My Son, My Son, What Have Ye Done (2009)

Vreselijk. Bij Refn zijn nieuwste riep iemand, kruizing tussen Lynch en Herzog. Beide heren afgaande op deze film kunnen alleen maar dromen om Refn zijn film te maken, hoewel het toch vooral Herzog is die hier pijnlijk door de mand valt. Vreselijke leed voor het ogen ook.

Drie keer niks.

Vandaag gezien op het Rotterdams Film Festival en ik was zwaar onder de indruk. Werner Herzog levert een film die de frisheid van films als Aguirre, Zorn des Gottes uitstraalt maar met een dramaturgische vaardigheid die ik bij hem nog niet eerder heb kunnen ontdekken. Deze werkelijk unieke achtbaan door de gecompliceerde geest van een jonge vent die verdwaald raakt in zijn eigen psychoses en depressie is een wonderbaarlijke ervaring.

Bovendien wordt zijn verhaal ijzersterk origineel neergezet en zorgt een afwisselende en gecompliseerde timing dat de bizarre wereld meesterlijk tot leven komt. In enkele stijlelementen (zoals dwergen en flamingo's) en het gebruik van muziek (vrij constant en klassiek georienteerd) is duidelijk de hand van Lynch te merken maar Herzog weet dit briljant te gebruiken voor zijn verhaal. Overigens hulde aan de geweldige cast. Michael Shannon laat een enorm talent zien en Udo Kier en Willem Dafoe stralen van het scherm. Ik kan niets anders zeggen dan dat dit een meesterwerk is. Misschien is My Son, My Son, What Have Ye Done zelfs nog wel beter dan Fitzcarraldo. Herzog rockt.

Werner Herzog, What Have Ye Done. En 'Bad Lieutenant' was nog wel zo leuk. Flinke tegenvaller en eigenlijk een totaal belachelijke film dit. Ik kon hier niet veel mee.

De locaties zijn veelal wel mooi, het sfeertje is (daardoor) veelvuldig ook best aardig, alleen kon ik niks met dit verhaal, met het hoofdpersonage en de manier waarop die zich wat onnozel de film door brabbelt. Vage, oninteressante bedoening.

Een ''inner voice'', kom op zeg. De naam Lynch was vooral de reden waarom ik dit zag, maar die zal hier wel niet veel (tot niks) mee te maken hebben. Snel vergeten dit prul.

Een erg fijne film die zich niet zo makkelijk in een hokje laat plaatsen. Lynch' invloed is duidelijk zichtbaar als producer. Herzog laat de complete film als een vage roes zien. Het is een vreemde gewaarwording om een karakterschets te zien waarin eigenlijk alleen typetjes spelen in plaats van uitgewerkte karakters. Ik snap dat veel mensen de film daarom niet goed vinden: de hele film lijkt nogal hol.

Toch een hoog cijfer van mij, omdat de typetjes allemaal erg aangenaam zijn en het tempo van de film ook geweldig is. Er wordt niks gehaast. Sfeertekeningen hebben vrij spel hier, het plot is een flauw opstapje voor deze hallucinatie: de film begint met een hostage situatie. We weten meteen al wie en wat. Het enige wat de film doet is proberen een gevoel neer te zetten wat er door iemands hoofd gaat om tot zo'n daad te komen. Dit concept wordt zelfs zover doorgevoerd dat flashbacks daadwerkelijk, onder het genot van een lekker bakkie pleur, worden ingeleid met zinnen als "I remember this one time" waarna we floep een flashbackie krijgen

Ik moest erg denken aan dit interview van Herzog, waarin hij de ecstatic truth uitlegt. Een concept wat in deze film erg naar voren komt. De vreemdheid van de film ontstaat hier doordat de kijker ziet dat het een film is, en de waarheden die de camera filmt worden daarmee intenser. Ik zal geen spoilers weggeven, maar zoals je bij een Herzog kunt verwachten schuilt de kracht van deze film ook in de werkelijkheid waarmee alles in beeld wordt gebracht. Geen studiosets, maar allemaal locaties. Geen ingehuurde crowd maar daadwerkelijk mensen van de straat. Het is verbluffend hoe vervreemdend dat werkt, vooral met het handheld camerawerk. Hier wordt dat gecombineerd met een (type)cast. Iedereen is gecast voor het typetje op de eerste plek, de rol en acteertalenten op de tweede plek. Met dat in het achterhoofd en het feit dat dit een waargebeurd verhaal is (Herzog eigen natuurlijk) kom ik uit op een erg goede film.

Misschien is het een nadeel dat de film te zelfbewust is: zelfs de klassieke jumpcut komt voorbij, evenals een quote van Jim Morrison, een kopie shot uit Twin Peaks, Griekse tragedies, de eerder genoemde cast, en waarschijnlijk heb ik daar een boel in gemist. In die zin zou je het bijna een nouvelle Vague film kunnen noemen: van de straat, rauw, vol verwijzingen en zonder duidelijke lijn.

Een aanrader.

Regisseur Herzog in combinatie met David Lynch en een waslijstje met prima acteurs deden me erg uitkijken naar deze film. Het resultaat is echter vrij teleurstellend. Inhoudelijk deed het me allemaal erg weinig. De één kan het zien als een interessante karakterstudie, ik vond het meer een aaneenschakeling van gezever. Nogal vermoeiend werd het op een gegeven moment. Verder weinig tot geen kleurrijke karakters en ook het acteren zelf was op bepaalde fronten niet erg hoogstaand. Van het rijtje acteurs was het vooral Dourif in een kleine bijrol die niet teleur wist te stellen. Hoewel Dafoe ook wel aardig was. De rest was behoorlijk leeg. Naast deze inhoudelijke soep was het visueel ook maar matigjes. Weinig mooie shots gezien en vooral de sfeer ontbreekt volkomen. En juist die sfeer had ik toch erg sterk verwacht bij een film van Herzog en Lynch.

2 sterren.

Laatst gezien in de Sneak. Het is een rare mix-mash geworden van Herzog en Lynch. Ik ging er lang vanuit dat Lynch als producent niet perse invloed zou hebben over de feeling van de film, maar zoals hier en daar al vaker is gezegd zijn veel elementen uit zijn stijl toch wel nadrukkelijk aanwezig. Maar het is niet perse het beste van twee werelden.

Omdat ik toch net niet genoeg bekend ben met de films van Herzog, kan ik vooral de verschillen zien tussen deze prent en de auteursfilms van Lynch.

Deze film is niet strak gefilmd. Alles is lekker losjes, met bijna continue een bewegende camera. Ook heeft deze geen vergelijkbare visuele mindfucks. Beeldend word de kijker vooral in de war gebracht doordat het soms lijkt alsof de scene al afgelopen is, terwijl het beeld nog een tijdje stuurloos door gaat.

En gebruik van muziek is ook een opvallend verschil. Hier geen gitaarmantra's of een constant diep gehoover. Hier is het meestal sterk aanwezige accordeonmuziek.

Het hoofdpersonage zou misschien dan wel weer samen met zijn moeder zo uit een Twin Peaks of Inland Empire gestapt kunnen zijn, ware het niet dat ze zo portretteert zijn dat het bijna lijkt of dit soort Lynch typetjes belachelijk worden gemaakt. Het hoofdpersoon praat vaak in vreemde raadsels en schiet van de ene naar de andere emotie. In plaats van spannend of intrigerend duister werkt het vaak eerder droogkomisch.

Ik kan me best goed voorstellen dat mensen hier niet zo veel aan vinden, ik vond het echter best interessant. Jammer vond ik het vooral dat de film eigenlijk vooral verteld word in flashbacks. De huidige situatie die er plaats vond was een stuk interessanter en hadden ze nog heel wat meer mee kunnen doen. Ook het korte stukje van wat er vooraf bij de moord plaatsvond had nog wat verder uitgebouwd mogen worden, was een mooie spannende scene.

Maar ik waardeer dit uiteindelijk wel. Kan me ook wel vinden in degene die dit wel zien als goede film. In sommige scenes werkte de bijna misplaatste muziek lekker vervreemdend. En dat zijn wel een beetje de sleutelwoorden, het is allemaal wel lekker vreemd. Als ik terug denk aan de film komt er in mij een mix van beelden in mij naar boven waar Brad door een hotel loopt en even speelt met een fonteintje, van een garagedeur met kleurrijke flamingo schilderingen en een grote groep struisvogels. Best cool allemaal 3*

Na het zien van de trailer en de bijbehorende cast en crew kwam de film my son my son what have you done? op mijn verlanglijstje te staan.
De film kwam vandaag weer onder mijn aandacht door het zien van de moviesense video review waarin de film als zeer goed werd omschreven.
Argument hier voor was de knappe blik in het hoofd van een moordenaar die dit verhaal de kijker geeft, dit argument beviel mij wel en zo doende besloot ik de film te bekijken.

De film start met een dialoog tussen twee detectives die een melding van een moord.
Dan worden we meegevoerd naar de plaats delict, wat in een typische Amerikaanse wijk is, hier blijkt een vrouw vermoord te zijn door haar zoon die vervolgens twee persone gegijzeld heeft in het huis aan de andere kant van de weg.
Deze straat waar de twee huizen aan liggen blijft de rest van de tijd het decor van de film uitgezonderd van een aantal flashbacks die op verschillende locaties zich afspelen.

Dit uitgangspunt van een moordenaar met twee gijzelaars in een huis wat omringt is door agenten is een overbekend uitgangspunt wat ons allen zeer bekend zal voorkomen. Toch krijgt dit niet het logische vervolg wat wij gewend zijn. De film toont door de eerder genoemde flashbacks recente momenten uit het leven van Brad (moordenaar) deze fragmenten geven een vrij onsamenhangend beeld van deze man. Als kijker probeer je deze fragmenten aan elkaar te linken en naar betekenissen te zoeken die het mogelijke antwoord op de hoofdvraag 'wat beweegt deze man om zijn moeder te vermoorden?' kunnen geven. Maar hoe je als kijker ook zoekt een duidelijk antwoord op deze vraag is moeilijk te ontdekken. Kanttekening hierbij is natuurlijk de vraag of hier wel een antwoord op moet of kan worden gegeven. zouden de fragmenten een afspiegeling zijn van de chaos in het hoofd van Brad? en zou deze chaos
niet het motief zijn voor de moord? zijn vragen die mij aan het nadenken zetten.

Ondanks deze allesbehalve cliche matige film ben ik niet heel positief dit komt met name door de wat zwakke personages buiten Brad om zoals met de rol van de twee detectives, hier had naar mijn inzicht meer mee gedaan kunnen worden. Ook vind ik de film soms emotioneel te kort schieten waar ik graag wat meer dynamiek had gezien blijft het allemaal toch vrij eentonig waardoor de film mij niet echt weet te raken.
Toch zal ik deze film blijven herinneren om de de paar mooie momenten zoals de scene :Waarin Brad op de roltrap staat en zich in een denkbeeldige 'tijdstunnel' zoals hij het noemt bevind en het mooi portret van een moordenaar die niet begrepen kan worden.

Nadat ik deze film gezien had kwam er 1 vraag op; wat is nou de toevoegende waarde van deze film?? Heb niet echt het gevoel dat ik iets ervaren heb na deze kijkbeurt. Verhaal kabbelt een beetje voort en er gebeurt eigenlijk niet veel. Was nog veelbelovend met Herzog en Lynch die samenwerken en acteurs als Shannon en Dafoe.