My Son, My Son, What Have Ye Done (2009)

Vreselijk. Bij Refn zijn nieuwste riep iemand, kruizing tussen Lynch en Herzog. Beide heren afgaande op deze film kunnen alleen maar dromen om Refn zijn film te maken, hoewel het toch vooral Herzog is die hier pijnlijk door de mand valt. Vreselijke leed voor het ogen ook.

Drie keer niks.

Vandaag gezien op het Rotterdams Film Festival en ik was zwaar onder de indruk. Werner Herzog levert een film die de frisheid van films als Aguirre, Zorn des Gottes uitstraalt maar met een dramaturgische vaardigheid die ik bij hem nog niet eerder heb kunnen ontdekken. Deze werkelijk unieke achtbaan door de gecompliceerde geest van een jonge vent die verdwaald raakt in zijn eigen psychoses en depressie is een wonderbaarlijke ervaring.

Bovendien wordt zijn verhaal ijzersterk origineel neergezet en zorgt een afwisselende en gecompliseerde timing dat de bizarre wereld meesterlijk tot leven komt. In enkele stijlelementen (zoals dwergen en flamingo's) en het gebruik van muziek (vrij constant en klassiek georienteerd) is duidelijk de hand van Lynch te merken maar Herzog weet dit briljant te gebruiken voor zijn verhaal. Overigens hulde aan de geweldige cast. Michael Shannon laat een enorm talent zien en Udo Kier en Willem Dafoe stralen van het scherm. Ik kan niets anders zeggen dan dat dit een meesterwerk is. Misschien is My Son, My Son, What Have Ye Done zelfs nog wel beter dan Fitzcarraldo. Herzog rockt.

Werner Herzog, What Have Ye Done. En 'Bad Lieutenant' was nog wel zo leuk. Flinke tegenvaller en eigenlijk een totaal belachelijke film dit. Ik kon hier niet veel mee.

De locaties zijn veelal wel mooi, het sfeertje is (daardoor) veelvuldig ook best aardig, alleen kon ik niks met dit verhaal, met het hoofdpersonage en de manier waarop die zich wat onnozel de film door brabbelt. Vage, oninteressante bedoening.

Een ''inner voice'', kom op zeg. De naam Lynch was vooral de reden waarom ik dit zag, maar die zal hier wel niet veel (tot niks) mee te maken hebben. Snel vergeten dit prul.

Een erg fijne film die zich niet zo makkelijk in een hokje laat plaatsen. Lynch' invloed is duidelijk zichtbaar als producer. Herzog laat de complete film als een vage roes zien. Het is een vreemde gewaarwording om een karakterschets te zien waarin eigenlijk alleen typetjes spelen in plaats van uitgewerkte karakters. Ik snap dat veel mensen de film daarom niet goed vinden: de hele film lijkt nogal hol.

Toch een hoog cijfer van mij, omdat de typetjes allemaal erg aangenaam zijn en het tempo van de film ook geweldig is. Er wordt niks gehaast. Sfeertekeningen hebben vrij spel hier, het plot is een flauw opstapje voor deze hallucinatie: de film begint met een hostage situatie. We weten meteen al wie en wat. Het enige wat de film doet is proberen een gevoel neer te zetten wat er door iemands hoofd gaat om tot zo'n daad te komen. Dit concept wordt zelfs zover doorgevoerd dat flashbacks daadwerkelijk, onder het genot van een lekker bakkie pleur, worden ingeleid met zinnen als "I remember this one time" waarna we floep een flashbackie krijgen

Ik moest erg denken aan dit interview van Herzog, waarin hij de ecstatic truth uitlegt. Een concept wat in deze film erg naar voren komt. De vreemdheid van de film ontstaat hier doordat de kijker ziet dat het een film is, en de waarheden die de camera filmt worden daarmee intenser. Ik zal geen spoilers weggeven, maar zoals je bij een Herzog kunt verwachten schuilt de kracht van deze film ook in de werkelijkheid waarmee alles in beeld wordt gebracht. Geen studiosets, maar allemaal locaties. Geen ingehuurde crowd maar daadwerkelijk mensen van de straat. Het is verbluffend hoe vervreemdend dat werkt, vooral met het handheld camerawerk. Hier wordt dat gecombineerd met een (type)cast. Iedereen is gecast voor het typetje op de eerste plek, de rol en acteertalenten op de tweede plek. Met dat in het achterhoofd en het feit dat dit een waargebeurd verhaal is (Herzog eigen natuurlijk) kom ik uit op een erg goede film.

Misschien is het een nadeel dat de film te zelfbewust is: zelfs de klassieke jumpcut komt voorbij, evenals een quote van Jim Morrison, een kopie shot uit Twin Peaks, Griekse tragedies, de eerder genoemde cast, en waarschijnlijk heb ik daar een boel in gemist. In die zin zou je het bijna een nouvelle Vague film kunnen noemen: van de straat, rauw, vol verwijzingen en zonder duidelijke lijn.

Een aanrader.

Regisseur Herzog in combinatie met David Lynch en een waslijstje met prima acteurs deden me erg uitkijken naar deze film. Het resultaat is echter vrij teleurstellend. Inhoudelijk deed het me allemaal erg weinig. De één kan het zien als een interessante karakterstudie, ik vond het meer een aaneenschakeling van gezever. Nogal vermoeiend werd het op een gegeven moment. Verder weinig tot geen kleurrijke karakters en ook het acteren zelf was op bepaalde fronten niet erg hoogstaand. Van het rijtje acteurs was het vooral Dourif in een kleine bijrol die niet teleur wist te stellen. Hoewel Dafoe ook wel aardig was. De rest was behoorlijk leeg. Naast deze inhoudelijke soep was het visueel ook maar matigjes. Weinig mooie shots gezien en vooral de sfeer ontbreekt volkomen. En juist die sfeer had ik toch erg sterk verwacht bij een film van Herzog en Lynch.

2 sterren.

Laatst gezien in de Sneak. Het is een rare mix-mash geworden van Herzog en Lynch. Ik ging er lang vanuit dat Lynch als producent niet perse invloed zou hebben over de feeling van de film, maar zoals hier en daar al vaker is gezegd zijn veel elementen uit zijn stijl toch wel nadrukkelijk aanwezig. Maar het is niet perse het beste van twee werelden.

Omdat ik toch net niet genoeg bekend ben met de films van Herzog, kan ik vooral de verschillen zien tussen deze prent en de auteursfilms van Lynch.

Deze film is niet strak gefilmd. Alles is lekker losjes, met bijna continue een bewegende camera. Ook heeft deze geen vergelijkbare visuele mindfucks. Beeldend word de kijker vooral in de war gebracht doordat het soms lijkt alsof de scene al afgelopen is, terwijl het beeld nog een tijdje stuurloos door gaat.

En gebruik van muziek is ook een opvallend verschil. Hier geen gitaarmantra's of een constant diep gehoover. Hier is het meestal sterk aanwezige accordeonmuziek.

Het hoofdpersonage zou misschien dan wel weer samen met zijn moeder zo uit een Twin Peaks of Inland Empire gestapt kunnen zijn, ware het niet dat ze zo portretteert zijn dat het bijna lijkt of dit soort Lynch typetjes belachelijk worden gemaakt. Het hoofdpersoon praat vaak in vreemde raadsels en schiet van de ene naar de andere emotie. In plaats van spannend of intrigerend duister werkt het vaak eerder droogkomisch.

Ik kan me best goed voorstellen dat mensen hier niet zo veel aan vinden, ik vond het echter best interessant. Jammer vond ik het vooral dat de film eigenlijk vooral verteld word in flashbacks. De huidige situatie die er plaats vond was een stuk interessanter en hadden ze nog heel wat meer mee kunnen doen. Ook het korte stukje van wat er vooraf bij de moord plaatsvond had nog wat verder uitgebouwd mogen worden, was een mooie spannende scene.

Maar ik waardeer dit uiteindelijk wel. Kan me ook wel vinden in degene die dit wel zien als goede film. In sommige scenes werkte de bijna misplaatste muziek lekker vervreemdend. En dat zijn wel een beetje de sleutelwoorden, het is allemaal wel lekker vreemd. Als ik terug denk aan de film komt er in mij een mix van beelden in mij naar boven waar Brad door een hotel loopt en even speelt met een fonteintje, van een garagedeur met kleurrijke flamingo schilderingen en een grote groep struisvogels. Best cool allemaal 3*

Na het zien van de trailer en de bijbehorende cast en crew kwam de film my son my son what have you done? op mijn verlanglijstje te staan.
De film kwam vandaag weer onder mijn aandacht door het zien van de moviesense video review waarin de film als zeer goed werd omschreven.
Argument hier voor was de knappe blik in het hoofd van een moordenaar die dit verhaal de kijker geeft, dit argument beviel mij wel en zo doende besloot ik de film te bekijken.

De film start met een dialoog tussen twee detectives die een melding van een moord.
Dan worden we meegevoerd naar de plaats delict, wat in een typische Amerikaanse wijk is, hier blijkt een vrouw vermoord te zijn door haar zoon die vervolgens twee persone gegijzeld heeft in het huis aan de andere kant van de weg.
Deze straat waar de twee huizen aan liggen blijft de rest van de tijd het decor van de film uitgezonderd van een aantal flashbacks die op verschillende locaties zich afspelen.

Dit uitgangspunt van een moordenaar met twee gijzelaars in een huis wat omringt is door agenten is een overbekend uitgangspunt wat ons allen zeer bekend zal voorkomen. Toch krijgt dit niet het logische vervolg wat wij gewend zijn. De film toont door de eerder genoemde flashbacks recente momenten uit het leven van Brad (moordenaar) deze fragmenten geven een vrij onsamenhangend beeld van deze man. Als kijker probeer je deze fragmenten aan elkaar te linken en naar betekenissen te zoeken die het mogelijke antwoord op de hoofdvraag 'wat beweegt deze man om zijn moeder te vermoorden?' kunnen geven. Maar hoe je als kijker ook zoekt een duidelijk antwoord op deze vraag is moeilijk te ontdekken. Kanttekening hierbij is natuurlijk de vraag of hier wel een antwoord op moet of kan worden gegeven. zouden de fragmenten een afspiegeling zijn van de chaos in het hoofd van Brad? en zou deze chaos
niet het motief zijn voor de moord? zijn vragen die mij aan het nadenken zetten.

Ondanks deze allesbehalve cliche matige film ben ik niet heel positief dit komt met name door de wat zwakke personages buiten Brad om zoals met de rol van de twee detectives, hier had naar mijn inzicht meer mee gedaan kunnen worden. Ook vind ik de film soms emotioneel te kort schieten waar ik graag wat meer dynamiek had gezien blijft het allemaal toch vrij eentonig waardoor de film mij niet echt weet te raken.
Toch zal ik deze film blijven herinneren om de de paar mooie momenten zoals de scene :Waarin Brad op de roltrap staat en zich in een denkbeeldige 'tijdstunnel' zoals hij het noemt bevind en het mooi portret van een moordenaar die niet begrepen kan worden.

Nadat ik deze film gezien had kwam er 1 vraag op; wat is nou de toevoegende waarde van deze film?? Heb niet echt het gevoel dat ik iets ervaren heb na deze kijkbeurt. Verhaal kabbelt een beetje voort en er gebeurt eigenlijk niet veel. Was nog veelbelovend met Herzog en Lynch die samenwerken en acteurs als Shannon en Dafoe.

Werner Herzog + David Lynch, klinkt veelbelovend. Zo begint de film ook, maar na een half uur ofzo voel je dat die belofte niet ingelost gaat worden. Blijft over een aardige film, die teveel blijft hangen in de feiten die bekend zijn. Want het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Wat je als kijker wilt weten is, wat gebeurde er met Brad in Peru, daar lag het speerpunt van mijn interesse. Niet hoe arresteer je een gestoorde moordenaar met een SWAT team, dat is helemaal niet interessant. Helaas waagt Herzog zich er niet aan om Peru nader in te vullen. Misschien begrijpelijk als je de waarheid geen geweld aan wil doen, maar daardoor schiet de de film tekort.

De stukjes stilstaande shots, leuk bedacht (met dank aan Lars von Trier?) maar waar slaat het op zo'n dwerg op een reusachtige boomstronk. Het lijkt wel een ordinaire graffiti die Lynch was here zegt. Al met een film die wel het een en ander te bieden heeft, maar uiteindelijk toch tekort schiet.

Op zich wel een goed verhaal maar ik kreeg het gevoel alsof de makers niet wisten naar welke kant ze precies op wilden waardoor het geheel een beetje in het midden bleef hangen. Aan de ene kant willen ze je de trip en de psychose waarin deze knakker bleef hangen overbrengen op de kijker maar aan de andere kant wilden ze ook het rationele verhaal eromheen in beeld brengen. Door hierin geen keuze te maken bleven ze naar mijn idee te veel op de vlakte op beide facetten. Ik denk dat deze film veel meer bij mij was aangekomen als ze één bepaalde richting op waren gegaan.

Redelijk dramafilm...

Redelijk goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Wel bekende acteur Willem Dafoe...

Mooi HD kwaliteit...

Ook perfect achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Het is geen moeite waard...

Deze film speelt wel een waargebeurd verhaal...

Weer een maffe film van Herzog. Veel mensen lijken dit meer een Lynchfilm te vinden dan een Herzog, maar liefhebbers van Herzog zouden toch opgemerkt moeten hebben dat er altijd al bizarre elementen in zijn werk hebben gezeten, zeker als het op dieren aankomt, zoals de flamingo's en struisvogels hier. Ik zie de link met Lynch wel (buiten het feit om dat hij producent is natuurlijk), maar ik vond het toch vooral een Herzogfilm. Herzog is ook veel meer beschouwend dan Lynch, in de zin van dat Lynch de emotionele en psychologische diepte induikt, terwijl Herzog het liefst mensen observeert zoals ze overkomen. Daarom is dit ook zeker geen psychologisch portret van een gek geworden, niet eens een karakterstudie. Het is een beeld van een vreemde man zoals hij gezien wordt door anderen. De film is immers opgebouwd uit flashbacks van herinneringen van mensen die Brad kennen en hedendaagse stukken waarin Brad zich onzichtbaar opgesloten houdt in zijn huis. Alleen de stukjes in Peru lijken niemands herinnering te zijn. Ik denk dat Lynch de omgekeerde aanpak had gedaan, met Brad als focus.

Het is wel enigszins nadelig dat we zo weinig over Brad te weten komen, want de film wordt nu wel érg afstandelijk. Het is een portret van onverklaarbare gekte, nota bene gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarover we hier niet veel inzicht krijgen. Het lijkt er vooral om te draaien hoe slecht de mensen de voortekenen lezen. Zijn vrienden en zijn vriendin zien hem wel gek worden, maar trekken zich er te weinig van aan, met alle gevolgen van dien. De film lijkt er dan ook meer om te gaan hoe groot de afstand tussen mensen vaak is en hoe slecht veel mensen reageren op de ellende van andere personen. Dit is ook iets wat goed in het werk van Herzog past, maar ik moet toegeven dat ik het niet bijzonder overtuigend vind. Zo compleet afstandelijk zijn mensen over het algemeen nou ook weer niet.

Overtuigender is gewoon de gekte. Het levert misschien geen film op die over de gehele linie indruk maakt, maar ik moest toch wel erg lachen om scènes waarin Brad havermeel naar de politie toe rolt (mooi gefilmd ook), een struisvogel de bril van Udo Kier steelt, waarna die uit zijn keel verwijdert wordt, of zoiets kleins als een man aan beademingsapparatuur die aan het fitnessen is. Ook die scène waarin Brad die lopende band af blijft lopen om die glazen tunnel te zien is prachtig. Het meest opvallend zijn de twee scènes waarin de tijd ineens stil lijkt te staan en het idee van een freeze frame gesimuleerd wordt. Heeft toch iets bevreemdends. My Son, My Son, What Have Ye Done is dan ook vooral geweldig als een vreemde blik op de wereld. Het heeft ook een heel eigen sfeertje, misschien ten dele door het lage budget. Geen gemakkelijke film om te vergeten in ieder geval en een origineel werkje.
3,5*

Ik zag hier in eerste instantie niet zoveel in door het langdurige afwachten van de FBI voor het huis en de vele toelichtende flashbacks maar eigenlijk is dit wel een unieke productie geworden. Flamingo's, cactussen, basketbal, jell-o, wildwaterkanoën, Mexicaanse muziek, razzle dazzle, struisvogels, roltrappen en een Grieks toneelstuk (met dat laatste had ik wat minder mee). Doordat je niet precies weet wat er in het hoofd van Brad omgaat wordt er een onheilspellende sfeer in stand gehouden. Ik kan me voorstellen dat velen dit als een flop ervaren maar die eigenzinnigheid kan ik wel waarderen. Eens wat anders dan de gemiddelde gijzeling met clichématig speurwerk en mooi ook dat er nauwelijks geweld aan te pas komt.

Chloë Sevigny vind ik een prettige actrice en ook in deze film levert ze een mooie prestatie. Ze weet zelfs aannemelijk te maken dat ze met een tamelijk gestoorde man date en diens net zo gestoorde moeder op de koop toeneemt.
De film laat ook de meer gezapige momenten tijdens een gijzeling zien, zoals het uitdelen van flesjes water aan de dienders en de bestelling van een pizza.
Daarnaast worden in flashbacks flarden uit het leven van Brad en Ingrid getoond. Alles met veel aandacht voor de soms bizarre details zoals, een willekeurige greep; het houden van flamingo's als huisdieren en gijzelaars, het stelen van een bril door een struisvogel, een citaat uit het bijbelboek Job over deze vogels, tranen die alleen uit een linkeroog komen, dat kussentje met M is for Mum not for Maid...
Prima film al is het af en toe een kwestie van doorbijten. Lekkere muziek ook, vaak Spaanstalig hou ik van.

Of ik heb niet goed opgelet of deze samenwerking van Werner Herzog (regie) en David Lynch (producer) heeft niet echt tot gigantische sensatie aanleiding gegeven.

Nou gelukkig liep ik er toch tegenaan want toch wel een erg fijn gijzelingsdrama dat op Lynch-achtige wijze wordt uitgespeeld, al herkennen we de Herzorg-methode weer in Peru en Mexico.

Fijne acteur Willem Dafoe als de rechercheur die bij de moord geroepen wordt, Udo Kier speelt zo'n beetje de normaalste persoon in de hele film en toch wel een geweldige hoofdrol van Michael Shannon.

Verder krijgen we flamingo's en struisvogels in dit kleine, maar mooie projectje van twee meesters der cinema.

Veel scènes zijn wat mislukt, de meeste geniaal en boven alles extreem grappig.

4, 5 *