Djurado (1966)

Er bestaan er niet veel van : spaghetti's van ene G. Narzisi...ook de enige spaghetti met Posani als protagonist, dacht ik. Deze ongekende was schijnbaar gecast vanwege zijn verbluffende gelijkenis met Gemma, al loopt ie hier rond met een mallotige blonde kleurspoeling.

Door de onervarenheid van de regisseur heeft de film enkele schijnbaar originele trekjes die waarschijnlijk niet zo bedoeld zijn, ook enkele die waarschijnlijk wel zo bedoeld zijn. Althans : het lijkt erop dat Narzisi liever een eurospy had gemaakt, zie de intro en ook het slot waarin de bad guy zich eerder tot een Bond style villain ontpopt ! U ziet het vanzelf. Bovendien hebben we een ironische held, en gelukkig ook eurospy girl Margaret Lee in 1 van haar weinige spaghetti's, hier niet als gevaarlijke, platinablonde verleidster maar als kuise liefde van de held, die helaas off-screen wordt gegangbangd...

Debutant Narzisi doet nog een paar gekke dingen, meest opvallende wel de "vibrerende " shoot out ! Gelukkig/ helaas echter is dit grotendeels standaard spaghettimateriaal : we hebben een held, een villain- Induni- die een stadje terroriseert bijgestaan door een imbeciele henchman die Cangaru heet en zijn lesbo minnares , en we hebben de slachtoffers van zijn terreur die de held en passant en eerst tegen zijn zin bij zal gaan staan. Meer bepaald de familie Donovan, gevormd door Gabel de salooneigenares en haar broer Tommy de rancher. Kenners hebben me geleerd op die ranches te letten, en verdomd : een keurig gazonnetje waar je hooguit een paar schapen zou kunnen laten grazen, geen koe te zien en op de achtergrond wat populieren ! Film- die zgn. in Texas richting grens speelt- werd dan ook in Lazio in de studio en in de Abruzzen opgenomen.

De body count is op peil, nog sterker er zit 1 van de grootste massacres tot dan toe in een spaghetti in, maar door de knulligheid ervan- handheld gefilmd ook- maakt ie hooguit een komische indruk.

Slecht nieuws voor de kenners : standaard spaghetti comic relief via de gebruikelijke ouwe zatlap op zijn ezeltje. Minder standaard was de gitaarspelende aanbidder van Gabel, die op het eind zelfs een Mercutiotje doet.

De score was van Ferrio, met infantiele titlesong.

Een B-spaghetti kortom, voor mij nog de moeite vanwege Lee, en met waarschijnlijk weinig kans op een internationale release. Ik zag de Italiaanse versie, die duurt trouwens slechts 80 minuten.