The Wisdom of Crocodiles (1998)

Een vreemde film waar men duidelijk laat zien dat een goede sfeer het halve werk is. Tot op het einde was het voor mij niet duidelijk of hij nu een vampier of gek was, waardoor de spanning er in ieder geval lekker in bleef.

De acteurs deden allemaal goed hun best. Soms kwam het wat theatraal en overdreven poetisch over, maar dit alles droeg alleen maar bij aan de gehele atmosfeer die de film uit leek te stralen. De dialogen waren verder goed geschreven en ondanks het feit dat er bijna na niks gebeurde heb ik continu op het puntje van mijn stoel gezeten. Een onverwachte topper!

In The Wisdom of Crocodiles van regisseur Po-Chih Leong wordt vampirisme als een soort ziekte beschouwd. Vergeet dus meteen het beeld van de klassieke vampier. Deze vampier gedraagt zich menselijk. Hij loopt rond in het daglicht, hij eet en drinkt, hij heeft seks en hij reageert niet op kruis en knoflook. Zelfs de klassieke vampiertanden laat de film niet zien. Een ziekte dus. Jude Law speelt de zieke protagonist Steven. Een kunstzinnige eenzaat in het bezit van overtuigingskracht en charme. Tevens is hij kil en gevoelloos. Prima rol.

Steven is zoekende. Hij gelooft dat bloed de eigenschap heeft om gevoelens van de bezitter over te dragen. Steven zoekt naar het gevoel om lief teLeong hebben. Een esoterische visie die goed is terug te vinden in de optische sfeer van de film. Steven beweegt zich stijlvol en zeker door het beeld. Hij is een mysterie dat alles onder controle heeft maar smacht naar het gevoel van liefde. Zijn verlangen naar liefde en geluk maken van hem meer dan een kil bloeddorstig monster. Hij ontvangt liefde van de vrouwen die hij uitkiest om daar vervolgens zelfzuchtig bijtend weer een eind aan te maken in de hoop bezit te kunnen nemen van dat gevoel. Of het zo werkt? Niet erg belangrijk. De vraag of het monster in hem overwint of niet is de boeiende vraag die voor spanning zorgt.

The Wisdom of Crocodiles laat zijn protagonist een intrigerend psychologisch spel spelen en dat is fijn om te aanschouwen. Geen genre-typische film. Het verhaal verloopt in een rustig tempo en is gevat in stijlvolle beelden. De dialogen hebben een bedaard tempo en klinken weloverwogen. Enigszins onnatuurlijk en soms bijna mechanisch. Niet de manier waarop mensen normaal gesproken met elkaar communiceren. De film verkrijgt hierdoor een welhaast surrealistische uitstraling. Het psychologische bouwwerk en de daaruit ontstane spanning zijn in de film goed verzorgd. Aan het einde vervalt de film een beetje in clichématige actie die de kijker dwingt om opeens de genre-typische wereld in te stappen. Dat stelde me wat teleur. Verder niets dan lof.