Soranin (2010)

In de Japanse film van de laatste jaren (en dan bedoel ik de auteur achtige cinema die vergelijkbaar is met de Amerikaanse onafhankelijke cinema) lijkt een beetje een verschuiving plaats te vinden van vooral boze films naar rustiger werk. Ook qua protagonisten lijkt de focus van man naar vrouw verschoven. Misschien heeft dit iets te maken met het publiek dat naar de bios gaat (meer vrouwen dan mannen? zou kunnen, maar meer een gok van me afgaande op het Japanse publiek dat op het Camera Japan festival af kwam, dat namelijk bijna geheel vrouwelijk was). Kan ook dat na het succes van een film als NaNa de shojou manga opeens populair materiaal is om cinema van te maken.

Nu weet ik niet of deze film op een manga gebasseert is, maar de sfeer hangt er wel. Wat deze film boven het gemiddelde uit trekt (behalve leuke acteurs in redelijk volwassen rollen) is een wat meer realistische aanpak, vooral voelbaar in het camerwerk. Er wordt wel op een relatief simpele manier met sentiment gespeeld (een klein bijrolletje van een oude man die brieven naar zijn overleden vrouw schrijft als miniem dieptepuntje), maar toch vond ik het een zeer overtuigende karakterschets. En zegt het zeker iets over de keuzes die je kunt maken in je leven en de gevolgen daarvan.

Op die manier raakte het ook aan de financiele krisis. Die nog beter wordt aangestipt in Kawa no Soko kara Konnichi Wa (2010) (en even genoemd wordt in Parêdo (2009)). Wat verder op valt in de recente Japanse films is dat al die vrouwelijke hoofdpersonen hun baan / oude leven opzeggen en besluiten opnieuw te beginnen (vaak ook met eten en kinderen daar bij betrokken: Kamome Shokudô (2006), Nonchan Noriben (2009), Pâmamento Nobara (2010), Kawa no Soko kara Konnichi Wa (2010)) sentimentele ("makkelijk scoren") onderwerpen die mij vaak maar weinig bieden, maar op de Japanse manier, en zeker zoals het in déze film gedaan is, kan ik daar toch zeer goed mee uit de voeten.

mooie film

inderdaad op een manga gebasseert dus:

Stripelmagazine - SOLANIN (Inio Asano): 425 pagina’s strip van het hoogste niveau!

schijnt een bijzonder auteur te zijn

Vrij cliche, maar toch uiteindelijk een fijne coming of age film met als hoogtepunt Aoi Miyazaki die zoals gewoonlijk elke scene steelt. Fantastisch actrice.

Uiterst trage, bedachtzame film over jongelui, die zonder omkijken hun baan opzeggen, zo maar wat aanklooien en in feite geen idee hebben hoe het nu verder moet met hun leven. Film wordt pas een beetje interessant vanaf het moment dat Meiko zich ook met muziek gaat bezighouden. Dat is te laat en te weinig. De film wordt nog enigszins gered door het optreden van Aoi Miyazaki en door het fraaie camerawerk. Van de films van regisseur Miki vind ik dit veruit de minste.