Nanjing! Nanjing! (2009)

Dacht even dat dit the brotherhood of war was,.. maar het is toch een andere... Ik zal hem eens gaan bekijken

De film gaat over een specifieke donkere zijde van een oorlog.

Massamoord en massaverkrachting ('troostmeisjes') door Japanners in 2e wereldoorlog tijdens de bezetting van Nanjing in China (Nanjing massacre). Er worden een aantal personen gevolgd waar niet al te diep op ingegaan wordt. Tekst beperkt zich tot handelingen, basis emoties en iets meer. Dat vond ik wel goed. Beelden zeggen immers meer dan woorden. Bij zulke ervaringen ben je met stomheid verslagen en speelt angst ook een rol waardoor mensen zich in stilte hullen. Het algemene weerzinwekkend beeld lijkt hier dan ook de voorkeur te hebben. Het geheel is gedaan op een Aziatische manier van filmen. Ondanks dat de film wel indruk op mij heeft gemaakt weet ik niet hoe ik hem plaatsen moet. Aan de ene kant zijn de rollen niet goed uitgediept. Waardoor je nooit in de rol kruipt van een personage. Maar aan de andere kant sprak het geheel me wel aan.

Ik kan hem wel plaatsen @Digibob.

Je hebt het best wel goed omschreven en inderdaad de beelden spreken voor zich. Maar het was niet nodig om de personages verder uit te diepen, mijn inziens. Je wordt geraakt tot in je botten. Dus een halfje meer was meer op zijn plaats geweest in jouw geval.

In mijn geval.....

Meesterlijk.

4*

Pffffff normaal hou ik wel van oorlogsfilms en film van aziatische makelaardij. Alleen deze film is totaal niet wat ik ervan had verwacht erg saai en halverwege afgezet dit doe ik niet snel.

Zwartwit oorlogsdrama over de gruwelijkheden begaan bij Nanking in 1937. Het eerste deel gaat over de verovering van de stad door de Japanners waarbij de Chinezen stand moeten zien te houden. Normaal zijn die 2 rassen al moeilijk uit elkaar te houden maar door het zwart/wit werd dat echt onmogelijk en ging het meer om het schieten op elkaar. Het tweede deel ging over de gruwelijkheden die begaan zijn jegens de Chinezen en dat deel is best wel schokkend.

Toch bleef de film een beetje een ver-van-mijn-bed-show, ondiepe personages en een slechte start konden deze film niet meer redden.

Deze film bleef mij boeien tot het eind. De personages worden juist wel goed uitgelicht dus deze opmerking is gekraakt.

Wellis waar is Rabe wel het minst in beeld.

Wat ik wel goed vind is dat door het goede camera werk (Ondanks dat het zwart wit is) er veel diepgang in zit. Dat zorgt er voor dat de kijker wel een gevoel krijgt wat voor gruwelijkheden er die tijd zijn gebeurd.

De beste personage vond ik zelf van die chinese soldaat en zijn kleine maatje of zoontje.

Sterk einde en een echte aanrader dit.

Zelfs mensen die niet van dit genre houden kunnen het kijken omdat het gaat over verschillende gebeurtenissen in deze.

Massa verkrachting, moorden, gevangenen, genocide en ga zo maar door.

ik heb me zeker vermaakt in de zin van een goeie film.wat er allemaal gebeurde was ik wel even stil van.

goeie en heftige film.4 sterren

ja, een vershrikkelijke gebeurtenis, echter kon mij de film opzich op de eoa manier niet blijven boeien.

Wow erg indrukwekkende film gebaseerd op een waar gebeurde feiten. Bij die Jappeners vergeleken waren de nazis nog lieverdjes. Met weinig woorden werd zoveel verteld in deze prachtige en o zo schokkende zwart wit film. Een topfilm, hij moest wel even indalen.

Te zien op het IFFR van 2010. (Eentje die ik zeker in Rotterdam ga zien!)

Dat woord (meesterwerk) zat wel in mijn vocabulaire in de eerste 30-45 minuten van de film. Non-narratief geschiet en gegruwel. Maar ja, dan werd het blijkbaar noodzakelijk geacht om een aantal personages (die we her en der al in beeld zagen) een gezicht - of verhaal - te geven, en hieperdepiep het melodrama is geboren. Ondanks dat het me niet bij de strot vastpakte, weet een prachtige finale, hoe vreselijk cliche-rijk die wel niet is, toch maar weer de kippenvel-humanist in me wakker te schudden. Indrukwekkende produktie.

Vakkundig gemaakt, maar voegt verder weinig toe aan het genre. Ik had het gevoel dat ik het allemaal al eerder had gezien, alleen nu geplaatst in een andere oorlog.

Kijk dat noem ik innovatie! Grappig woord. Ik ga even nadenken wat het precies betekent, maar ik geloof dat dat bestaat bij filmskijken. Maar het roept bij mij in de combinatie met filmbeleving een negatieve associatie op. Of is dat de nekhaar-humanist?

Het had een Steven Spielberg film kunnen zijn, een mooie maar dramatische oorlogsfilm, over een oorlog waar we eingelijk nog maar weinig van af weten. De Japaners hebben verschrikkelijke dingen gedaan toendertijd...niet voor tere zieltjes deze film. (of voor een gezellige avondje film)

De Spielberg-saus zit hier inderdaad dik overheen.

W.b. de term kippenvel-humanist. Normaliter staat moralistisch geneuzel ook bij mij onder het kopje 'negatief'. Maar bij bepaalde onderwerpen ben ik toch een kneus, zoals 'oorlog en vrede'. Zie bijv. ook het einde van klassieker All Quiet on the Western Front. Sowieso ook meteen de film die in me opkwam refererend aan het kippenvel-humanistische einde van City of Life and Death. Het begin doet denken aan Saving Private Ryan (Spielberg) en de film in z'n geheel, niet alleen door het zwart-wit, aan Schindler's List (jaja, weer Spielberg). Gek dat Spielberg deze film niet 'plugt'...of ik moet het gigantisch mis hebben.

Ik vind dit echt een magistrale film. IJzersterk, ondanks het soms wat overdreven pathos van de Chinese regisseur, als hij bijvoorbeeld zijn naamloze stoere eenzame Chinese held opvoert in het begin.

Als je bedenkt dat dit eerst door de Chinese staatscensuur moest, is het bijna ongelofelijk dat de film gewoon is uitgekomen ( er zijn wel drie scenes verwijderd door de censor, o.a. een scene waarin een gevangene wordt onthoofd).

De film doet bij vlagen sterk denken aan Schindler's List, en het is dan ook zeer aannemelijk dat de regisseur zich door die film heeft laten inspireren, maar storend is dat nergens vind ik.

De scene waarin de Japanners hun vreemde vogeldans doen onder begeleiding van militaire Taiko-drummers, is onvergetelijk en doet je de rillingen bijna over de rug lopen.

De 'rape of Nanking' in 1937 is hier eigenlijk niet zo bekend, de meeste mensen weten nauwelijks wat er zich allemaal afspeelde in China voor 1940. Ik hoop dat deze film daarin verandering brengt.

Ik raad hem sterk aan, dit is voor mij zelfs een van de beste films van het afgelopen jaar.

Deze dramatische film heeft een kijk op de gruwelijke gebeurtenissen die plaatsvonden na de inname van Nanjing, de hoofdstad van China in 1937 door het Japanse leger. Deze gebeurtenissen worden ook wel het Nanjing Massaccre of The Rape of Nanjing genoemd. Deze in zwart/wit gefilmde gruwelijke feiten deden mij vooral denken aan 'Schindler's list'. Nadat de Nazi-zakenman, John Rabe, die een beschermende hand boven veel Chinese hoofden hield om politieke redenen wordt teruggeroepen naar zijn vaderland krijgen de Japanse soldaten vrijspel. Wat zich dan afspeelt is te gruwelijk voor woorden. Zeer zwaar op de maag liggende film die zelfs nu nog door mijn hoofd spookt. Aanrader, deze feiten moeten meer bekendheid verwerven en hopelijk komt dit er ook door het maken van deze film.

Voor de eerste keer iets vernomen van deze oorlog tussen Japan en China door middel van deze film. De taferelen uit de film zijn al gruwelijk, maar toen ik nog wat naslagwerk verrichte op internet was ik maar wat blij dat niet alles is verfilmd wat daar toentertijd gebeurd is. Hoe triest kunnen mensen zijn of worden, dat blijft me echt enorm verbazen. Daar geeft deze film ook een goed voorbeeld van en dat is wat me dus ook erg aansprak.

4* voor het verfilmen van dit stukje geschiedenis.

Als jij deze film saai noemt, dan gok ik dat je niet zoveel van oorlogen op zichzelf begrepen hebt. Als jij daar zelf had gezeten, hoe 'saai' had je het dan gevonden?? Ik vind het zelfs bijna respectloos dat je op die manier over een dergelijke oorlog met de meest gruwelijke gebeurtenissen spreekt. Maar dat is mijn mening.

De film heeft een diepe indruk op mij en mijn buurman nagelaten na het zien van deze ongehoord sterke film. Sterk, want echt gebeurd en zoals het in kaart word gebracht lijk je wel een getuige ter plekke, sterk omdat daadwerkelijk alles klopt ook in het tijdsbeeld, zeer typisch de rol van Meneer Rabe en na het zien van Nanking ga ik de film van deze man ook eens zien.

Sterk de film, temeer vanwege de emotie, die prachtig in beeld word gebracht aan de hand van enkele spelers die regelmatig in scenes naar voren worden gebracht en de duidelijkheid van het verhaal pal overeind houden! Dat dit echt is gebeurd kan ik nog steeds moeilijk plaatsen, wat zijn wij mensen toch in staat elkaar de meest verschrikkelijke dingen aan te doen, en huiveringwekkend de emotie van de slachtoffers als je meeleeft.

Omdat de film gebaseerd is op echte gebeurtenissen vind ik de film behalve diep indrukwekkend ook leerzaam, schandalig, maar heb nooit echt begrepen hoe psychopathisch de Japanners zijn ten tijde van Oorlog, uiteraard wist ik het wel al van hun Drugsgebruik en het afsturen van vliegtuigjes op boten ed....dit was een volle confrontatie , echt gruwelijk en walgelijk allemaal.

Hard grauw en geniaal, dat vind ik de film en dit met alles erop en eraan inbegrepen acteurs, een 4,5 ster!

Technisch goedgemaakte film, over de slachting van Nanking, waar de Japanners verschrikkelijk hebben huisgehouden.

Ondanks de gruwelijkheden die we te zien krijgen, bleef het allemaal op afstand. Dit komt vooral doordat de meeste misdaden gelijk in het begin plaatsvinden, zonder dat we een band hebben met de personen in de film. Die later ook niet veel karakter krijgen. Chronologisch is dat misschien juist, maar dramatisch gezien kun je het dramatische hoogtepunt beter wat later laten plaatsvinden.

Zeker in het begin ben je een neutrale toeschouwer die de partijen amper uit elkaar kan houden. Dit komt o.a. door de zwart-wit beelden. Het gekke is dat de Japanners als filmpersonages vrij sympathiek overkwamen, terwijl ze de meest gruwelijke daden begaan. De enige Japanners die echt dichtbij komen zijn de twee die blijk geven over menselijke gevoelens te beschikken. Zodat naar mijn gevoel de film gewoon niet klopt.

Een oorlogsfilm die ik recent gezien heb die me echt naar de keel greep en diepe indruk achterliet is Come and see. Nanjing komt daar echt in geen velden of wegen bij in de buurt, ik denk dat ik deze film snel weer zal vergeten.

Deze film vertelt eigenlijk hetzelfde verhaal als de film die ik eerder heb gezien, 'John Rabe', alleen vond ik deze laatste wel iets beter.

Deze film, volledig in zwart-wit (wat wel bijdraagt tot de grauwe sfeer) focust meer op de massamoorden en verkrachtingen gepleegd door de Japanners, daar waar bij 'John Rabe' toch meer die persoon werd belicht.

Maar een slechte film is dit zeker niet, en gezien de weinige special effects wordt het verwoeste Nanjing heel realistisch in beeld gebracht.

Voor wie interesse heeft in dit stukje oorlogsgeschiedenis toch wel een aanrader deze film, maar let op, niet voor gevoelige kijkers !!!

Inderdaad is er een vergelijking met de film 'John Rabe', maar ik vind in tegenstelling tot Tarkus 'City of Life and Death' een stuk beter. Het camerawerk (zwart/wit) is erg mooi en het totale verhaal van het de inval ( en de massacre) van het Japanse leger in Nanking wordt m.i. realistischer en daardoor indringender gebracht.

Indrukwekkende (anti-oorlog) film en dat veel beelden zo gruwelijk zijn, komt omdat in het echt oorlog ook zo gruwelijk is.

Was eerst een beetje bezorgd: oh nee alweer een oorlogsfilm (en volgens mij heb ik al meer oorlogsfilms gezien dan er überhaupt geweest zijn?).

Toch steekt deze zeer boven de middelmaat uit voornamelijk door het grimmige en realistische karakter...doet een heel klein beetje denken aan de klassieke trilogie The Human Stain...al hebben we hier geen centrale hoofdpersoon.

Wel worden er een paar personages uitgelicht aan zowel Chinese als Japanse zijde.

Collaborateurs, soldaten aan beide zijden, troostmeisjes, vluchtelingen.

Aanrader zelfs als oorlog niet je favoriete film-genre is en je meent er al zo veel gezien te hebben.

Harde oorlogsfilm die vooral de smerigheid van de Jappen laat zien die hebben huisgehouden in China destijds. Redelijk mensonterend en kil. Het Japanse leger had al geen beste reputatie, maar deze film laat er helemaal niet van heel.

Indrukwekkende film die deels hetzelfde verhaal vertelt als 'John Rabe', maar dan vanuit een andere hoek.

Uitstekend oorlogsdrama dat zich afspeelt in 1937 en waarin het Japanse leger de Chinese hoofdstad Nanjing veroverd. De film heeft niet een echt verhaallijn, maar is meer een verslag van de vele verschrikkelijke gebeurtenissen en gruwelijkheden die daar plaatsvonden. Het prachtige zwart/wit- en vaak handheld camerawerk levert een aantal krachtige beelden op. Een vergelijk met Schindler's List is snel gemaakt, maar dat niveau wordt niet gehaald. Daarvoor wordt het naar het einde toe iets te langdradig.

Holly shit wat een realistische, indrukwekkende en aangrijpende film is dit. Het is zo verfilmd dat het net lijkt alsof je erbij bent. De film heeft eigenlijk geen echte hoofdrolspelers (m.u.v. Kadokawa uitstekend gespeeld door Hideo Nakaizumi en Miss Jiang uitstekend gespeeld door de fraaie Yuanyuan Gao) waardoor het ook allemaal zeer realistisch oogt en je ook werkelijk alles te zien krijgt (inclusief de vele gruwelijke misdaden die de Japanners de Chinezen hebben aangedaan). Ondanks dat er geen echte hoofdrolspelers zijn speelden de acteurs en figuranten (heel veel trouwens) verdomde goed en overtuigend. De film duurt met ruim 130 minuten behoorlijk lang maar de film is zo boeiend en je wordt ook in het verhaal meegezogen dat de tijd voorbij vliegt voordat je het in de gaten hebt. Het einde was zeer mooi inclusief de aftiteling. Vorig jaar had ik al het boeiende drama "John Rabe" gezien (die komt er in deze film trouwens ook in voor en alle scenes met hem en zijn personeel hebben raakvlakken met die film, in deze film zijn ze zelfs nog aangrijpender. Zeker de hele tragiek om zijn assistent en zijn familie) maar deze film doet er nog een flinke schep bovenop. Deze film behoort misschien wel qua realistische weergave tot de top van oorlogsfilms en oorlogsdrama's. Tsonge jonge wat een aangrijpend verhaal was dit, daar wordt je wel effen van stil (zeker van de eerste 45 minuten).

De film had voor mij ook iets specials omdat ik eind jaren 90 drie keer in de stad Nanjing ben geweest voor mijn werk. Dat standbeeld (ik ben vergeten wie die persoon moest voorstellen) wat in het begin van de film werd omlaag gehaald door de Japanners stond er destijds in een veel grotere versie op een enorme rotonde.

Waren trouwens wel allemaal geile donders die Japanners

Wat een prijzen (koopje) ook, "5 dollar voor Japanse meiden, 2 dollar voor Chinese en Koreanse" en dat voor 15 minuten

Het lag er wel erg dik bovenop dat dit een chinees geregisseerde film is. Heldendaden en slachtoffer verhalen aan de Chinese kant en beestachtig gedrag aan de Japanse kant.

Neemt overigens niet weg dat de feiten duidelijk zijn en Japan zich diep moet schamen voor de gruweldaden in Nanjing.

Betreft de verfilming in het algemeen: inderdaad een confronterend plaatje van de vreselijke gebeurtenissen in Nanjing. Maar mijn indruk is dat de regisseur niet de balans heeft kunnen vinden tussen fictie en werkelijkheid. Het verhaal van het 'fictie' gedeelte was flinterdun met 'hoofd' personages die continu worden verruild voor andere 'hoofd' personages. De rol van Rabe blijft onduidelijk, alsmede de rol van de overige buitenlanders die er af en toe doorheen huppelen.

Al met al 3,5 ster.