11'09''01 - September 11 (2002)

deze week had mijn filmhuis een van de kopieën van de film. de filmpjes wisselen nogal van elkaar. niet allemaal waren ze even interessant. het filmpje waarin mensen in iran te maken hebben met een bomaanslag is zeer goed, net als het filmpje van sean penn waarin ernest borgnine de sterren van de hemel speelt en het filmpje waarin minutenlang geen beeld is te zien (afgezien van een aantal flitsen) en alleen te horen is hoe de aanslag verliep. dit laatste filmpje wat ik noemde zorgde nog voor wat problemen aangezien een andere collega en ik niet wisten of het zo hoorde dat het beeld zwart moest zijn, waardoor we besloten om de film maar even stop te zetten en de film te controleren. wat ik wel erg nadelig vond van de film was het gebruik van sentimentele muziek in sommige filmpjes. het laatste filmpjes vond ik trouwens onnodig symbolisch en pastte totaal niet bij de andere filmpjes. 3.5 sterren

In één woord sensationeel. De verhalen zijn stuk voor stuk aangrijpend, een weeldernis aan stijlen en sferen komt op je af. De gebeurtenis op 11 september 2001 wordt gebruikt om iedereen aan het woord te laten, en de landen afzonderlijk hun eigen demonen te laten uitdrijven. Dat Amerika niet in alle verhalen gespaard blijft, is begrijpelijk - maar ook zij mogen hun zegje doen, en doen dat met een hartverscheurende korte film van Sean Penn. De film verschiet door al deze verhalen constant van kleur. Woede (Groot-Brittanië, Japan) wordt afgewisseld met verdriet (USA, Frankrijk), met onbegrip (Egypte), met ontreddering (Israel, Bosnië), met zuivere registratie (Mexico, de enige die ik een heel klein beetje uit de toon vond vallen), zelfs met komedie om de dagelijkse ellende te vergeten (de tegelijk hilarische en schrijnende bijdrage van Burkina-Faso). Dit is niet zomaar film over de tragedie van 11 september, dit is een blik op de ondoorgrondelijke complexiteit van de wereld waarin we leven. 5*

Leuk expiriment, over een onderwerp waar je vele kanten mee op kan wat dan ook wel uit deze 'film' is gebleken. Ik zeg 'film', omdat ik het als geheel toch niet als een echte film zag. Daarvoor verschillen de elf filmpjes te veel in kwaliteit. Vooral de filmpjes van Frankrijk en de VS vond ik erg goed. Helaas viel vooral het filmpje van Mexico tegen. Goed idee, dat wel, maar te veel van hetzelfde.

De andere filmpjes waren best aardig, maar ze deden mij gewoon te weinig, om hetzelfde gevoel als bijvoorbeeld Yak te krijgen.

3*

Ik vond hem behoorlijk tegenvallen, 2-3 filmpjes uitgezonderd.

Het filmpje van Claude Lelouch (Frankrijk) bijvoorbeeld, was niet echt slecht. Leuk (al is dat niet het juiste woord) om de situatie te zien door de ogen van een dove.

De bijdrage van Iñárritu (Mexico) had veel weg van de opdracht van een willekeurige ckv-leerling op de middelbare school. Toch kan ik niet ontkennen dat de combinatie van geluid (stemmen) en beelden imponerend was.

Ken Loach (VK, of eigenlijk Chili) is geslaagd in mijn ogen. Hij trok een mooi parallel tussen de twee '11 september's.

De Japanse bijdrage was sprookjesachtig mooi, maar het leek net of Imamura zijn uiterste best moest doen om een verband te leggen tussen zijn onderwerp en 11 september. Dit lukte hem maar half vond ik.

Sean Penn spande denk ik de kroon.

Het filmpje van Chahine (Egypte) vond ik nogal kinderachtig, die van Gitaï (Israël) gewoonweg irritant (met name de journaliste).

2,5*

Wat vind ik het toch moeilijk om dergelijke films te beoordelen. Er zit zoveel verschil tussen de filmpjes en ook zoveel niveauverschil zodat het erg moeilijk te beoordelen is. Israel was zoals ook Reinbo al zegt de zwakste van het hele stel. De Engelse, Franse en Japanse filmpjes hebben een enorme indruk gemaakt op mij. Wel vond ik af en toe dat de 9/11 link er wat bij werd gesleept met als extreemste geval het Japanse filmpje. Al met al ga ik voorlopig voor een kleine 4,5 maar ik sluit niet uit dat het ooit nog eens hoger wordt.

Een vreemd en mooi mozaiekwerk. Sommige bijdrages (Burkina Faso, Groot Brittanië, India en Egypte) vond ik verrassend kritisch ten opzichte van de USA.

Mijn becijfering:

Israël 3*: irritant en schreeuwerig, maar waarschijnlijk zo bedoeld.

Iran 3,5*: mooi licht kritisch.

Burkina Faso 4,5*: geweldig! Ik snap de negatieve commentaren hier niet. Volgens mij missen jullie het hele punt van deze bijdrage???
Namelijk: waarom een beloning van 27 miljoen uitloven voor het vangen van een schim, terwijl daarmee zoveel goeds gedaan zou kunnen worden??? Het is schandalig! Dapper ook om te durven humor te gebruiken in een compilatie met dit onderwerp!

Mexico 2,5*: Hoewel sommige beelden en geluidsfragmenten bij mij wel aankwamen had ik teveel de neiging om door te spoelen.

Groot Brittanië 5*: Ken Loach legt inderdaad de vinger op de zere plek en is héél gedurfd kritisch. Hij zal zich ook geërgerd hebben aan het verontwaardigde en volledig naieve gehuilebalk van de Amerikaanse natie in de maanden na de aanslagen. Waarom wij? Een aanslag op vrijheid en democratie!
"Wake-up!', zegt Loach terecht!!!!

Frankrijk 4,5*: Mooi, alleen de ruzie vond ik wat onecht overkomen.

India 4*: Ook mooi kritisch, maar het acteren van de moeder was abominabel slecht.

USA 5*: Visueel mooi en origineel. Daarnaast mooi om de oude vakman Borgnine te zien!

Bosnië 3*: Beetje vlak, maar toch mooi eenvoudig.

Egypte 2,5*: Gedurft om een andere invalshoek te kiezen, maar het komt niet uit de verf.

Japan 4*: Typisch eigenzinnig Imamura. Mooi vakkundig gemaakt, maar ik zie de link met 9/11 ook niet zo?

Gemiddelde is 3,77 dus 4*

11 korte filmpjes over hetzelfde thema. Er zitten hele mooie tussen. Zeker de film van Lelouche is erg origineel en indrukwekkend. Maar gaandeweg krijg je toch ook wel een verzadigd gevoel van al die filmpjes achterelkaar en dat is zonde voor de laatste films. Het zou eigenlijk beter zijn om al die korte filmpjes met enige tussenpoze te bekijken. Één keer per dag een filmpje. Dat geeft de makers meer waar ze recht op hebben. Wat ik wel opvallend vond als je alle films achter elkaar ziet, vanuit allerlei oogpunten vanaf de hele wereld, is dat er maar weinig medeleven met de Amerikanen voor deze aanslag is. Er zijn er zelfs bij die ronduit beweren dat het de eigen schuld is van Amerika. Terwijl Amerika zelf toch doet geloven dat zij vooral het slachtoffer zijn van het internationale terrorisme. Maar ja, zoals in een enkele film ook duidelijk wordt, als je als land zelf over de wereld ook zoveel leed en slachtoffers hebt veroorzaakt, dan is het natuurlijk ook onrealistisch om van die zelfde wereld enig medeleven te verwachten.

Aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat veel filmmakers hier nou eens juist hun eigen visie wilden geven of bewust een verhaal er omheen maken, in plaats van een zoveelste hart onder de riem, omdat men nou eenmaal zelf veel belang hecht aan een goede relatie met Amerika om waarschijnlijk voornamelijk economische of strategische redenen.

Nu ik hieronder lees en de films nog eens na tel, kom ik ook tot de conclusie dat ik hier maar 10 films heb gezien i.p.v. 11. Mexico komt mij inderdaad niet bekend voor. Ik heb geen mensen uit torens zien springen.

Zeer afwisselende korte filmpjes. Er zitten een paar juweeltjes tussen, maar de verschillen in betrokkenheid bij het centraal thema zijn wel erg groot, vind ik. Ik kom aan een gemiddelde van 3*:

Iran: hoe vertel je 't aan kinderen voor wie de wereld niet groter is dan de eigen leefomgeving? 3*
Frankrijk: waarom draait ze zich niet een keer om? 4*
Egypte: de relatie met 9/11 is niet zo sterk. 2*
Bosnië-H.: opdat we niet vergeten; ook dáár gaat het om zinloos geweld met duizenden slachtoffers! 4*
Burkina Faso: best komisch, maar valt daardoor wel uit de toon. 2*
Groot-Brittannië: Santiago de Chili, 11 september 1973!!! 5*
Mexico: nauwelijks beeld en dus heel origineel, maar best griezelig. 4*
Israël: het zou niet mogen, maar alles went. 2*
India: schrijnend. 3*
USA: vreemd en cru, maar geniaal bedacht. 4*
Japan: ??? verreweg de minste van de reeks. 1*

Goeie serie korte films over hoe verschillende delen van de wereld het nieuws verneemt van de aanslag op de Twin Towers. Een mooi, globaal project bestaande uit 11 segmenten van 11 verschillende regisseurs. Uiteraard niet allemaal van hetzelfde niveau, maar er komen zeker wel een aantal krachtige beelden voorbij. De beste was wat mij betreft die van Alejandro G. Iñárritu.

En met deze 11 september nog even wat langer bij 9/11 stilgestaan en met deze film dus een film die goed ontvangen is als je het zo mag geloven, waar ook best wel de nodige bekende namen aan meewerkten, maar die verder helemaal geen hoge ogen gooit op bijvoorbeeld MovieMeter, en op IMDb ook tegenvalt. Desalniettemin toch maar eens geprobeerd en het kwartje valt bij mij niet betreffende deze film.

En binnen het kader van de gebruikelijke vraag 'waar was je' en 'wat ging er door je heen' lijkt er wel een idee achter de film te zitten. In plaats van de gebruikelijke droevige beelden probeert men het menselijk te maken, de toestand gelijk te trekken met ander leed, de tonen wat er eventueel door mensen heen ging, wat er eventueel veranderde, en het geluk dat sommige mensen misschien hadden. Ook komt er een stukje nasleep kijken met zowel positieve als negatieve dingen. Een complexer beeld kan eventueel gezocht worden in afstandelijkheid, het zwelgen of zwoegen met eigen leed in amper stil kunnen staan bij de gebeurtenis. Zoals ik reeds zei, het lijkt op dat er echt wel een sterk idee op tafel lag voor deze film, alleen lijkt het te sterk op dat men het te complexe beeld gewoon niet effectief om kan zetten naar iets dat pakt.

De sterkere scènes zijn ongetwijfeld die van de doof stomme vrouw die ik heel subtiel vind, en met een verrassend einde en de scène rond Ernst Borgnine straalt ook een en al klasse uit. Toch lijkt het meerendeel van de korte scènes zijn doel te missen. Ze zijn te vreemd, niet pakkend genoeg, niet interessant, lijken de plank te missen qua begrijpbare link of volledig onbegrijpbaar zoals het zwarte beeld. Uiteraard staat het allemaal bol van de symboliek, dat snap ik ook wel, toch komt het gewoon niet aan. Neem de eerste scene met de schoolkinderen, ik snap werkelijk niet wat de bedoeling is of je nu medelijden met die kinderen moet krijgen of het draait om het onbegrip dat ze niet een minuut stil kunnen zijn. Om nog maar te zwijgen over de scène met de Japanse soldaat, duidelijk is de boodschap, 'heilige oorlog' is een loze term, toch kon het allemaal niet vreemder en raarder dan het getoonde.

Enzo komt deze best wel lange film gelukkig tot een einde want duidelijk is dat deze 11 September een onbegrijpbare films die geen moment pakt. Snel op naar de volgende.

Matig en wat mij betreft wat overload. Ik snap de symboliek wel waarom het er 11 moesten zijn, inclusief de lengte. Op dat vlak wel prima gedaan, maar niet iedereen kon het verder inhoudelijk afwerken. Sommige shorts waren nietszeggend en saai.

Gelukkig sprong er hier en daar wel eentje uit. Zoals dat van onder andere Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Interessant waren de meer kritisch belichte filmpjes. Eenzijdig is het nooit. Gelukkig kwam dat hier ook af en toe aan bod.