Tonkei Shinjû (1981)

Fuck me! Ik heb de laatste tijd al een hoop bizarre dingen mogen zien, maar Pig-Chicken Suicide staat zonder enige twijfel met rode pen en dik onderstreept bovenaan op het lijstje geschreven. Matsui kent eerdere samenwerkingen met Shuji Terayama (denk aan zijn controversiële Emperor Tomato Ketchup) en Sogo Ishii met wie hij samenwerkte aan Crazy Thunder Road en Panic in High School. De director of photography in Pig-Chicken Suicide is Kazuo Hara die op zijn beurt ook niet schuw is aan wat controversiële confrontaties (The Emperor's Naked Army Marches On). Zo word dit al een aardig interessant rijtje, niet?

Dat is echter nog niets. Matsui wordt gezien als een van de belangrijkste mensen in het "Jishu Eiga" genre (Lees meer hier). Een "onafhankelijke independent film", om het simpel te verwoorden. In het geval van Pig-Chicken Suicide mag ik graag geloven dat maar weinigen hier aan mee willen werken, want het is een nachtmerrie.

Tijdens de openingsscène begeven we ons minutenlang als een varken tussen soortgenoten in een vunzige stal. Niet veel later krijgen zij een stroomstoot op het hoofd en wordt hun ribbenkast terwijl zij stuiptrekkend op de grond liggen opengesneden. Denk je een relatie in tussen een jongen die denkt dat hij een kip is en een meisje dat hem een muziekdoosje geeft. Fantaseer over leipo's die uit hun dak gaan na bloederige slachtingen, een halfnaakte geschminkte retard die op een zelf gemaakt instrument shamisen muziek imiteert. Surrealistische bijeenkomsten van gemaskerde groepen mensen aan de rand van een dorp, rituelen waarbij dode geiten met benzine worden overgoten en worden verbrand. Zwervers schoppen, honden pesten, een wandeling door een steegje en dunne straatjes vol mensen verkleed als mummies. Een meisje dat zonder kleding wat tijd met zichzelf doorbrengt terwijl zij word bekeken door een raampje. Gezellig zitten op een bankje terwijl er een man met een verkeersbord op zijn rug onder het geluid van een vliegtuig langs "vliegt".

Eh? Huh? Wat? "Chicken" als metafoor voor de jeugd en "Pig" voor de volwassenheid, zo verklaard Matsui in een interview met Midnight Eye. Matsui zoekt meer dan een keer de confrontatie met taboes; Dat bewijst onder andere de schandalig lange masturbatie scène tijdens een speech van Keizer Hirohito op de radio. Hij mixt beelden van twee kinderen die of samen een kip van vier hoog naar beneden gooien (overgang van kind naar volwassenheid?) of elk hun eigen weg gaan. Uiteindelijk drijft een massale slachtpartij (oneerlijke behandeling, discriminatie tegen Koreanen in Japan?) hen uit elkaar. Wanneer de jongen in zijn volwassen jaren op zijn beurt werkt in slachterij zoekt hij haar radeloos op. Maar zij wilt niets meer van hem weten.

What the hell? Een zogenaamd liefdesverhaal tussen een Japans-Koreaans stel. Als dat zo is, dan heb ik er in ieder geval (vrij) weinig van begrepen - maar wat is sommige Japanse exploitatiecinema toch eigenlijk ontzettend tof. Het is niet zozeer het kicken op ranzigheid, maar te meer de nieuwsgierigheid ernaar. Als je houdt van experimentele, surrealistische bizariteit dan mag je dit niet missen.

4.0/5.0