Desu Pawuda (1986)

Blijft toch uniek hoor dit Japanse cyberpunk genre. Jaren voor "Tetsuo: The Iron Man" was er al Ishii's Burst City. Daarin speelde de Japanse artiest Shigeru Izumiya, die na zijn rol waarschijnlijk de smaak te pakken had en ook graag eens een gooi wilde doen naar een film met een dergelijk genre. Het resultaat? Eén van de meest herzenloze, lelijke, vreemde, films die ik ooit zag.

Het probleem is als volgt - Twee onderzoekers keren terug naar een warenhuis nadat zij geen contact meer kunnen krijgen met hun collega; Deze collega zou de androïde, Guernica, bewaken maar blijkbaar is dat niet helemaal goed gegaan. Wanneer blijkt dat hij hen wilt vermoorden, wordt ook een van de mensen door Guernica met een witte stof bespuwd. Vanaf dit moment begint de bizarre trip. Vreemde littekens ontstaan, vormeloze organismen met ogen en monden, brandende hoofden, en wat al niet meer.

Deze film blijkt al snel weinig serieus te bekijken; gebruikte effecten zijn lelijk en om te lachen, Izumiya gebruikt werkelijk alle mogelijke camera trucjes die bestaan en het verhaal lijkt totaal geïmproviseerd om het daarna te doen lijken alsof het vol betekenis zit. Eerlijk gezegd kan ik er enkel positief om glimlachen en eigenlijk nog van genieten ook. Acteurs kunnen weinig acteren, muziek lijkt een soep van verschillende effecten en visueel ziet het er maar op een paar momenten écht interessant uit. De locatie is tof met betonnen pilaren, ijzeren pijpen en stromend water - en de transformatie van één van de acteurs na het inademen van deze "death powder" is best leuk gedaan. Zeer lowbudget allemaal, maar voor fans zeker te bekijken.

Maar uiteindelijk kan je dit maar op één manier slikken. Constant glimlachend "what the fuck" zeggen, achterover leunen en genieten van:

Een film met een vrouwelijke androïd, gevangen in een leeg warenhuis, bezig een mysterieus wit stof te produceren dat bij het inademen ervan zorgt voor hallucinaties over mensen met brandwond-achtige littekens. Uiteraard weet de kijker hierna niet meer wat echt of hallucinatie is en kijken we toe hoe mensen opgeslokt worden door ranzige pusdruipende, vormeloze beesten en zien we hoe een gestoorde rock gitarist en aanhang na een improviserend riedeltje op klaarlichte dag bezig zijn met duistere zaken omtrent deze vrouwelijke stofzuiger. Uiteindelijk krijgen we op het einde een fotopresentatie begeleidt door jazzy lounge-muziek en vragen ons af of dit de wereld is na volledige inademing van deze ongezonde bacterie. Na deze foto's, opzich stijlvol gemaakt maar wat the hel doet het hier? - kan ieder enkel toegeven dat dit een van de vreemdste ervaringen in lange tijd geweest is.

Vreemd, bizar en lelijk. Ongetwijfeld de vreselijkste filmervaring al heb je totaal niets met het "cyberpunk" genre. Mocht je wel een liefhebber zijn moet je toch lichtelijk in staat zijn een deel van je hersenen af te sluiten en gewoon maar denken, "wauw dit is echt cool".

Want dat blijft het.

3.0/5.0

Vaag. En sick.

Tja, het blijft inderdaad een genre apart. Tsukamoto heeft met Tetsuo toch echt een benchmark neergezet maar het moet gezegd dat Izumiya al een meer als verdienstelijke poging deed.

Beetje jammer dat mijn versie nogal bootleggy was. Duidelijk vhs kwaliteit, alle onscreen tekst (en dat is nogal wat) niet ondertitelt. Niet dat het echt zo belangrijk is, al leidt het visuele er toch wel wat onder. Veel keuze zal er alleen niet zijn, niet echt een film die zomaar even op DVD verschijnt.

Film zweeft een beetje tussen cool en kitsch. De muziek is soms echt niet te pruimen, ook visueel is het soms karig. Vijf minuten later klinken dan weer gave drones en is het visueel gestoord. Echt "mooi" is het niet, wel indrukwekkend. Op het einde weet je amper nog wat je kijkt maar cool is het wel. Verhaal is typische vage cyberpunk zooi, gaaf dus, maar ook aardig onvolgbaar en niet serieus te nemen.

Gaaf opstapje dus, fans van het genre kunnen best een poging wagen, de film is alleen net iets te crude om met de groten mee te kunnen. Hopelijk ooit eens een betere versie te pakken krijgen.

3.0* zijn inderdaad wel goed.

Volgens Wikipedia de voorloper/grondlegger van Japanse cyberpunk, een genre met extremen in positieve en negatieve zin. Death Powder hoort wat mij betreft eerder in de tweede categorie thuis. Op audiovisueel vlak zie je wel waar latere films hun inspiratie hebben gehaald, maar toch blijft het allemaal ondermaats. Daarnaast lijkt het experimentele karakter een excuus om het gebrek aan verhaal te verhullen. Niet dat Japanse cyberpunk überhaupt uitblinkt in de verhaaltechnische kant, maar een film als bv. Tetsuo biedt toch iets meer houvast waardoor de beelden meteen ook aan impact winnen.

Bizar filmpje, zelfs voor Japanse begrippen. Blijkbaar een soort voorloper van de Cyberpunk stroming en de invloeden op latere films zijn ook duidelijk merkbaar, maar deze film is toch nog even een stuk experimenteler van aard. Aan het narratief valt geen touw vast te knopen en de film voelt meer aan als een verzameling ideeën en losstaande sequenties.

Ook de soundtrack is maar een raar geval. Grotendeels bestaand uit passende, bevreemdende industriële klanken, maar dan halverwege ergens krijg je opeens zo'n jazzy pornosoundtrack voor een goeie 5 minuten lang . Toch kon ik dit verder best smaken, hoewel wat inconsistent in kwaliteit zitten er uiteindelijk best een paar indrukwekkende scenes in. Met name het totaal geflipte einde zorgt ervoor dat ik net aan een kleine 3,5* kom. Interessant om eens gezien te hebben, maar inderdaad enkel voor de liefhebber.