Lemmy (2010)

"Hoe hou je een dode baby koel?

Twee scheppen ijs, twee scheppen dode baby!"

Wel een leuk inkijkje in het nogal melige leven van lemmy, een verzamelaar van hakenkruizen, in een 900,00 kostend huisje in LA. (mooiste deal van zijn leven.) De muziek (persoonlijk) kan ik na 2 nummers niet meer horen.

Lemmy is best een toffe en aardige gast die altijd zijn eigen gang gaat.

Rock N Roll ? Zeer zeker ! Hoewel al die (ex) collega's van andere bands wel erg idolaat en kritiekloos zijn. Lemmy is naast een geweldige bassplayer, toch ook een matig zanger en nogal excentriek met zijn voorliefde voor allerhanden fout wapentuig. Mooi dat hij met 1000 vrouwen het bed gedeeld heeft, maar ook triest dat zijn enige echte liefde veel te jong stierf.

Het lijkt wel of hij daarna een pantser om zich heen heeft gebouwd. Echt in zijn ziel kijken doet Orshoski niet. Wat overblijft is een goede documentaire, maar wel voor de liefhebbers.

Het gaat momenteel niet goed met Lemmy's gezondheid, het overmatige drugsgebruik gaat zijn tol eisen. Wel goed dat dit stevige document voor hem is vastgelegd. Ondertussen "No Sleep Till Hammersmith" maar weer eens opgezet.

geweldige docu. opgenomen van canvas en gezien op de dwdd muzieknacht van de barbiers

de belichaming van rock en roll

met schitterende uitspraken van hem

o.a over de beatles en de stones

roadie van hendrix en basrocker van nu ,een icoon deze man

en toch geen kapsones wonnende in een appartement in la

topper,moet je gezien hebben !!!

Een onthullend inkijkje in het leven van een saaie, deprimerende rocklegende.

Op zich een prima documentaire over Lemmy Kilmister, die een nogal aparte levensstijl hanteert. Verder krijgen we een leuke inkijk in zijn dagelijkse leven voorgeschoteld, maar het blijft helaas vrij oppervlakkig. Ook komen velen aan het woord die hem persoonlijk kennen. Al zijn die vaak ook wat te kritiekloos, en duwen hem alleen veren in zijn kont. Wel boeiend om eens te zien. 3 Sterren.

Genoten, hopelijk laat AC/DC nog een keer op deze wijze in de keuken kijken...

RIP Lemmy Kilmister, nooit meer "Ace Of Spades", hij kan nu wel weer lekker jammen met Michael "Würzel" Burston.

O ja, Lemmy Kilmister is gestopt met leven, dus moet de film weer bekeken worden he!

Nu dat Lemmy niet meer onder ons is zou ik z'n Rickenbacker wel willen, want dat is een zeldzaam mooie, en....hij zelf heeft er toch niks meer aan.

Weer genoten vannacht!

R.I.P. Lemmy!

Gewoon Lemmy. In de rockwereld zijn veel artiesten die wel talent hebben maar na een tijd kiezen voor media, geld, succes, ... Lemmy is geen brave jongen en gezien zijn leeftijd in deze documentaire is het niet onlogisch dat hij wat rustiger is, maar hij is gewoon zichzelf. En dat alleen al is genoeg om evenveel uitstraling te hebben als rockers die er vroeg voor moeten gestorven zijn. De documentaire toont vooral Lemmy zelf natuurlijk, maar neemt ook de tijd om de hoofdstukken in z'n loopbaan aan te snijden. En ook wat achter de man zelf, maar persoonlijk ben ik wel blij dat het vooral over zijn muziek ging.

De grote troeven zijn vooral de beelden van Lemmy die gewoon zin heeft in een videospelletje, een verzameling heeft, tijd neemt voor een handtekening, dicht in de buurt van z'n stamcafé gaat wonen, ... dat is rock 'n roll! Hij praat zelf over artiesten als Little Richard, Elvis en The Beatles. Zijn dat de grootste artiesten? Zoek het zelf maar uit, dit zijn alvast de namen die invloed hadden op Lemmy. Op zijn beurt zie je grote namen als Dave Grohl, Slash en Metallica die terug kleine jongens worden als ze Lemmy zien. Dit is geen standaard verheerlijking meer die je wel meer ziet in documentaires, maar echte waardering voor de man.

Is het een heilige? Absoluut niet. Maar hij is wel echt. En dat is toch wel gebleken in deze documentaire. Zelden de ziel van rock zo duidelijk in beeld gezien.

Rommelige maar uiteindelijk onweerstaanbare documentaire over muzikale legende/ held Lemmy. Veel scenes doen niet ter zake en qua montage had het allemaal veel strakker gekund, maar er is zoveel moois te zien en te horen dat je als kijker snel overstag gaat. De lofzangen van een imposante stoet aan muzikanten, hoewel vaak erg grappig, waren niet eens nodig geweest; Lemmy zelf is makkelijk in staat de documentaire in zijn eentje te dragen. Rijdend in een tank, uitgedost als duitse militair of thuis aan het gamen in zijn overvolle armoedige appartement, met zijn zoon naast hem op de bank; het maakt allemaal niet uit. Wat een persoonlijkheid en wat een gevoel voor humor. Niet zelden weet de beste man daarnaast te ontroeren. Ik wist het reeds maar de documentaire bevestigt het nogmaals: Lemmy is god.