• 15.747 nieuwsartikelen
  • 177.962 films
  • 12.204 series
  • 33.972 seizoenen
  • 646.997 acteurs
  • 198.988 gebruikers
  • 9.370.978 stemmen
Avatar
 
banner banner

Djurado (1966)

Western | 73 minuten / 90 minuten (Italië)
2,00 1 stemmen

Genre: Western

Speelduur: 73 minuten / 90 minuten (Italië)

Alternatieve titels: Jim Golden Poker / Johnny Golden Poker

Oorsprong: Italië / Spanje

Geregisseerd door: Giovanni Narzisi

Met onder meer: Dante Posani, Scilla Gabel en Mariangela Giordano

IMDb beoordeling: 5,0 (65)

Gesproken taal: Italiaans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Djurado

Djurado, een gokker en tevens razendsnel met de revolver, rijdt het kleine stadje Silver Mine binnen. Na een kaartspelletje is hij voor de helft eigenaar geworden van de lokale saloon. De andere helft behoort toe aan Barbara. De stad wordt geterroriseerd door een bende en mensen worden zonder veel woorden omgebracht. Djurado en de sheriff vechten zij aan zij om de stad schoon te vegen van gespuis.

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Djurado / Jim Golden Poker

Barbara Donovan

Federal Agent

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:

Er bestaan er niet veel van : spaghetti's van ene G. Narzisi...ook de enige spaghetti met Posani als protagonist, dacht ik. Deze ongekende was schijnbaar gecast vanwege zijn verbluffende gelijkenis met Gemma, al loopt ie hier rond met een mallotige blonde kleurspoeling.

Door de onervarenheid van de regisseur heeft de film enkele schijnbaar originele trekjes die waarschijnlijk niet zo bedoeld zijn, ook enkele die waarschijnlijk wel zo bedoeld zijn. Althans : het lijkt erop dat Narzisi liever een eurospy had gemaakt, zie de intro en ook het slot waarin de bad guy zich eerder tot een Bond style villain ontpopt ! U ziet het vanzelf. Bovendien hebben we een ironische held, en gelukkig ook eurospy girl Margaret Lee in 1 van haar weinige spaghetti's, hier niet als gevaarlijke, platinablonde verleidster maar als kuise liefde van de held, die helaas off-screen wordt gegangbangd...

Debutant Narzisi doet nog een paar gekke dingen, meest opvallende wel de "vibrerende " shoot out ! Gelukkig/ helaas echter is dit grotendeels standaard spaghettimateriaal : we hebben een held, een villain- Induni- die een stadje terroriseert bijgestaan door een imbeciele henchman die Cangaru heet en zijn lesbo minnares , en we hebben de slachtoffers van zijn terreur die de held en passant en eerst tegen zijn zin bij zal gaan staan. Meer bepaald de familie Donovan, gevormd door Gabel de salooneigenares en haar broer Tommy de rancher. Kenners hebben me geleerd op die ranches te letten, en verdomd : een keurig gazonnetje waar je hooguit een paar schapen zou kunnen laten grazen, geen koe te zien en op de achtergrond wat populieren ! Film- die zgn. in Texas richting grens speelt- werd dan ook in Lazio in de studio en in de Abruzzen opgenomen.

De body count is op peil, nog sterker er zit 1 van de grootste massacres tot dan toe in een spaghetti in, maar door de knulligheid ervan- handheld gefilmd ook- maakt ie hooguit een komische indruk.

Slecht nieuws voor de kenners : standaard spaghetti comic relief via de gebruikelijke ouwe zatlap op zijn ezeltje. Minder standaard was de gitaarspelende aanbidder van Gabel, die op het eind zelfs een Mercutiotje doet.

De score was van Ferrio, met infantiele titlesong.

Een B-spaghetti kortom, voor mij nog de moeite vanwege Lee, en met waarschijnlijk weinig kans op een internationale release. Ik zag de Italiaanse versie, die duurt trouwens slechts 80 minuten.