar huis te schrijven, niet bijzonder tenminste.

Opmerkelijk 1: opvallend dat Hausner toegang had tot alle plekken in Lourdes zo leek. Ze was toch af en toe wel wat (mild) bijtend richting kerk, geloofsbeleving en de hype van het mirakel.

Opmerkelijk 2: de aftrap zou zijn met Hausner, die moest afzeggen wegens een zwangerschap (dat komt niet zo plots zou je toch zeggen - dus een onbevlekte ontvangenis in Lourdes behoort tot de mogelijkheden), dus werd de gevallen mgr. Bär opgetrommeld die met katholieke gratie wel iets over 'Het Mirakel Lourdes'(de stad dan) kwijt wilde.

Alsnog de klapper van het IFFR. Ontroerend, grappig en verrassend. Binnenkort een uitgebreidere bespreking.

Ik zie er niet het meesterwerk in dat het hier en daar is genoemd, maar Lourdes was een prettige film. Lourdes kijkt een beetje als een geinteresseerde buitenstaander naar wat er in dat plaatsje plaatsvind en is soms heel mild spottend. Nooit villein. Dat was in de zaal ook wel te merken waar de voorstelling ook meerdere Lourdesgangers had getrokken die bij enkele scenes hun herkenning van een bepaalde plek in het beroemde dorp lieten blijken en ook Mgr. Bär die aanwezig was en de film had bekeken (en vele keren in Lourdes was) was goedkeurend over de film.

Sterk punt is dat de film niet met een harde religieuze dan wel anti-religieuze conclusie komt. Die verleiding ligt op de loer. Hausner weet dat knap te omzeilen door veel in het midden te laten. Was het meisje nou echt gehandicapt, was het terugzitten in de rolstoel nou wel of niet definitief? Omdat de film mild blijft is dat de enige juiste en oprechte insteek.

3.5*

Aardige film, die vooral over een boeiend onderwerp gaat. Leuk om te zien hoe het erin Lourdes aan toegaat. Wel is het misschien wat jammer dat Hausner niet lijkt te kunnen kiezen tussen satire en drama. Ik had het gevoel dat het soms wat ongelukkig tussen twee genres viel. Als satire had het bijtender gemoeten en bij het drama zit het gevoel in de weg dat het allemaal niet serieus bedoelt is. Toch is het interessant om te kijken welke wendingen de genezing veroorzaakt en hoe religie in het verhaal verwerkt is, zelfs al is het allemaal wat te lang uitgesponnen. Testud is trouwens een fijne actrice, die met weinig woorden veel weet te brengen.

3*

P.S.: de acteurs en actrices hierboven lijken bijna willekeurig gekozen, tot aan een anoniem personage toe. Tijd voor een correctie.

Heb trouwens wel een aardig deel van het IFFR rondgelopen met onderstaand lied in mijn hoofd:

YouTube - Al Bano & Romina Power - Felicita 1982

laat maar komen, BlueJudaskiss. Ik ben erg benieuwd.

Staat nog wel een leuk stuk in de Filmkrant over de beweegredenen van Hausner en vooral het wél mogen filmen in Lourdes.

Ben begonnen aan een recensie voor Deadline.nl... was het nou wel of niet toegestaan die hier te plaatsen? Vind het een beetje onzinnig om hiervoor speciaal een sterretje aan te vinken.

Weinig nieuws onder de zon. Niet scherp niet indringend. 2*

De regisseur heeft iedereen te vriend willen houden, zowel de gelovigen als de sceptici. Maar waarom, in 's hemelsnaam? Was het de voorwaarde voor het mogen filmen in Lourdes?

Het resultaat is een te zwak verhaal. Daarnaast een aantal amateuristische momenten waardoor de film iets weg had van een afstudeerproject, met als hilarisch hoogte(diepte)punt de conversatie in de bus: "Nu kunt u een gezin stichten" waarop een shot volgt van de knappe begeleider die glimlachend, lonkend naar Christine kijkt: een onbedoeld lachmoment.

Toch zitten er ook aardige momenten in, zoals de liefdevolle bemoeienis van de kamergenoot en het belichten van het menselijk gedrag dat vooral wordt overheerst door egoïsme en jaloezie.

2,5*

Draak van een film, een drama !!!

Draak van een bericht, een drama.

Ongeloofwaardig verhaal. Onderkoeld acteren. Poging tot humor, wat slechts af en toe lukt. Beeldtechnisch enkele hinderlijke tekortkomingen. Daar bovenop een verhaal zonder doel. Enige lichtpuntje was dat ene 'shot' van bovenaf van de mensenmassa met al die kaarsjes ...

Op alle negatieve aanmerkingen zijn wij het volledig oneens. En wat is er mis met onderkoeld acteren? Humor is perfect.

U spreekt namens een gemeenschap? Er hoeft niets mis te zijn met 'onderkoeld acteren', maar dan moet het in dienst staan van het verhaal, wat hier zeker niet het geval is. En helemaal misplaatst als alle personages 'onderkoeld gedrag vertonen'. Een van de vele voorbeelden, waardoor dit verhaal ongeloofwaardig is.

Met 'wij' bedoelde ik jij en ik. Maar ik snap nog steeds niet helemaal wat je bedoelt met 'onderkoeld acteerwerk', althans niet wat daar erg aan is. Het personage van Sylvie Testud is immers van huis uit niet gelovig, en verwacht geen wonderen in Lourdes. Vind ik juist zeer ten dienste van het verhaal.

Lourdes (2010) recensies, filmrecensies - Popcornmeter

De aldaar vermelde Deadline-recensie is van mij.

Je slotconclusie daarin luidt:

zo vindt zowel de vrome gelovige als de atheïst iets van zijn gading in Lourdes.

Stel dat ik een vrome gelovige zou zijn... wat biedt deze film mij in mijn geloofsovertuiging?

Dat wonderen bestaan, en God al zijn kinderen liefheeft. Gelovig of niet-gelovig.

Met alle respect, maar ik denk toch dat 'het wonder' als ultieme vorm van satire bedoeld is.

De strekking van de film lijkt me juist te liggen in het dilemma: stel nou dat de hele kitscherige reli-kermis ineens wel een wonder oplevert... dan heb je pas echt een moreel probleem, want hoe legt die God die al zijn kinderen liefheeft dat uit aan al die duizenden gelovigen die niet genezen?

Het wonder legt vooral de hypocrisie van het hele wereldje bloot. Dus als gelovige kan je hier maar beter niet naartoe gaan.

Dat is overigens echt niet alleen Bluejudaskiss' conclusie. Mooie illustratie is dat de film in Venetië naast de Fipresciprijs van de Internationale Filmkritiek zowel de Signis award (internationale katholieke organisatie) als de Brian-award won. Die laatste prijs wordt gegeven door een Bond voor atheisten en agnosten en is vernoemd naar Monty Python's Life of Brian.

Maar dus ook veel adhesie in katholieke kring. Op de website van de KFA (katholieke film actie) staat:

'De kernvraag die Hausner ons stelt lijkt te zijn: Als je om een onverklaarbare reden getroffen wordt door een ziekte, waarom zou er dan een reden zijn voor een wonder? Zij noemde de film zelf ‘een wreed sprookje’ . ‘Lourdes is een plaats waar wonderen nog bestaan, het is een plek die synoniem is geworden voor hoop, troost en herstel voor de wanhopigen en stervenden. Het komt me absurd voor dat mensen op het randje van de dood nog hopen op langdurig geluk.’ Toch geeft zij met haar film behalve veel vragen ook een gelovig antwoord mee. Bij het bezoek aan de Kruisweg horen de pelgrims dat ze niet bang hoeven zijn voor de dood want er is de verrijzenis, dat is de kern van het christelijk geloof. Hier komen we bij de kern van de vragen die de filmmaakster wil oproepen: waar gebeurt verrijzenis in ons leven?

Philippe Bär, oud-bisschop van Rotterdam, was bij de première tijdens het internationaal filmfestival in Rotterdam (2010) aanwezig. Hij stelde dat het mooi is dat de filmmaker de vraag of genezing voortkomt uit de liefde tussen mensen of van God afkomstig is, gelukkig niet beantwoordt. Het zou een valse tegenstelling zijn. “Maar”, zo zei hij, “het verhaal houdt ons wel een spiegel voor over ons eigen geloof!” De film ‘Lourdes’ toont ons het wonder als wonder. En dat is in onze tijd van technische beheersing en kennis iets wat ons aan het denken zet over de kern van geloof. Geloof geeft ons God niet in onze vestzak. God is een god die zich niet aan onze menselijke regels houdt.'

Kennelijk niet nee, want hij geneest puur willekeurig. Niet humaan naar al die biddende ongelukkigen die in hun rolstoel gekluisterd blijven.

De film is inderdaad - in zekere zin - een satire op Lourdes, maar ik blijf het toch aardig vinden dat er ook nog plaats is voor de verwondering, zoals ik in mijn recensie al aangaf. Ik ben het er niet helemaal mee eens dat het wonder de hypocrisie aangeeft. Eerder de ironie: er gebeurt een wonder bij iemand die niet duidelijk aangeeft te geloven.

Vind dat een wonderlijke conclusie. Is toch inherent aan het geloof. De bijbel staat ook vol met 'keuzés' waaraan gelovigen aanstoot zouden kunnen nemen. Maria Magdalena, de tolllenaar etc. Volgens mij is een van de punten van de film dat een wonder 'an sich' wreed is, omdat het een zekere willekeur heeft. Van de andere kant is het juist barmhartig omdat het een mogelijke uitweg biedt, voor wie dan ook en omdat je erin kúnt geloven.

Prachtig gesproken, wolfmanrene.

Deze film laat niet zien dat wonderen bestaan, maar de ware aard van de mens. Als zij geneest veranderen de mensen in haar omgeving in jaloerse en hypocriete wezens. Dankzij de willekeur van die God die als hij zijn dag heeft een wonder verricht, maar dan ook maar misschien.

De pastoor die zegt dat elk wezen uniek is en als zodanig geaccepteerd wordt, maar uiteindelijk wordt ze pas als volwaardig geaccepteerd als ze niet meer invalide is.

Hoe geloofwaardig is het als een aan een rolstoel gekluisterde jonge vrouw 'wonderbaarlijk geneest', waarbij aangenomen mag worden dat haar spieren langere tijd niet belast zijn geweest, om dan een fikse onvermoeibare bergwandeling te maken, maar vervolgens min of meer strompelend de prijs van 'beste Pelgrim van het jaar' in ontvangst neemt. Speelt zij toneel of is het script van een bedenkelijke kwaliteit?
Verder zijn alle personage dusdanig verveeld, dat ik tenenkrommend me naar het einde heb moeten worstelen.
Kortom, een hemeltergende exercitie. Deze film heeft niets met geloven te maken, maar is een toonbeeld van een weinig realistische kijk op het gebied van menselijke interactie, in een ijdele poging uitbating van de absurde santenkraam van commercie in symbiose met de kerk in bedevaartsoord Lourdes te tonen.

De film laat ook niet zien dat wonderen NIET zouden bestaan. Vind de film absoluut meer over het menselijk tekort gaan dan over religie. Ben niet met je eens dat mensen - dankzij de willekeur van God - veranderen in jaloerse en hypocriete wezens. Dat waren ze daarvoor al. De film laat dat met tal van subtiele voorbeelden zien. zoals de vrijwilliger die anders op wintersport gaat, maar nu meer zingeving wil in haar vakantie, maar vervolgens Christine in de steek laat voor de eerste de beste flirt of de vrouw die door het invalidenwagentje van Christine in de kerk naar voren te duwen ook voor zichzelf een beter plaatsje regelt Ook Christine is in de film niet vrij van naijver.