Harufuwei (2009)

Su-Ki-Da meets Koi Suru Nichiyobi, met een vleugje eigenheid. Want alhoewel Harufuwei zich makkelijk laat noemen tussen de lieve Japanse films, had dit ook iets unieks. Zat hem in de nonchalance van de filmstijl (ergens in het begin zit echt een geweldig shot!) en de dialogen die soms écht wat voortkabbelden. Punt van vertrekken is een prille 'liefde' (het is meer plagerig dan seksueel, zo lijkt het), het drama komt van een studiekeuze, en daar blijft het ook wel zo'n beetje bij. 'Drama', verliefdheid en humor wisselen elkaar subtiel af, maar alles blijft vooral mooi vlak bij elkaar. Heerlijk dus, vooral voor diegeen die hier wat mee kunnen. Film zal verder niet lang blijven hangen, hopelijk resteert er nog wel iets van de aangename sfeer.

Edit: lees nu dat de screenplay door Iwai is verzorgt. Dat verklaart weer wat, alhoewel dit vaak meer geimproviseerd en daardoor wat losser voelde. Iwai's films zijn toch een pak gestileerder.

Inderdaad een kleine, maar o zo heerlijke film met een even heerlijke humor waarbij ik me regelmatig afvroeg waarom hij zo goed werkte. Als je het droog na zou vertellen lijkt het vermoedelijk flauw, overdreven of kinderachtig, maar het wordt hier erg aanstekelijk en overtuigend gebracht. Die lach van het meisje als ze voor de tweede keer van het dijkje affietst, dat voelt zo erg naar niet geacteerd.
Ik moest, mede door de locatie, ook aan Su-ki-da denken en glimlachen toen het meisje geagiteerd stampvoette: "I'm really trying to talk here!".

Erg leuk debuut dat naar meer doet verlangen van haar hand. Tot dan kan ik me voorstellen dat ik wel eens een willekeurig punt in de film opzet om even weer bij een klein stukje breed te glimlachen.

Die scene op de dijk aan het begin (het shot waar ik naar refereer in mijn recensie hierboven) is inderdaad geweldig. Humor en esthetiek worden daar één (maar eigenlijk ook al in de 'bedscène' daarvoor). Grote verschil met Su-ki-da is echter dat Kitagawa vooral een erg losse film lijkt te maken, Ishikawa kiest voor een veel strak stilistischer vorm. Moet zeggen dat dit toch wel blijft hangen. Niet zozeer de scènes zelf alswel de idee dat dit toch vrij uniek was.

Kitagawa heeft hiervoor televisieproducties gedraaid, maar daar verwacht ik erg weinig van. Benieuwd of ze zich nog eens waagt aan een langspeelfilm, waar ook ik naar verlang.

Ik denk dat die hele scene (en de hele film) ook eerder door contrast aan Su-ki-da doet denken.

Qua vorm moest ik trouwens ook aan Hazard denken die eveneens geïmproviseerd aanvoelde, al had ik daar sterker nog het gevoel dat de camera quasi "op goed geluk" tussen het gebeuren doorliep.

Het shot dat je bedoelt is als ze over het muurtje loopt met wolken weerspiegeld in het water?

Het komt denk ik toch vooral ook door de prille liefde, die zich zo naast school afspeelt (langs een rivier), met van dat typische Japanse lenteweer dat de film mij aan Ishikawa doet denken. Hazard kwam totaal niet in me op (maar dat kon ook niet, want ik zag deze eerder.. Maar dan nog doet het me er niet aan denken). Snap je improvisatie vergelijking wel, maar bij mij ligt het toch vooral aan de atmosfeer die zo'n films uitstralen. En die is echt totaal anders.

Moet ik zo langzamerhand toch eens op terug komen. Want behalve die heerlijke lentesfeer blijven bepaalde scenes langs het water, in het schoolhospitaal en bij de leraar toch enorm bij. Harufuwei mag gaat zich nestelen bij mijn favoriete Japanse films. En dit is gewoon minstens zo goed als de beste films van Iwai.

Aanvankelijk vreesde ik voor misselijkheid als gevolg van overmatige consumptie van zoetigheid. Dat viel gelukkig mee, ik had een vrij brede glimlach na het zien van de film. Mooi licht en mooie herfstkleuren en luchtige pianoklanken brengen in de film een gevoel van onschuld - dat heerlijke gevoel dat je keuzes onvermijdelijk zullen leiden tot een gelukkig leven.

Mooi Japanse dramatje.

Altijd leuk, die onschuldige Japanse highschool romances. Inderdaad is duidelijk te merken dat Kitagawa's stijl een stuk vrijer is. Geldt wel vaker voor vrouwelijke regisseurs, maar Kitagawa weet gelukkig wel een mooi evenwicht te vinden.

De hand Iwai is nooit ver weg, vergelijkingen met films als Su-ki-da ook niet. Toch weet dit filmpje z'n eigen weg wel te vinden. Enige nare nasmaak was de soundtrack, ik was 100% zeker dat deze van Hisaishi kwam. Blijkt niet zo te zijn en neigt nu wel erg hard naar rip-off materiaal. Maar het maakt de muziek en het effect er niet slechter op verder .

Leuk filmpje, voornamelijk voor fans. Het kabbelt allemaal lekker verder, maar grootste momenten ontbreken volledig. Vind het zelf wel een pluspunt, maar wees gewaaschuwd.

4.0* en een uitgebreide review

Alleraardigst Japans romantisch filmpje met trouwens een zeer leuke en sympathieke Hiro. Het verhaaltje stelt allemaal niet zo veel voor, maar so what. Ik heb me best wel kunnen amuseren.

Zeurderige, trage film over de kalverliefde van twee middelbare scholieren, die in pakweg het laatste uur met wisselend resultaat worstelen met de vraag of hij wel of niet naar een ver weg gelegen universiteit in Tokio moet gaan. Ik worstel met de vraag wat hij in godsnaam ziet in zo’n stomvervelende meid, die om de haverklap van mening verandert?
Afgezien van de cinematografie saai in het kwadraat. Ik kan hier niets mee.