Da Bing Xiao Jiang (2010)

Geen slechte Qin Dynasty film.

Na een teleurstellende film van Chan - The Myth - had ik bij deze geen geweldig hoge verwachtingen. Als doorsnee zeker vermakelijk of als zulke films je ding zijn, is het zeker een redelijke film.

Als eerst vond ik de beelden van al dat natuur geweldig mooi, de bossen, bergen en velden zien er werkelijk prachtig uit. Er zijn trouwens weinig tot zelfs geen films tijdens oudheden van China die me qua beeld kwaliteit hebben teleurgesteld. Raar genoeg geven zulke beelden de kijker wat rust en ontspanning.

De gevechten wat erin voorkomen waren niet al te verbluffend. De stunts blijven wel gaaf, maar op den duur gaat al dat zwaardvechten je te snel af, dat je snel zo'n vechtscène wilt skippen. Zulk soort films laten je nooit de gruwlijkheden van oorlog zien, vrij origineel om het zo te houden en voor de kijker als prettig te ervaren (want wie wil nou immers een film over China kijken waarin er lekker bruut op geslashed wordt).

Personages waren, op Chan na, niet zo interessant en boeiend. Gewoon doorsnee personages; huurlingen, soldaten, generaals, barbaren en verloren prinsen. Chan's rol is trouwens een hele leuke rol voor zo'n film (deed me beetje aan The Forbidden Kingdom denken). Ook met zijn droge poging tot humor laten bij mij altijd een glimlach achter. Het is inderdaad een heuse komedie als genre, want daar zit er genoeg in.

Chan's band met Wang bleef beetje oppervlakkig en had geen zeer dramatische wendingen, maar die 2 bij elkaar als vijanden die zich langzaam tot vrienden bekeren was zeker geen misser. Een leuk combinatie, al heeft Chan met andere acteur(s) als side-kick leukere films gemaakt. Qua verhaal is het een simpele; een kat en muisspel. Al blijft het toch een raadsel waarom er zoveel moeite werd gedaan om de gevangen genomen generaal weer terug te vinden.

Deze film heeft zo zijn leuke en wat mindere stukjes, het einde vond ik wel sterk en zielig, het was niet erg voorspelbaar dus het verbaasde me. De bijgevoegde bloopers tijdens de aftiteling maken het weer leuk en zo eindigt de film en laat de kijker met een lach achter.

Er zijn ongetwijfeld betere films gemaakt, maar Chan boekt bij mij wel vooruitgang sinds The Myth.

Chan-films is toch een genre apart waar je van moet houden. Zijn mix van humor en choreografische gevechten is typisch voor Chan. Z'n beste films zijn die waar hij toch iets jonger was en vlotter overweg kan met de gevechten en de kunst om elk voorwerp dat in de buurt was te gebruiken als wapen. Hij doet dat nog altijd, maar je merkt we dat z'n latere films ook hopen op een dosis drama of avontuur. De gloriejaren van Police story en Who am I zijn ook al even achter de rug.

Maar het blijft wel een Chan-film en het gaat erop vooruit sinds The Myth. De interactie met Leehom Wang valt best mee, al kon hij Chans zoon wel zijn. Je hebt hetzelfde gevoel hier als bij een Indiana Jones of Die Hard waarbij de oude helden nog mogen opdraven maar er toch een jongere sidekick bij gezet wordt om toch wat actie te brengen.

Weinig verrassingen in deze film en niet zo overdonderend, noem het gewoon entertainment. Het einde is wel ongebruikelijk voor Chan. Misschien niet zo speciaal, maar toch niet wat je zou verwachten.

Los van de film wil ik nog wel kwijt dat het op zich nog altijd knap is op welk niveau Chan nog altijd kan meedraaien. Fysiek misschien iets minder dan vroeger, maar ik hoop dat ik even fit ben als ik zou oud ben als hij nu.

Aardige Chan film. Gaat met deze film weer terug naar de avonturen kant, wat wat minder uitpakte enkele jaren terug met The Myth. Deze film is qua inhoud wel een stuk beter. De actie is vermakelijk en de stunts zijn ouderwets wat we van Chan gewend zijn.

Weinig opvallende film met een vrij simpel verhaal gezet in de Qin dynastie en de eenwording van China - een makkelijk en weinig controversieel onderwerp, maar ook een onderwerp dat langzamerhand wel een beetje uitgekauwd begint te worden. Als er al een extra bedoeling met dit verhaal was, dan is die blijkbaar te subtiel voor me - het geheel is vooral niet spectaculair.

Chan speelt zijn 'gewone' rol als sukkel die stiekem toch de held is, en daarbij altijd de grapjas uithangt. Ook dat is weinig verrassend - het lijkt allemaal volledig op de automatische piloot te lopen.

Wat de film wel te bieden heeft is vooral soliede vakwerk. De acteurs spelen hun rol, het is allemaal mooi en zorgvuldig in beeld gebracht met mooie beelden van de natuur, de muziek en achtergrondgeluiden kloppen allemaal. Dat redt de film, en maakt het nog net aan de moeite waard om ernaar te kijken.

Ach de film heeft zo zijn momenten. maar het meeste is niet echt bijzonder

Ik vond een goed actie/komedie film...

Prima grappig verhaal...

Bekende acteur Jackie Chan speelt altijd komisch...

Redelijke acteerwerk...

Maar niet zo echt spannend actiefilm...

Mooi omgeving...

Mooi HD kwaliteit...

Jackie Chan en de generaal

Ik ben altijd meer fan geweest van Jackie Chan's Chinese producties dan zijn Amerikaanse escapades. Oké, de Rush Hour reeks is nog amusant te noemen de Shanghai films met Owen WIlson kunnen er nog mee door maar een Spy Next Door bijvoorbeeld is gewoon een vlek op de man zijn oeuvre. Van deze Little Big Soldier had ik echter nog nooit gehoord maar het plot leek me wel interessant dus ik hoopte dat Chan de wrange nasmaak van Spy Next Door kon wegspoelen.

En dat lukt hem op zich ook wel maar het is even wachten eer Little Big Soldier compleet loskomt. Zeker het begin oogt nogal wat traag en het is pas wanneer de soldaat en de generaal echt op elkander zijn aangewezen om te overleven dat het een stuk interessanter wordt. Nu ben ik op zich wel geïnteresseerd in dit soort verhalen rond het oude China (Three Kingdoms, The Water Margin of het spel Dynasty Warriors bijvoorbeeld) maar Chan weet een geslaagde combinatie tussen actie, verhaal en humor op het scherm te brengen. Hoewel de regie in handen ligt van Sheng Ding kwam Chan al 20 jaar geleden met het idee op de proppen. Het was dan ook oorspronkelijk de bedoeling dat hij de rol van de jonge generaal op zich ging nemen. Tegen de tijd dat het filmen uiteindelijk begon was Chan logischerwijs te oud en passeerden onder andere Daniel Wu (Chan liet hem vallen toen hij tot de conclusie kwam dat hij al twee films eerder met Wu had gedraaid), zijn zoon Jaycee Chan om dan uiteindelijk bij Leehom Wang terecht te komen. Een goede keus want de wisselwerking tussen beide is zeker en vast geslaagd te noemen.

Qua plot is Little Big Soldier misschien niet zo interessant te noemen. Het pakte me niet vanaf het begin maar het laatste halfuur wordt het niveau wat opgetrokken. De soldaat die toch wel een hechte vriendschap met de generaal begint te sluiten, het wederzijds respect dat de mannen voor elkaar opbouwen en natuurlijk het einde. Met een ster als Chan verwacht je niet vaak dat hij het loodje legt in een film en wanneer hij het deed gebeurde het op een vrij brakke manier, iets wat voornamelijk voorkwam in zijn oudste werk. Hier is de dood echter geslaagd in beeld gebracht en Ding weet er een mooi geheel van te maken. De mooie beelden (vooral die optrekkende mist is knap) gecombineerd met de soundtrack en de voice-over... Heeft toch wel voor een half puntje extra gezorgd. Ik vind Chan trouwens ook veel meer naturel overkomen wanneer hij zich in zijn moedertaal mag uitdrukken. Zijn Engels zorgt vaak meer voor een komisch effect maar met dit soort rollen bewijst de man dat hij zich wel kan redden met een meer dramatische rol.

Goh, het duurt even eer je in de film zit. Althans dat gevoel kreeg ik toch doordat het pas echt interessant wordt wanneer beide soldaten elkaar beter leren kennen. Het einde geeft de film echter een extra boost en de combinatie Chan/Wang is optimaal benut. Veel humor is hier niet in te bekennen maar de acties van Chan's personage draaien vaak op een glimlach uit. Ik heb me wel vermaakt in ieder geval.

3.5*