Le Roi (1936)

Er bestonden er duizenden van in die tijd : cocukluchten...Franse "humor " in optima forma en 100 jaar terug het enige onderwerp voor het boulevardtoneel, zo lijkt het wel. De talloze stukken met deze afgezaagde thematiek werden in vooral de jaren 20 en 30 ook enthousiast bewerkt voor de cinema, getuige de output waarschijnlijk tot groot jolijt van het publiek.

Ook deze komedie van Colombier die waarschijnlijk minder gekend is dan zijn broer die hier de art design verzorgde, blijkt uiteindelijk weer een ouwerwetse klucht van dit type te zijn, zij het gelukkig gekruid met andere elementen en vinnige satire. Buitendien is cocu van dienst niemand minder dan Raimu, allicht een meerwaarde. Niet de enige gekende hier : de fiere Belg Victor Franssen vertolkt de eponieme koning van een fascistoide Balkanstaatje alla Syldavië uit de scepter van Ottokar. We hebben o.a. ook nog Morlay als de echtgenote die Raimu cocuficeert, of de onvermijdelijke Popesco als minnares van zowel Raimu als de koning.

De film verloochent zijn theatrale wortels volstrekt niet en draait om de dialogen, die af en toe geestiger zijn dan je in een cocuklucht mag verwachten. Dat komt omdat deze op een stuk uit 1906 gebaseerde prent tevens een politieke satire tegen het establishment is . Bijna een soort simpele variant op la règle du jeu, incl. jachtpartij zelfs. Rechts krijgt er van langs via de figuur van de markies die devoot katholiek en anti- semiet is maar intussen geld leent bij woekerjoden en een weinig evangelisch leven leidt, links krijgt er nog meer van langs via de figuur van Raimu, een senator geworden proleet die zijn democratische en socialistische retoriek combineert met ongebreidelde geldzucht en kruiperige onderdanigheid. De 2 duetten tussen deze 2 schobbejakken zijn dan ook het vermakelijkst uit de film, uiteindelijk sluiten de 2 vrede onder het credo "wat zijn we toch 2 ploerten ".

Het publiek uit die zgn. hollow years zal het allemaal fantastisch hebben gevonden, voor ons is het allemaal wat belegener natuurlijk en met 110 minuten ook wel een lange zit voor een farce.

Dan ook vooral geschikt kijkvoer voor de Raimu fans en liefhebbers van vintage Gallokluchtigheid.