Maledetti Vi Amerò (1980)

Debuut van TG , geproduceerd door- de seventies waren amper voorbij- een collectief, het zgn. Jean Vigo collectief met name.

Het betreft hier een typische anni di piombo katerfilm die nog met beide benen in de jaren 70 staat en ons tracteert op de wederwaardigheden van het onderhand gekende type: de post 68 linkse intellectueel die na de moord op Moro en andere rampspoed niet meer weet wat links of rechts, voor of achter, onder of boven, goed of fout is, wat wordt gedemonstreerd in een wel grappige scène ( straight is rechts, gay is links waaant daaat is traaaansgressieeeef ).

Zoals gezegd komt anti-held Bucci na jaren ballingschap in Venezuela terug in Milaan en ontdekt dat niemand op hem zit te wachten, zijn ex- kameraden zijn getransformeerd tot junks, yuppies, aerobicsverslaafden, of nog erger auteurscinema buffs die kakelen over godART ( zo uitgesproken ook ), Straub en Materazzo maar liever hun neus poederen dan een fatsoenlijke film te maken.

Film van een jonge regisseur, dus nog meer meta-referenties die wat opzichtig zijn: Bucci ontwikkelt een Louise Brooks fetish en neemt zelfs zijn enige overgebleven buddy- en dat is n.b. een politie-inspecteur, wie weet een eerbetoon aan PPP die zich had opgeworpen als een soort cop beschermheilige en wiens naam hier het meest wordt genoemd- mee naar een opvoering van DBDP.

Het hierboven gememoreerde slot zou spoilerig zijn, ware het niet dat het niet geheel juist is.

Ons aller filmencyclopedie klaagt wat over de visuals, maar het betreft hier een uitdrukkelijke auteurscinemacollage van debutant TG, een niet geheel gelukt eerbetoon aan verschillende stijlen waarbij de door de desolate grootstad zwalkende Bucci aan een Antonioni held doet denken. Het slot is dan weer helemaal Taviani enz.

Sterkste troef van de film is echter een indrukwekkende Bucci, die ook precies de kop had voor zo'n rol.

Score ook een potpourri: o.a. der Tod und das Mädchen, Bach, Verdi, Piazolla, jaren 30 liedjes enz.