Oliver! (1968)

in het begin wennen maar daarna vond ik het leuk.

rollen zijn goed vertolkt.

4 sterren

Vermakelijke film, maar echt geweldig vond ik het niet. Het ziet er allemaal prachtig uit, de choreografie is uitstekend en de acteerprestaties van Ron Moody, Jack Wilde, Oliver Reed en Shani Wallis zijn perfect, maar de film greep me niet echt aan.

Grootste probleem was dat het wel erg lang door ging, ook met dank aan de musicalnummers. De liedjes hadden nogal een lange lengte en sommige werden min of meer herhaald. Zo zijn er twee nummers in een bar en twee op een straat waar verkopers en arbeiders het grote zing- en danswerk doen. Het werd erg eentonig na een tijdje. Daarbij is Oliver Twist zelf wel een erg oninteressant mannetje, dat eigenlijk helemaal niets anders doet dan er zijn. De film moet het meer hebben van de karakters eromheen. De regie was prima en soms zag ik er werkelijk een fantastische film in, maar als geheel maakt het niet echt indruk.

3 sterren.

Dat naast een film-noir ook een musical uitstekend werkt met een grimmige art-director toont Carol Reed aan met Oliver! De personages zijn gelukkig kleurrijk genoeg en worden dan ook heerlijk uitbundig en overtuigend gespeeld door de zowel sterke jonge als oudere cast. De liedjes zijn lekker catchy en een prettige toevoeging aan het klassieke verhaal. Minpuntje is toch dat de film nog even doorgaat na het geweldige shot van Fagin en the Artful Dodger waarin ze zingend door de straten van London lopen. Ik zei nog hardop dat het misschien wel één van de mooiste eindshots ooit was totdat er ruw werd overgeschakeld naar het veel duffere échte einde. Desalniettemin bevat de film vele iconische scènes en is Oliver! over het geheel genomen een verrukkelijke musical.

Tegenvaller. De film ziet er wel geweldig uit met zijn geweldige art direction en cinematografie. Dat kan je aan Reed wel overlaten. Maar dat was het eigenlijk wel. Het verhaal leent zich op zich voor een musical, maar de liedjes vallen ontzettend tegen. Zijn op zijn best weinig bijzonder en nog minder bijzonder gezongen. 9 van de 10 keer houden ze het verhaal op, in plaats van ondersteunend te zijn. Enige goede nummer was 'gotta pick a pocket or two'. Rest was uiteenlopend van nogal nietszeggend tot behoorlijk matig.

Verder vielen de acteerprestaties tegen. Alleen Ron Moody was goed (hij begreep wat ie moest doen), terwijl de rest weinig toegevoegde waarde had. Het ventje dat Oliver speelt, was zelfs ronduit teleurstellend (en eigenlijk vrij irritant).

Een film die door de liedjes (die dus alleen maar ophouden) te lang duurt, maar gered wordt door de look van de film. Daarom nog 3 sterren.

Zo dit was me een lange zit zeg. Ik heb het van nature al niet zo op musicals, maar dit viel niet mee. Carol Reed, toch niet de eerste de beste slaagt er in ieder geval in de film mooi aan te kleden en uiterst verzorgd te laten overkomen. Helaas houden de pluspunten rond deze film daar wat mij betreft op. Het grote probleem van deze film zijn de talloze nummers die voorbij komen en die ik op een enkele na allemaal maar erg matig vond. Daarnaast haalden die nummers me iedere keer weer uit de film en hierdoor onbeert de film ook alle vorm van enige vaart. Telkens als ik dacht dat het misschien wel wat leuker zou kunnen gaan worden, kwam er weer zo'n vervelend rotnummer voorbij, waardoor je uiteindelijk wel een film krijgt die bijna tweeënhalf uur duurt. Daarnaast is het acteerwerk ook maar matig. vooral de jongetjes zijn lang niet altijd overtuigend. Kortom nog minder dan ik van tevoren gedacht had.

1,5*

Tijdloze film en verhaal. Door het vlotte tempo ondanks de vrij lange speelduur, leuke liedjes en goede cast is het een prima filmpje om te kijken. Vond vooral de sfeer goed overkomen tussen de gevoelens zoals hoop, blijdschap en verdriet. Ik denk dat dit goed overkomt ook voor jongere kinderen. In mijn ogen een kleine klassieker, 3 sterren

Dat zo'n leuk Charles Dickens-verhaal gegoten wordt in een musical, echt jammer. Het wordt er echt niet beter of leuker op met die ellenlange nummers en domme danspasjes. Ohja, dit won de Oscar voor beste film, ook al zo onbegrijpelijk .

Charles Dickens schreef dit verhaal in 1838 als protest tegen de Victoriaanse tijd. Een periode van kinderarbeid, honger, armoede en dat tussen een rijkere bourgeoisie met rijkelijke maaltijden en veel luxe. Oliver! is de verfilming van een Broadway musical en dat merk je wel aan deze film. Broadway is geen film en het is dan ook niet evident om de vertaling te maken van het podium naar het grote doek. Dat het kan werken zie je wel in verfilmingen van bvb Fiddler on the roof en West Side Story.

Oliver Twist zelf is een vrij onopvallend figuur, een vrij onschuldig figuur. Mark Lester werd gekozen uit tal van jongeren, maar mist eigenaardig genoeg het musicaltalent. Gelukkig is gekozen voor een zangstem die zijn delen dubde: Kathe Green. Aangezien Oliver Twist een zeer jong persoon is met een fijne stem, komt de vrouwelijke zangstem zeker niet raar over. De acteur van Artful Dodger komt wel uit de originele musical en dat merk je wel. Ook zeer belangrijk is de figuratie, waardoor zang en vooral de prachtig gechoreografeerde dansen volop tot hun recht komen. Iets waar veel musicalverfilmingen wel eens de bal misslaan. Sommige nummers in de film hadden enkele dagen tot soms zelfs 2 weken tijd nodig om opgenomen te worden. Je hebt tegenwoordig zelfs films die in z'n geheel maar enkele weken opnametijd nodig hebben.

Carol Reed neemt z'n tijd en heeft duidelijk oog voor detail. Niet alleen de choreografieën zijn mooi opgebouwd, ook de hele setting is mooi. Zelden lukt het filmmakers om de Victoriaanse tijd op een sfeervolle manier neer te zetten. Dit is een waar sprookje, waar je soms zelfs Anton Pieck in kan herkennen. Kostumering, decor, taalgebruik, ... Je waant je weer even terug in het begin van de 19e eeuw in Londen.

De film schrikt duidelijk veel mensen af, denkelijk omdat de dosis Broadway vrij groot is hier. De muziek is niet functioneel en het geheel lijkt soms wat theatraal, maar voor liefhebbers van Broadway is dit echt een droom. Een ware musical in een filmjas gestoken. Ik dacht altijd dat dit louter een jeugdherinnering zou zijn, maar ook nu nog kan ik absoluut genieten van dit pareltje. Jammer dat het genre niet echt in de smaak valt op deze site.

Ik vond het juist opvallend dat juist de filmische elementen ontzettend goed zijn. De manier hoe de shots genomen worden, inkijkhoeken etc. vind ik op veel momenten echt ronduit geweldig; is zo goed over nagedacht en zuigen je gewoon in de film. Ik vergat soms zelfs dat ik naar een musicalfilm aan het kijken was en dat vind ik toch wel echt geniaal van de maker(s). Daarbij zijn de liedjes ook gewoon fantastisch gedaan, en die Fagin is toch wel de bekroning op deze film. Wat een acteur van eenzaam hoge klasse.

Musical van Oliver Twist. Het was tijd om deze film, die eergisteren precies een halve eeuw oud was, eens van onder het stof te halen. De film werd ook gelauwerd met 6 Academy Awards. Een weeskind raakt bij een dief terecht die hem wil gebruiken om op straat te stelen voor hem. Maar wanneer Oliver geadopteerd wordt door een rijke burger beginnen de criminelen te vrezen dat hij hen zal verklikken.

Ron Moody is ongelooflijk in zijn rol als Fagin. Perfectie! Het 19de eeuwse verpauperde Londen is fraai gebracht. Alleen die talrijke liedjes begonnen in de tweede act nogal tegen te vallen al zijn de muzikale stukken catchy en dragen ze bij aan huiselijke gezelligheid. Er zijn hier enkele choreografieën die er echt uitspringen bvb net na de ontmoeting met de Artful Dodger. Zalig hoe al die straatfiguranten plots allen als een gechoreografeerd ensemble samenkomen. Voor dit soort dingen moet je die film vooral zien.

Door het musicalgebeuren is dit een wat luchtiger versie van wat een somber en triest verhaal is over armoede. Helemaal geen mislukking; de film ziet er visueel heel goed uit en is ondanks de lengte, voortdurend meeslepend. Alleen wat jammer dat Oliver Twist niet echt goed naar voor komt.

Kleurig, spectaculair en groots opgezet, en met de leuke eigenaardigheid dat Fagin hier tot op zekere hoogte als een sympathiek en soms zelfs meelijwekkend personage wordt neergezet, waarbij de superbe vertolking van Ron Moody in niet geringe mate helpt (schijnbaar gebruikte Moody die invalshoek ook al in de toneelversie). Van de formidabele Leonard Rossiter als de begrafenisondernemer zien we helaas te weinig, Oliver Reed is natuurlijk prima op z'n plek, en ook op de overige acteurs en technici valt weinig aan te merken. De punten aan de minzijde wegen echter niet minder zwaar : de liedjes spreken me niet erg aan, Mark Lester is als de titelfiguur wel een èrg braaf en zijïg kereltje dat ook nog eens een verschrikkelijke zangstem (van een later ingedubd meisje) krijgt, en het verhaal verliest door alle muziek, zang en dans eigenlijk het grootste deel van zijn beklemming en gruwel. Dat alles resulteert in een film die z'n enorme reputatie voor mij niet helemaal waar kan maken.

Grotendeels eens met het voorgaande bericht, al ben ik iets milder gestemd. De liedjesdichtheid was mij te hoog maar sommige liedjes waren nog best aanstekelijk- ik zou het thuis niet opzetten maar in de film kwamen ze wel tot hun recht, en een aantal deuntjes kwamen me zeer bekend voor (met name You've Got to Pick a Pocket or Two en Consider Yourself).

Het verhaal is genoegzaam bekend en weinig bijzonder, en het ontbreekt de hoofdpersoon inderdaad aan een beetje pit: Oliver is een typisch Dickens-personage dat het goede vertegenwoordigt: beleefd, braaf, meegaand, naïef. De slechte karakters zijn bij Dickens altijd een stuk interessanter en dat is hier ook het geval met Fagin en Sikes, waarbij Moody als Fagin wel de meeste indruk maakt. Visueel is het allemaal bont en uitbundig, met een duister stukje als Bill Sikes achter Oliver aan gaat en haast terloops zijn vriendin vermoordt.

Dat deze film de Oscar won in plaats van bijvoorbeeld het eveneens genomineerde Romeo and Juliet vind ik niet terecht maar wel begrijpelijk, Oliver! is voer voor nostalgici en daarmee typisch Oscar-bait.

Het klassieke verhaal van Charles Dickens is natuurlijk de moeite waard. Deze musicalversie daarvan kon mij echter niet bekoren. Een goede musical kan ik zeker waarderen, maar dit viel niet zo in de smaak. Dat komt met name door de liedjes. Die zijn echt veel te lang, er lijkt soms geen einde aan te komen. Daardoor stokt het verhaal keer op keer. Veel liedjes vond ik ook niet zo sterk en ze worden ook niet allemaal al te best gezongen. Er zitten overigens wel enkele aardige nummers tussen, maar dat zijn helaas uitzonderingen. De film ziet er kleurrijk uit en heeft wat dat betreft de tand des tijds wel doorstaan. Het acteerwerk vond ik niet zo bijzonder. De jonge hoofdrolspeler zet Oliver niet al te sterk neer. Moody als Fagin maakt nog wel de beste indruk. Vond het al met al vooral erg lang duren.

Veel beter dan ik had verwacht en uit dit Oscarrondje va dit jaar tot nu toe zonder meer de beste. En dat voor een musical die in het jaar van 2001:A Space Odyssee en een revolutionaire sfeer in de wereld de beste film-oscar won alsof er niets was gebeurd.

Ik kan er niet compleet de vinger opleggen waarom deze film me beter ligt dan veel andere musicals maar wellicht is het een Europees (in dit geval Brits) randje dat de film net iets minder glad maakt. Prachtige decors en perfecte liedjes met fraaie choreografie waar constant leven in blijft zitten. Fraaie decors in een geslaagde, erg ambitieuze film van een feitelijk nogal bescheiden Britse studio. Columbia was voor de international distributie.

Ben het ook oneens met de kritiek op de hoofdrolspeler. Oliver Twist hoort een naïeve, aandoenlijke jongen te zijn die zijn lot (ingekleurd door de bijrollen) bijna ondergaat. De onschuld die ze willen corrumperen. Dat is precies hoe Lester hem neerzet.

De sets en decors zijn erg mooi , hetzelfde voor de kostuums en het camerawerk , maar verder valt de film als je hem naast de eerdere jaren 40 film legt toch wat tegen , qua verhaal vertelling en zeker ook acteren is die film een slag beter .

Mij toch een beetje een raadsel hoe deze film zo in de prijzen heeft kunnen vallen bij de oscars .

Weinig zo typisch Brits als Charles Dickens. De verfilmingen en televisie-adaptaties van zijn werk zijn talrijk. De smartlap-achtige en vaak ongeloofwaardige verhalen werden in eerste instantie zeer serieus vertaald naar doek en scherm, maar de tongue-in-cheek-aanpak die veteraan Carol Reed in 1968 koos om ‘Oliver Twist’ te verfilmen als musical ‘Oliver!’ bleek een stuk vruchtbaarder.

De plot van ‘Oliver!’ is in twee zinnen verteld dus dat geeft ruimte om flink uit te pakken in de song- & dance-nummers die met complexe en uitgebreide choreografieën door middel van inventieve cameravoering bewonderenswaardig in beeld worden gebracht. ‘Oliver!’ kan beschouwd worden als de voorlopig laatste escapistische musical-film. De wereld en de filmonderwerpen veranderden halverwege de jaren zestig in razend tempo.

Klassieker zondag weer een beetje in ere hersteld met deze Oliver uit 1968 die qua artwork en naam opzich al de aandacht trekt. Dus kom maar op met het bekende verhaal van Charles Dickens.

Nu begon ik al nattigheid te voelen toen ik de hoes gepakt had en er een of andere vermelding op stond over gewonnen prijzen voor muziek waarop ik vermoedens kreeg met een musical geënt geheel te maken te krijgen, en warempel dat bleek ook nog te kloppen en was binnen minuten eigenlijk duidelijk met de eerste scène in het tuchthuis. En ja, deze jongen heeft nu eenmaal een teringhekel aan musical met een enkele uitzondering daar gelaten dat ik het nog enigzins kan verkroppen, maar de gemiddelde scènes waar alles spontaan begint te springen en te hupsen en met repetitieve liedjes begint krijg je mij dus de deur mee uit. En dat is hier niet anders, wat een tegenvaller om hier mee te maken te krijgen omdat ik wel zin had in een goed klassieker, maar helaas!

Dat het overigens mijn smaak niet is houdt niet in dat ik de kwaliteit er niet van in kan zien. Want zo valt de begingeneriek met de tekeningen op als iets dat met zorg gemaakt is, iets dat geld voor de gehele film waar tevens iedereen prima acteerprestaties toont en de verschijning van Oliver Reed altijd bijzonder is. Dan is London fraai vormgegeven met zijn straatjes en sfeer zo rond mid 18de eeuw en zijn de achterbuurten waar Dodger Oliver meeneemt naar de schuilplaats van de bende erg sterk en fotogeniek en is het geheel daarnaast nog eens kleurrijk te noemen en zijn de settings en decors prima. Dan is er nog de zang en dans die vol dynamiek zitten waar alles in mee gaat en ongetwijfeld lastig en razend knap is te regisseren en te filmen. En ongetwijfeld zal dit allemaal prettig smaken voor iemand die musical lust en het is toch bijna jammer te noemen dat het niet mijn smaak is. Desondanks een 3,5 en daarmee een goed gepast cijfer wat dat betreft.