Lourdes (2009)

Ik zie er niet het meesterwerk in dat het hier en daar is genoemd, maar Lourdes was een prettige film. Lourdes kijkt een beetje als een geinteresseerde buitenstaander naar wat er in dat plaatsje plaatsvind en is soms heel mild spottend. Nooit villein. Dat was in de zaal ook wel te merken waar de voorstelling ook meerdere Lourdesgangers had getrokken die bij enkele scenes hun herkenning van een bepaalde plek in het beroemde dorp lieten blijken en ook Mgr. Bär die aanwezig was en de film had bekeken (en vele keren in Lourdes was) was goedkeurend over de film.

Sterk punt is dat de film niet met een harde religieuze dan wel anti-religieuze conclusie komt. Die verleiding ligt op de loer. Hausner weet dat knap te omzeilen door veel in het midden te laten. Was het meisje nou echt gehandicapt, was het terugzitten in de rolstoel nou wel of niet definitief? Omdat de film mild blijft is dat de enige juiste en oprechte insteek.

3.5*

Aardige film, die vooral over een boeiend onderwerp gaat. Leuk om te zien hoe het erin Lourdes aan toegaat. Wel is het misschien wat jammer dat Hausner niet lijkt te kunnen kiezen tussen satire en drama. Ik had het gevoel dat het soms wat ongelukkig tussen twee genres viel. Als satire had het bijtender gemoeten en bij het drama zit het gevoel in de weg dat het allemaal niet serieus bedoelt is. Toch is het interessant om te kijken welke wendingen de genezing veroorzaakt en hoe religie in het verhaal verwerkt is, zelfs al is het allemaal wat te lang uitgesponnen. Testud is trouwens een fijne actrice, die met weinig woorden veel weet te brengen.

3*

P.S.: de acteurs en actrices hierboven lijken bijna willekeurig gekozen, tot aan een anoniem personage toe. Tijd voor een correctie.

Dit is nu een film waarvan ik van te voren helemaal niets verwacht heb en die mij achteraf 100% is meegevallen. Het beeld wat van Lourdes geschetst werd kwam bij mij zeer geloofwaardig over. Ik zeg dit niet als aanhanger van de R.K. Kerk; ik ben zelf zeer streng katholiek opgevoed maar ik heb me van deze R.K. ideologie al zeer lang geleden bevrijd. Want een ideologie is het natuurlijk. Het gaat er om dat diegene die in de rolstoel zit of verder ernstig ziek is in dat soort wonderen zoals in Lourdes gelooft. Zij die nadenken, en die zul je in Lourdes niet aantreffen m.u.v. misschien Christine dan, en zij die in Lourdes het geloof in wonderen verkondigen - de meerderheid - zullen alles behalve in het wonder op genezing geloven. Lourdes is voor de laatstgenoemden gewoon big business. Toen Christine weer kon lopen werd ze gelijk doorgestuurd naar een arts die de diagnose stelde dat haar genezing wel eens tijdelijk kon zijn en dat het heel goed mogelijk was dat zij weer een terugval zou krijgen en opnieuw tot de rolstoel veroordeeld zou worden wat in de laatste scène min of meer bewezen zou worden, toen Christine nadat ze eerst gevallen was weer terug in de rolstoel ging.
Blijft natuurlijk de vraag over waar het in deze film over ging; "Bestaan zoiets als wonderen"? Mijn antwoord is; "Voor het gevoel wel maar niet voor het verstand". Dat werd in deze film - ik zeg het nogmaals - duidelijk aangetoond. Wonderen kun je echter niet afdwingen. Om naar Lourdes af te reizen om door een wonder heil op genezing te verwachten acht ik daarom volslagen onzinnig. God kun je nu eenmaal niet naar je hand zetten.

3,5*

Op zich niet slecht bedacht. Mooi in beeld gebracht, maar nogal afstandelijk.

De karakters zijn echter erg oppervlakkig neergezet en hebben weinig persoonlijkheid.

Gestilleerd portret van een groepje Lourdes-gangers, allen natuurlijk hopend op een genezingswonder.

Subtiele hints naar onderlinge afgunst doet dit een uitermate vreselijk reisje zijn naar een bizar kitscherig oord.

Vreemd genoeg schijnt de film onder Lourdes-gangers redelijk populair te zijn, dit is dus echt te vergelijken met een weekje Lourdes???!!!

Brrrr, maar erg sterke film.

Ik vond een redelijke dramafilm...

Wel mooi verhaal...

Volgens mij is geen waargebeurd verhaal...

Ken geen katholiek/godsdienstig...

Prima acteerwerk...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Ik was best wel geintereseerd in de gehele gang van zaken rondom Lourdes. Mede door de verhalen van mijn collega die ieder jaar bijna al zijn vakantiedagen opmaakt aan het vrijwilligerswerk in Lourdes. Ik vond zijn verhalen altijd wel fascinerend. Hij vertelde dat hij ook nog nooit een echt wonder had meegemaakt maar dat hij wel vaak een emotionele verandering en vooruitgang bij de mensen zag. En af en toe ook een lichte lichamelijke vooruitgang.

Ik vond alleen bij deze film het verhaal zoooooo ontzettend traag verlopen. Ik bleef maar op mijn klok kijken hoe lang ik nog "moest". En dat is geen goed teken. Verder vond ik het verhaal heel afstandelijk weergegeven. Waarom was die vrijwilligster zo'n slechte begeleidster ? In hoeverre had de bewaker nou gevoelens voor Christine ? Waarom klampte haar buurvrouw zich zo aan haar vast ? Wat was er nou precies aan de hand met die hoofdvrijwilligster ? Het verhaal werd we getoond maar ik vond dat er nergens echt op ingegaan werd. Ja, er zaten wat mooie shot's in en de muziek was goed maar het was voor mij niet genoeg om de film wat meer feeling te geven.

Uitstekende schets van het gebeuren in het Franse bedevaartsoord Lourdes : het lijden, het geloof, de hoop maar ook het scepticisme, de onderlinge naijver of hypocrisie, de commercialisering, de uitbouw tot ook een toeristisch oord...

De cineast laat het allemaal scherp aan bod komen zonder dat er een echt standpunt wordt ingenomen.

Voor deze film werd ze trouwens o.m. in Venetië gelauwerd.

Sylvie Testud (een soort Franse en jongere Sissy Spacek, vind ik) zit boordevol talent en ook Léa Seydoux, ook uitblinkend in "La Vie d'Adèle", Gouden Palm in Cannes 2013, overtuigt als jong verpleegstertje, meer nog dan op haar job, belust op een avontuurtje.

Gemengde gevoelens hierbij. De registrerende, documentaire stijl werkt aan de ene kant erg goed, maar heeft ook iets al te bescheidens. Zo’n blik van afstand ziet veel, maar blijft ook een beetje veilig buiten staan. Laten we zeggen dat op die manier het wonder dat ‘film’ teweeg kan brengen, niet zo snel zal ontstaan.

Niettemin, Hausner weet met haar aanpak toch wel emoties op te roepen, variërend van deernis tot vrolijkheid (ik moest toch een aantal keren hardop lachen) en verbazing. Het is dan de vraag in hoeverre dat te danken is aan Hausner zelf, dan wel aan het merkwaardige fenomeen dat Lourdes (of eigenlijk het rooms-katholicisme) van zichzelf al is.

Testud is hier wel goed in haar gelijkmoedige gelatenheid, en het is nooit lang zoeken naar dat rode hoedje in de drukker bevolkte scènes. Het einde is ook mooi, als het ‘wonder dat plaatsvindt tussen mensen’ waar zij op hoopt, lijkt uit te blijven, en ze maar weer plaatsneemt in haar rolstoel...

Zou die kaartspelende eerwaarde trouwens een knipoog zijn naar Bunuel?

Dat maakt voor mij de film alleen dan maar sterker!

Helemaal mee eens. Dit zorgt er wel voor dat de film zowel door katholieken als atheïsten kan worden gewaardeerd. Zelf ben ik katholiek opgevoed, maar behoor ik inmiddels tot de tweede groep. Ik vind het wel mooi dat de film de gelovigen in hun waarde laat en eigenlijk zo subtiel de spot drijft met hen dat het niet deert.

Goeie film over een vrouw in een rolstoel die met een groep mensen op bedevaart gaat naar Lourdes. Een film waarin wellicht niet veel lijkt te gebeuren, maar alles is nogal subtiel uitgewerkt (alhoewel het sarcasme er hier en daar wel vanaf druipt). Stilistisch en zonder veel opsmuk in beeld gebracht.

Sterke cinema van Jessica Hausner! Het kapitalistische Lourdes zit vol verrassingen, mirakels en schoonheid. Of toch niet?

En zelfs als er in Lourdes en omstreken niets dan massatoerisme en afgunst opduikt, dan is er nog altijd J.S. Bach om volledig in te geloven.