'O Re (1989)

De film won 2 David di Donatello Awards in 1989 (Migliore Costumista en Migliore Attore non Protagonista) en 1 Silver Ribbon Award (ook voor kostumering). Daarnaast was er een nominatie voor de beste soundtrack (Nicola Piovani)

Bedankt voor de info weer . De Ornella Muti buffs hier hebben zich wederom ondankbaar betoond, maar dat weten we onderhand van Ornella Mutti buffs. Oh wacht : een echte Ornella Muti buff is iemand die nooit op haar films stemt, dat was me even ontschoten. Sorry Ornella Muti buffs. Ik stel voor dat we de Ornella Muti buffs even laten voor wat ze zijn- wat mij betreft geen echte Ornella Muti buffs dus- en het hebben over de film.

Dat blijkt een tamelijk typische film van auteur Magni te zijn, wederom spelend tijdens zijn geliefde risorgimento. Vreemd genoeg niet eens spelend in Napels ondanks de protagonisten- het gememoreerde ex- koninklijke koppel- maar wederom in Magni's geliefde geboortestad waar de 2 in ballingschap verblijven. Of eigenlijk: even buiten die stad. Zoals u reeds vermoedde speelt Muti de koningin en Giannini Fransje de tweede, een incompetente en overigens ook impotente, halfwitted clown. Impotent zei ik : hij heeft het huwelijk met Muti nog niet eens geconsumeerd ! Wauw. Uiteraard is hij ook een bijgelovig kwezeltje dat overal spoken ziet, reden voor Magni om zijn gekende anti- klerikale retoriek te spuien.

De regeringszaken laat hij over aan Muti, zijn koninkrijk heeft hij al opgegeven. Zij niet, en ze poogt het te herwinnen met hulp van huurlingen Pani en Merenda, door wie ze dan toch zal worden "geconsumeerd ". Enfin, de geschiedenisboekjes leren ons hoe het allemaal afliep.

Deze trademark Magni historische reconstructie draait weer vooral om de dialogen, wat hier visueel opvalt is de bijna afwezigheid van gewilde anachronismen en zorg voor historische details in aankleding en dergelijke- vandaar die prijzen natuurlijk. Wat leek te beginnen als een komedie echter ontaardt dan langzaam aan tot een soort royalty soap in kostuum drama, en het eind is eerder tragisch te noemen. Ik zou zelfs durven stellen dat de film niet vrij is van sentimentaliteit.

Aardigste episodes waren die die met het commedia dell'arte troepje- toch wat Napolitaanse invloeden- onder wie we ook Cristina Marsillach - die jullie kennen uit Opera- en Anna Kanakis - die jullie kennen als ex miss Italia en mevrouw Goblin Simonetti- aantreffen.

Het meest de moeite echter nog vanwege Giannini in een hem op het lijf geschreven rol als pathetische, tragikomische clown. Hij kreeg die DDD overigens niet, die was er voor Croccolo als zijn valet.

Is bij mijn weten nog niet uitgebracht met anderstalige onderschriften. Wie heeft dit gezien, en wat vonden jullie ervan ?