Buddha's Lost Children Revisited (2009)

Ook al werd de documentaire (als vaker) ingekort voor de televisie, het is toch onontkoombaar dat de deja-vu gevoelens de boventoon voeren. Als Verkerk ons dan ook nog in de eerste helft van de documentaire met een niet-ophoudende alles uitleggende voice-over door het leven van Kru Bah en z'n discipelen en de bevolking leidt, denk je bijna dat we te maken hebben met een mooi geschoten reportage. Gelukkig zien we nu ook andere dingen, zoals de rol van de zuster en drugsverslaafden die steun zoeken bij het klooster en zelfs aldaar intreden. Zodoende is het geen makkelijke herhalingsoefening. Maar een beduchte opvolger van de bejubelde eerste documentaire is ook geen sprake. Even cashen? Ongetwijfeld, het heeft de tempel geen windeieren gelegd. Er is electriciteit!!! Of dat er ook gekomen was zonder Verkerk, wordt aardig stilgehouden.

De ingekorte versie welke is uitgezonden door de BOS gezien, op basis daarvan 4,0*. Het opnieuw introduceren van de kinderen, met flashbacks naar het eerste deel, had van mij niet gehoeven. Maar het is geweldig om de eigenzinnige, charismatische, onorthodoxe, spartaanse en onvermoeibare Khru Bah weer te mogen aanschouwen. Vooral mooi hoe doordringend hij met rake oneliners de essentie van het boeddhisme dat hij praktiseert, weet te vatten. Doordat het niet alleen bij theoretische woorden blijft maar hij daad bij woord voegt is er van hypocrisie niet snel sprake, ook al is het gezond je te blijven afvragen of het fysiek op zijn donder geven van lastpakken (voor hun eigen bestwil, dat dan wel ) ook echt daden van liefde en mededogen te noemen zijn. Andere charismatische boeddhistische leiders zoals bijv. Thich Nhat Hanh zul je dat niet snel zien doen. Maar ieder zijn achtergrond en ieder zijn weg. Fijn dat we iets meer te weten komen over Khun Ead die zich als een moeder met een groot hart ontfermt over de jongste novieten en in 'Buddha's Lost Children' al veel respect oogstte. Mark Verkerk neemt verder de tijd om meer achtergrond en context te bieden als toevoeging op het eerste deel. De film is daarbij maatschappijkritischer dan zijn voorganger, vooral het oprukkende christendom krijgt een sneer. Aan de ene kant zeer begrijpelijk (ben zelf ook getuige geweest van hoe dat er in arme gebieden in Zuidoost-Azië aan toe gaat, je staat er versteld van), maar of de urbanisatie van jonge inheemse mannen en alle problematiek van dien 1 op 1 te wijten is aan de relatieve 'vooruitgang' die het christendom meebrengt, vraag ik me af. De regisseur spreekt zich hier politiek gezien misschien te gemakkelijk uit op basis van enkele aannames die hij doet. Het lijkt me niet echt binnen het gedachtegoed van Kruh Bah passen om hier stelling tegen het christendom te nemen, ook al poogt hij op verschillende manieren de inheemse mensen weer terug te brengen naar hun roots en waar zij goed in waren. Het lijkt er juist toch op dat hij voor eenheid zorgt door zich niet uit te spreken over politieke of religieuze kwesties maar iedereen ongeacht afkomst accepteert. Dat de regisseur dan wel stelling inneemt is dan ook een van de spaarzame smetjes op de film.