Whisky Galore (2016)

Een remake van de versie uit 1949, die ik ook maar eens opgezocht heb om dat te kunnen vergelijken. Een soort whisky-avond dus

De oude is natuurlijk wel een soort van klassieker, en een paar van de grappen - vooral in het begin - worden wel wat beter gebracht. Maar verder is deze toch wel een heel stuk beter te verteren moet ik zeggen, hoe oneerbiedig misschien ook. De tand des tijds knaagt genadeloos. En dat blijkt ook wel wat uit het script, want dat is wel wat aan de oubollige kant. Aan de andere kant kan ik het ook wel weer waarderen dat het oude script niet volledig verlaten wordt, vrijwel alles komt in ongeveer dezelfde vorm terug. Meer een eerbetoon dan een remake daarmee.

Prachtige omgeving waarin het verhaal zich afspeelt rond het probleem van dat moment: DE WHISKY IS OP!!!

De karakterrollen worden mooi neergezet.

Van de "Judas" die het café beheert en ziet dat de verkoop ineen is gezakt naar 0, daarom de douane verklapt waar de flessen zijn verstopt, tot "generaal Montgomery" die meent dat hij de opponent is van tegenstander Hitler en denkt dat deze het eiland Todday wil veroveren. Ook spelen een bezorgde moeder en haar moederskindje een belangrijke rol. Omdat het dorp geen "dorpsgek" kent, neemt men om de beurt deze rol op zich.

Het is niet een film waarbij de tranen van het lachen over het gezicht heen lopen maar de glimlach is wel continu aanwezig.

Bij wijlen grappige Schotse klucht waarin Whiskey de hoofdrol speelt. Mooie beelden van het eiland en leuke Schotse muziek. Verder matige komedie. Ik zie dat het een remake is van een film uit 1949 met dezelfde titel. Die is waarschijnlijk beter.

Hoe overbodig en tot mislukken gedoemd kan een remake zijn? Vooral omdat het gebaseerd is op hetzelfde scenario als de meesterlijke, zeer geliefde Ealing-komedie uit 1949 is dit helemaal zo slecht nog niet, maar MacKinnons trage regie betekent dat het in elk opzicht verbleek bij het origineel. Tijdens WOII raakt de whiskyvoorraad in de hechte gemeenschap op een Schots eilandje op. Maar net dan vergaat een schip met een enorme hoeveelheid whiskey vlak voor de kust en ontstaat er een race tussen de bewoners en de douane-agenten (onder leiding van een vermakelijke Eddie Izzard) om de kratten te bergen.

Whiskey....the water of life, and to a true islander, life without is not worth living.

Onbekende film die vooral als aantrekkingskracht de titel had, tja je bent whiskey liefhebber of niet. Ondanks het onderwerp waar ik zelf ook erg van hou, whiskey, verraste de film weinig tot niet en was bij tijd en wijlen op het stomvervelende af.

Wat een weelde eigenlijk om als grootste zorg in oorlogstijd whiskey gebrek te hebben. Zo gemakkelijk gezegd zo moeilijk zou ik dat ook vinden, ik moet niet denken aan een drooglegging of dergelijke. De film wil vooral grappig overkomen uiteraard met dit gegeven als grootste probleem en men ziet het somber in tot er een schip voor de kust strand vol met het amber- en goudkleurige vocht.

Soms heeft de humor redelijke momentenaar behalve dat is het allemaal bijzonder braaf en saai. De film doet denken aan een slap aftreksel van Dad's Army en de race richting het einde om de drank verborgen te houden met een overactieve officier en een marine instantie op de hielen doet denken aan Peppi en Kokki of iets van het niveau Benny Hill. Duidelijk is dan allang dat de film op een onoverbrugbare achterstand staat.

Whisky Galore valt dan ook hopeloos tegen en is het kijken haast niet waard.