Three Bewildered People in the Night (1987)

Ook Araki's minimalistische (en wel heel erg uitgesponnen landerige) regiedebuut staat nu op de site! Een culthit die in een zeer rafelige 16mm kopie langs 's lands filmhuizen trok in de Jaren 90. Ik zie dat The Long Weekend o' Despair (zijn tweede film - die ik nog niet heb gezien trouwens) er ook nog niet opstaat.

Medio Jaren 90 werd Araki toch wel als een van Amerika's meest belangrijke onafhankelijk filmmaker beschouwd, waarbij The Living End van zijn begin periode als belangrijkste film werd beschouwd. In The Doom Generation maakte hij een grote stap voorwaarts richting films met grote gebaren en grote budgetten of op zijn minst een grotere uitstraling en spin off. Het kwam hem op eer wisselende reacties te staan (van 0* tot 5* in de Nederlandse dagbladrecensies). Waarna hij een paar zeer poppy tienerfilms maakte met slechte smaak en ineens écht doel trof met een zeer rechtlijnige en geslaagde "arthouse"film Mysterious Skin.

Maar goed het begon dus allemaal met Three Bewildered People in the Night. Zoals al gezegd een nogal stuurloze en zeer navelstaarderige exercitie. Je herkent je eigen leven als twintiger er wellicht in, maar hebt niet per sé de behoefte om dáár nou naar te gaan zitten kijken. In zeer korrelig overbelicht zwart/wit, die quasi filosofietjes die leuk zijn als je zelf meedoet, maar nogal slaapverwekkend als je er naar moet kijken. Etc. Toch wel typisch Araki zijn de dwarse (homo)seksuele moraal en het vrijgevochten kunstenaarsschap. Niet geheel uitgesloten, een autobiografisch werkje.

Met veel dank aan Alastor!

Deze film kostte echt geen drol (5000 dollar) en dat is wel te zien aan de kwaliteit van het filmmateriaal

Toch interessant vind ik de kunstzinnigheid die er regelmatig qua beeld en geluid in zit. Naast de gesprekken tussen de 3 hoofdpersonen, wat bijna het enige is wat we te zien krijgen) spreekt Araki gewoon zelf via de de personages van de videokunstenaar en de geluidskunstenaar tot ons. En vooral de scene met de diaprojector vind ik qua beeld en geluid best geniaal. Interessant is ook dat de personen via hun eigen producties zichzelf leren kennen of ook afwijzen of terecht wijzen.

Verder dacht ik te bemerken dat via [spoiler de (neon) uithangborden in het eerste gedeelte ook woorden worden gesproken, waardoor ikzelf weer wat meer diepgang in de film vond.
Voor mij verbreedt Araki het verhaal hiermee met een maatschappelijke en culturele context.

Wat mij ook opvalt is dat het meisje een jongen lijkt en de jongens niet een specifiek mannelijke uitstraling hebben. Alle drie vind ik ze als het ware onzijdig, over het algemeen aseksueel overkomen en onderling inwisselbaar qua geslacht. Het gaat meer om de onderlinge, bijna platonische, liefde en de uitwerking daarvan. Ondanks dat naar de kijker toe zeker wel een seksuele spanning wordt afgevuurd door voor deze man-man-vrouw setting te kiezen en ze met elkaar in interactie te laten komen. Hoewel deze interactie vnl gesprekken en fysieke nabijheid/aanwezigheid betreft, veelal niet meer dan dat.

De vrijheid of vrijgevochtenheid van de mensen trek ik in twijfel. Zij zijn voornamelijk getroebleerd, depressief, gevangen in gewoontes en zichzelf aangeleerd gedrag. Ieder afwisselend en in een verschillende gradatie. Ook een drang tot zelfvernietiging is hen niet vreemd.
Ik vind het echter te bewonderen dat in deze film alles open en bloot op tafel komt, zelfs de diepste gedachten hierover. Wat dat betreft is de 'bewildering' voor mij zeer goed vormgegeven.

Toch maar een 4.0 gegeven, want als Araki meer geld tot zijn beschikking had voor deze productie dan had het er vast gelikter en toegankelijker uitgezien.