The 4 Horsemen of the Apocalypse (1962)

Deze film zou ik graag zien.

Tcm draait em wel eens. Hou die zender in de gaten.

Hebben we hier niet (meer).

Paris, city of lovers...the day the clocks stopped turning and the world stood still...

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gehad voor het Bijbelse verhaal over de vier ruiters van de Apocalyps, het is dan ook één van de weinige Bijbelverhalen dat me kan boeien. Ik was dan ook al eens via Moviemeter op deze versie gestuit en de combinatie oorlog-religie leek me wel interessant. Maar omdat er hier zo weinig stemmen waren veronderstelde ik dat het onwaarschijnlijk ging zijn dat ik hem ooit zou zien. Dan kun je je wel voorstellen dat ik een gat in de lucht sprong toen deze op TCM kwam.

Het uitgangspunt van Four Horsemen of the Apocalypse is in mijn ogen vrij boeiend. Een oude Argentijnse man die twee dochters heeft. De één is getrouwd met een Fransman en heeft een zoon, Julio, en een dochter, Chi-Chi. De andere is getrouwd met een Duitser en heeft drie zonen, Heinrich, Franz en Gustav. Dan blijkt dat de Duitse tak van de familie nog altijd extreem harde Duitse sympathieën voor Hitler heeft en besluiten om hem te helpen. De Franse tak van de familie gaat hier tegenin en sluit zich aan bij het verzet. De eerste 20 minuten van de film behoren dan ook tot het beste van de film en is tegelijkertijd ook een extreem mooi stukje cinema. Het is knap om te zien hoe de spanning tijdens het etentje waar Heinrich zijn Duitse sympathieën bekend maakt toeneemt tot de dood van de padre de familias, de grootvader. Een dood die zeer te betreuren is want Julio Madariaga was één van de interessantste personages die heel de film had te bieden. Wordt trouwens ook op een zeer indrukwekkende manier neergezet door Lee J. Cobb. Ook knap om te zien hoe Julio eerst zijn neef Heinrich verdedigt terwijl ze op het einde van de film helemaal uit elkaar zijn gegroeid met de dood van beide tot gevolg. Jammer dat de film na deze sterke inleiding steeds saaier en saaier wordt. Zo had de romance tussen Julio en Marguerite gerust een half uurtje korter gemogen want nu neemt het alle rek uit de film. Het paste eigenlijk ook gewoon niet in de film doordat je toch meer de tegenstrijdigheid van beide kanten van de familie verwacht maar over Franz en Gustav wordt niet meer gesproken. Je ziet ze zelfs niet meer verschijnen na het etentje maar naar het einde toe van de film kom je langst de soep en de pattaten even te weten dat ze zijn gestorven. Het einde zelf is dan wel weer goed maar veel te lang uitgesteld om het nog meeslepend te maken. Ook vond ik dat Julio wel heel rustig bleef onder de dood van zijn jongere zusje.

Oorspronkelijk was het de bedoeling van Minnelli om Alain Delon te strikken voor de rol van Glenn Ford maar dat lukte niet omdat de producers een Amerikaanse hoofdrolspeler wouden. Jammer want alhoewel Ford hier zeer sterk speelt had ik wel willen zien wat Delon hier van had gemaakt of Dirk Bogarde als hij de rol had geaccepteerd. Ingrid Thulin deed mij constant aan Catherine Deneuve denken zowel in looks als uitstraling en dat is toch wel een compliment. Ze speelt haar rol overduidelijk met gevoel en zorgt dan ook voor een hartverscheurende scène wanneer haar man Etienne ineens voor haar deur staat na een aantal tijd door de Nazi's te zijn opgepakt. Tot slot ook nog een vermelding voor Karlheinz Böhm die een overtuigende vertolking van een Nazi-officer neerzet.

Four Horsemen of the Apocalypse bevat een ijzersterk begin en een einde dat bijna even sterk is maar dat wordt spijtig genoeg bijna compleet teniet gedaan door het verschrikkelijk saaie middenstuk. Jammer want hier had meer ingezeten, misschien dat het origineel uit 1921 nog iets is maar daar zal ik helemaal wel niet aangeraken.

3*

Wel een zeer prachtige poster (de vier ruiters die hierop staan afgebeeld worden trouwens ook mooi weergegeven in de film)

Trailer @ TCM

De vier ruiters van de Apocalyps zijn de ruiters die genoemd worden in het meest mystieke deel uit de Bijbel, hoofdstuk zes van het boek 'Openbaring' uit het Nieuwe Testament. En bestaan uit; een Wit paard; Overwinnaar (Antichrist), een Rood paard oorlog (bloedvergieten), een Zwart paard Honger en een Vaal paard Dood. Die vier ruiters zie je in de film en deze zijn zo beetje het mooiste aan de film. De verdere vorm van de film is klassiek en dus ook best wel oubollig. Daarnaast blijkt het ook een remake te zijn van een zwijgende versie uit 1921 over WO1.

Ditmaal gaat over een welgestelde immigranten-familie in Argentinië worden tegen de tijd dat WO2 begint, verdeeld met aan de ene kant de Duitse (nazi-)tak en aan de andere kant de Franse tak. Let wel... bijna iedereen spreekt Engels met elkaar! De film was misschien bedoeld als een episch spektakel ware het niet dat het veel minder budget bezat en zich daarom maar richt op melodrama. Een Argentijn die verlossing vindt in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog, werd veranderd naar een onstuimige Argentijn die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het bezette Parijs woont, en balancerend tussen het fascisme en het verzet. Echter ook in 1961 moet dit al flink achterhaald/ ouderwets zijn geweest. (nu in 2022 dus nog meer)

Dit is een verhaal die held Julio in een sociaal-politieke context plaats maar juist daar is hier een gebrek aan. Vitale scènes die de komst van het oorlogsfront of de ernst van de bezetting van de stad Parijs zijn zwak. En worden aangevuld met echte oorlogsbeelden. De romance vond ik ook niet echt werken; een getrouwde vrouw valt voor ijdele en egoïstische verleider en echtgenoot voert men gemakshalve gauw af naar de oorlog. Eveneens was het niet echt geloofswaardig dat dit flamboyante persoon zich opeens richtte tot het verzet. En dan duurt deze film ook nog eens 2u30. Tja...vooruit omdat de vier ruiters en Ingrid Thulin erg mooi waren een halve punt meer!