Dare mo Mamotte Kurenai (2008)

Zag op tijdens mijn vlucht, een erg mooie film. Ik werd er zelf best wel droevig van, terwijl ik dat niet zou zeggen in een vlucht waar constant mensen rondlopen en waar mijn oordopjes beyond slecht was qua geluidskwaliteit enzovoort.

Aardig maar niet zo indrukwekkend als ik had gehoopt.

Ten 1ste is ie volgens mij op DV opgenomen wat ik een verschrikkelijk lelijk medium vind. Ontzettend sfeerloos.

Ten 2de weet de film niet of het nou een drama of thriller is waardoor het geen van beide is. Het tempo is veel te hoog voor drama maar er zit te weinig spanning in voor thriller.

Begrijp me niet verkeerd, het thema is erg interessant, zei het moeilijk the begrijpen(en eigenlijk best wel onbegrijpelijk voor me maar ik had dat ook met Bashing wat ook griezelig overeen kwam met de werkelijkheid), volgens westerse maatstaven, maar de uitwerking had VEEL beter gekund.

Wel leuk geacteerd(vooral door het meisje) en grappig om Ryuhei Matsuda in een 'volwassen' rol te zien. Al verbergt de snor en het sikje nog steeds niet zijn babyface.

Al met al een beetje een tegenvaller maar toch niet slecht.

PS. wat een verschrikkelijke themesong heeft deze film. Dat de film sentimenteel is kan ik nog enigszins vergeven maar dat liedje wat tot 3x terug kwam.. COME ON!

3.5*

Een babyface? In mijn optiek heeft Matsuda juist een van de smerigste rattenkoppen die ik ken. Dessalniettemin ben ik wel heel erg fan van hem, eigenlijk, juist om die reden.

Sterke psychologisch drama over een rechercheur, die nog steeds worstelt met een traumatisch voorval enkele jaren eerder en nu tegen zijn zin opgezadeld wordt met de bewaking van het jongere zusje van een moordenaar. Niet alleen het verhaal, dat knap in elkaar zit, maar ook de interactie tussen de politieman en het meisje —een fraaie rol van de jonge Mirai Shida— maken dit tot een boeiende film, die je geen moment loslaat. Mooiste scènes zijn die waarin Shida haar bewaker roerloos en stilzwijgend aankijkt. Als blikken konden doden…