Tonkei Shinjû (1981)

Lol!

Fuck me! Ik heb de laatste tijd al een hoop bizarre dingen mogen zien, maar Pig-Chicken Suicide staat zonder enige twijfel met rode pen en dik onderstreept bovenaan op het lijstje geschreven. Matsui kent eerdere samenwerkingen met Shuji Terayama (denk aan zijn controversiële Emperor Tomato Ketchup) en Sogo Ishii met wie hij samenwerkte aan Crazy Thunder Road en Panic in High School. De director of photography in Pig-Chicken Suicide is Kazuo Hara die op zijn beurt ook niet schuw is aan wat controversiële confrontaties (The Emperor's Naked Army Marches On). Zo word dit al een aardig interessant rijtje, niet?

Dat is echter nog niets. Matsui wordt gezien als een van de belangrijkste mensen in het "Jishu Eiga" genre (Lees meer hier). Een "onafhankelijke independent film", om het simpel te verwoorden. In het geval van Pig-Chicken Suicide mag ik graag geloven dat maar weinigen hier aan mee willen werken, want het is een nachtmerrie.

Tijdens de openingsscène begeven we ons minutenlang als een varken tussen soortgenoten in een vunzige stal. Niet veel later krijgen zij een stroomstoot op het hoofd en wordt hun ribbenkast terwijl zij stuiptrekkend op de grond liggen opengesneden. Denk je een relatie in tussen een jongen die denkt dat hij een kip is en een meisje dat hem een muziekdoosje geeft. Fantaseer over leipo's die uit hun dak gaan na bloederige slachtingen, een halfnaakte geschminkte retard die op een zelf gemaakt instrument shamisen muziek imiteert. Surrealistische bijeenkomsten van gemaskerde groepen mensen aan de rand van een dorp, rituelen waarbij dode geiten met benzine worden overgoten en worden verbrand. Zwervers schoppen, honden pesten, een wandeling door een steegje en dunne straatjes vol mensen verkleed als mummies. Een meisje dat zonder kleding wat tijd met zichzelf doorbrengt terwijl zij word bekeken door een raampje. Gezellig zitten op een bankje terwijl er een man met een verkeersbord op zijn rug onder het geluid van een vliegtuig langs "vliegt".

Eh? Huh? Wat? "Chicken" als metafoor voor de jeugd en "Pig" voor de volwassenheid, zo verklaard Matsui in een interview met Midnight Eye. Matsui zoekt meer dan een keer de confrontatie met taboes; Dat bewijst onder andere de schandalig lange masturbatie scène tijdens een speech van Keizer Hirohito op de radio. Hij mixt beelden van twee kinderen die of samen een kip van vier hoog naar beneden gooien (overgang van kind naar volwassenheid?) of elk hun eigen weg gaan. Uiteindelijk drijft een massale slachtpartij (oneerlijke behandeling, discriminatie tegen Koreanen in Japan?) hen uit elkaar. Wanneer de jongen in zijn volwassen jaren op zijn beurt werkt in slachterij zoekt hij haar radeloos op. Maar zij wilt niets meer van hem weten.

What the hell? Een zogenaamd liefdesverhaal tussen een Japans-Koreaans stel. Als dat zo is, dan heb ik er in ieder geval (vrij) weinig van begrepen - maar wat is sommige Japanse exploitatiecinema toch eigenlijk ontzettend tof. Het is niet zozeer het kicken op ranzigheid, maar te meer de nieuwsgierigheid ernaar. Als je houdt van experimentele, surrealistische bizariteit dan mag je dit niet missen.

4.0/5.0

Dank Tayama, mijn interesse is gewekt! Ben nog niet helemaal in dit 'genre' thuis, maar dit klinkt in ieder geval als onbegrepen hedendaagse kunst waar over tientallen jaren pas de verdiende waardering voor wordt getoond..

wel een film die uitdaagd om er iets zinnigs over te schrijven, maar dat is toch lastig. De regisseur is volledig onafhankelijk, sterk beinvloed door Terayama en legt zijn focus altijd op marginale types waarbij discriminatie een centraal thema vormt, maar dat is nog steeds weinig houwvast eigenlijk om de poetische en gruwelijke 8mm beeldenstroom van pig-chicken suicide te kunnen verwerken.

Er is wel een "scene" van dit type films in Japan, om het een beetje te kunnen plaatsen, met Sogo Ishii als centrale figuur in die tijd, maar later werk zoals deze Jitensha Toiki (1990) of het oudere experimentele werk van Nobuhiko Ohbayashi horen daar ook bij. Buiten Japan zou je kunnen denken aan het videowerk van Jarman, Godard of Marker, maar dan meer een gestoorde punk versie daarvan.

Dieren-metaforen zijn overduidelijk aanwezig hier. Die zeggen waarschijnlijk iets over oude en nieuwe generatie of over Japanners versus de gemarginaliseerde Koreaanse gemeenschap, maar een exacte duiding vond ik wel lastig. De lang aangehouden openingsscene is een montage van beelden in een varkenstal die op ooghoogte met de beesten zijn genomen. Zouden we ons als publiek "thuis" moeten gaan voelen op die plek dan? En wat betekend dat als later de, bij dit soort films en metaforen onvermijdelijke, slachthuis-scene voorbij komt (ook lang aangehouden en misschien wel de meest rigoreuze / bloederige die ik ooit zag, zou zeker als schokkend kunnen worden ervaren)?

De gemeenschap / arme wijk waar de film uiteindelijk om lijkt te draaien wordt de Daibutsu-gemeenschap genoemd. Een groepje van deze lieden, in verband gewikkeld (oorlogs-slachtoffers ga ik vanuit, maar ze hebben ook iets "superheld-achtigs" over zich), poseert aan een waterkant waar op de achtergrond inderdaad een daibutsu / grote boeddha te zien is. Ook hier mis ik helaas nog wat duiding. Als ze er op een gegeven moment weer een dieren-metafoor er in gooien, het verbranden van een "Japanse hond", dan is de woede iig wel weer duidelijk.

Het mag duidelijk zijn dat ik wat minder een persoonlijke band met deze film kon opbouwen dan met het meesterlijke Noisy Requiem, die de regisseur hierna zou maken, maar toch heb ik mijn score wel naar boven afgerond. De beelden composie / montage was namelijk toch wel behoorlijk sterk en ook als niet alle details begrepen worden is een nachtmerrie achtige interpretatie van een trip door een gestoorde geest genoeg voor een intense ervaring. De invloed op Tsukamoto en Fukui is ook duidelijk aanwijzbaar en het 8mm camerawerk (van de belangrijke documentaire filmer Kazuo Hara) is gewoon prachtig waarbij inventief en effectief gebruik wordt gemaakt van high-contrast en freeze-frame effecten.

Vooral je allerlaatste zin maakt dit voor mij een must-see

Moet deze ook een keer zien, alleen jammer dat de beste kwaliteit een VHS-rip is (zover ik weet).

met 8-mm beelden krijg je altijd opmerkingen over kwaliteit, maar dit zag er echt prima uit, als het een vhs-rip zou zijn, dan is het wel 1st-gen!

... een legale dvd release is mij ook onbekend verder...

Fladdert wel heel erg voort dit. Absoluut interessante cinema, daar niet van. Maar erg veel kon ik er niet uithalen. Eigenlijk vond ik één scene heel sterk: de sequentie van het slachten en de jongen die daarna I'm a pig killer schreeuwt - een moment waarin waanzin naar boven komt borrelen. Volgens mij toch de essentie van de film. Verder kon ik er ongeveer hetzelfde uithalen als beavis hierboven beschrijft.

ik ben niet 100% zeker, maar volgens mij was dat de regisseur!!