Boys in the Trees (2016)

Voor de mensen die twijfelen of ze deze film moeten zien het is echt een aanrader. Aan de hand van de poster zou je misschien verwachten dat het een horror film is wat het niet is. Je zou de film kunnen zien als een volwassen versie van "Bridge to Terabithia" met thema's omtrent pesten en opgroeien. Fantasie zou ook misschien als genre kunnen toegevoegd worden. Het acteerwerk van de jonge acteurs is ook opvallend sterk, vooral Toby Wallace weet zijn rol erg goed te brengen. De pestkop krijgt gelukkig ook diepgang mee en hierdoor weet de film ook goed vervelende genre clichés te vermijden.

Op IDMB wordt als tweede genre horror aangehouden echter past dit genre niet. Het is een coming of age-film, maar met horror heeft het weinig te maken. Dat hoef op zich natuurlijk geen probleem te zijn maar ook het drama en de thriller-elementen overtuigen niet erg goed. Het is niets meer of minder dan een wandeling naar huis op een Halloween-nacht. Terwijl de jongens Corey (Toby Wallace) en Jonah (Gulliver McGraht) griezelige verhalen vertellen en spelletjes spelen die ze vroeger ook speelden. Een film over Corey en Jonah die leren loslaten, onafgemaakte zaken hebben en dat pesten verregaande gevolgen kan hebben. En daar zit hem dus net het manco; de regisseur grossiert in prachtige beelden, al dan niet met spooky Halloween-kostuums maar faalt vooral met een goed verhaal. Ook is er aandacht besteed aan de punkrock-soundtrack die typerend zijn voor de skateboard-wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Al zijn deze wel een beetje voorspelbaar. Zelden wordt de film echt intrigerend en meerdere keren bekruipt mij het gevoel dat het martiaal meer voor een korte film geschikt was dan voor de 112 minuten die film nu telt. De cast van tieners acteert overtuigend maar de dialogen zijn te zwak om beter hun kunnen te laten zien. Wat rest is dus een film die visueel goed eruit ziet maar verhalende wijs nogal laat afweten.

Stand By Me meets Donnie Darko.

Fraai en sfeervolle opgezette... nouja, horror kan ik het niet noemen.

De film valt al meteen op door zijn sepiatinterige herfstsfeer... De typische sfeer die je wel vaker bij films hebt die zich tijdens Halloween afspelen. De schemering dat overloopt naar de nacht... en wat voor nacht zou het nu gaan worden?

Nee, dit keer geen nacht waarin de lijken zich opstapelen en er tussen alle trick or treat kindjes een psychopaat verscholen zit.

We volgen buitenbeentje Jonah die dagelijks het mikpunt is van een groepje corpsleden van zijn school. Een van de corpsleden bestaat uit Corey; iemand die vroeger nog Jonah's beste vriend was. Maarja, tijden veranderen en vrienden worden vijanden. Of toch weer vrienden?

Het is Halloween en de corpsleden terroriseren de buurt met de intentie dat de hele wereld van hun is, natuurlijk is Jonah het doelwit voor een portie luilak, publieke naamschennis en weet ik veel wat voor ongein. Echter, wanneer Jonah en Corey op een een of andere manier tensamen komen begint het geweten van Corey toch wel te knagen. Hij kiest voor Jonah en samen trekken ze er die nacht op uit; zoekend naar jeugdherinneringen, oude rituelen ophalen, elkaar opnieuw leren kennen... en natuurlijk vluchten voor de geschifte corpsgenoten van Corey.

En dit weet toch wel erg goed uit te pakken. Zoals ik hier boven heb genoemd: de sfeer werkt ook prima mee. Echter zie je niet echt zo heel veel van de jaren 90 terug. In het begin worden er even snel enkele elementen (inbel-verbinding, posters van o.a. Nirvana etc) in een scene gegooid, maar daarna wordt er weinig mee gedaan. (op het einde zie je ineens een van de nieuwste Apple Laptops). Het avontuur dat Jonah en Corey maken wist me elke seconde te boeien. En ook al kon ik op het laatste half uur wel raden dat dit nog wel eens een Donnie Darko achtig einde zou hebben... toch is de toewerking erg mooi; hoe langer de film duurt, hoe fantasierijker, maar ook spannender, het ook op den duur wordt. Uiteindelijk maakt die twist op het einde het er juist naar dat alle emoties die je van de film hebt opgebouwd een keerzijde doen. Die magische boom was de uitschieter. En oke... soms wil de film ook best wel zoet worden, maar dat hoort er ook een beetje bij.

Conclusie: een vrij kleine, maar toch wel een zeer creatieve en goed lopende coming of age.

4,0*

Wederom een film die bij Videoland onder het verkeerde genre valt: horror.

Misschien dat ik daarom elke keer teleurgesteld raak als ik weer via Videoland heb gekeken. Serieus geen idee waar ze mee bezig zijn daar.

Ik ging er in alsof ik dus een horror kon verwachten, maar kwam van een koude kermis thuis. Dit was een pure drama film met hier en daar wat fantasy elementen. Ook het onderwerp was voor een horror too heavy. Dus ik denk dat Videoland het leuk vindt om af en toe genres van films aan te passen, zodat deze toch worden bekeken ofzo

Anyway, de film zelf vond ik sterk. Kan er verder niet veel op aanmerken. Vind het knap van mezelf dat ik hem heb afgekeken, aangezien ik dus echt zin had in een horror en dit een film was met veel sentimentele gedoe.

Wat mij betreft een aanrader in het genre drama ??

Erg mooie film.

Je mag er dan op sommige momenten aan afzien dat het met een klein budget is gemaakt, Verso maakt er duidelijk het beste van. Prachtig coming-of-age drama gecombineerd met een vleug fantasie. Ondanks het lage budget ziet het er allemaal best fraai uit en ook de acteurs geven het uiterste van zichzelf.

Zo zie ik mijn drama's het liefst. Verpakt in mooie poespas.

4*

Het is een coming of age-film die beter geschikt is voor tieners. Het acteerwerk is goed en het verhaal is ok, echt gered door een twist-einde. De film is bijna 2 uur lang en dat merk je, dus het zou beter zijn geweest als hij met 20 minuten was ingekort. Het is een goede film, maar niet een die een tweede bezichtiging verdient.

Een verrassende film die niet de gangbare teeniehorror brengt, maar een bloemrijke coming-of-age drama is met fantastische elementen. De film speelt zich af in de avond en nacht van Halloween. Een avond en nacht waarin onmogelijke dingen mogelijk worden en het tijd is om de confrontatie met jeugdtrauma’s aan te gaan en de weg naar de volwassenheid in te slaan.

De film van schrijver en regisseur Nicholas Verso speelt zich in de late jaren 90 af en is rijkelijk besprenkeld met rockmuziek uit die dagen. De muziek speelt een belangrijke rol bij de beelden. Wanneer protagonist Corey en zijn skatevrienden onder begeleiding van harde gitaarriffs hun kunstjes uitvoeren op de skates ziet dat er in de kleurrijke duisternis van de nacht gewoonweg prachtig uit. Een muziekvideo is er niets bij. Boys in the Trees biedt meer dan mooie beelden. Een prima cast en goede dialogen bezorgen de kijker een film met personages die elkaar meer te zeggen hebben dan de gebruikelijke adolescente onbenulligheden.

Als Corey afdwaalt van de groep en zijn oude jeugdvriend Jonah tegenkomt, begint een lange reis door de nacht. Eens waren ze onafscheidelijk. Eens deden ze alles samen. Met het bereiken van de puberale leeftijd scheidden zich hun wegen. Corey liet de gevoelige en impopulaire Jonah in de steek voor de populairdere jongens. Nu komen ze in deze magische nacht van Halloween weer samen om hun beider verleden her te beleven en voor de laatste keer een spel te spelen dat ze vroeger altijd speelden. Een spel met uitdagingen. Een spel dat de spelers met hun angsten confronteert. Een spel dat een fantasiewereld tot leven brengt.

De fantasierijke voorstellingen van de beide jongens worden door Verso schitterend in beeld gebracht. De griezelverhalen en herinneringen van Jonah worden voor de kijker tot leven gewekt en smelten soms hard samen met de reële wereld en aldus met de angstaanjagende dreigingen die in de reële wereld immer op de loer liggen. Een wereld van wolven waarin je twee keuzes hebt. Je sluit je aan bij de roedel of je wordt opgegeten. De metafoor die Jonah gebruikt om de weg naar de volwassenheid te duiden is niet opzienbarend of origineel, maar de manier waarop Verso de metafoor vertaalt is mooi en teergevoelig. De film eindigt met een twist die niet echt een verrassing is maar die op een manier wordt gebracht die emotioneert. Mooi.

Ach. En aan het eind moet Corey besluiten of hij verder gaat met de roedel of zijn eigen weg gaat. De keus is niet heel verrassend, maar betekent wel een bevredigend einde van een fijne, fantastische en emotionele film..

Sfeervolle en overtuigende fantasiethriller, met een gezonde dosis aan drama- en horrorelementen. Laatstgenoemde genres overheersen niet, maar dat lijkt ook niet het primaire doel te zijn van regisseur Nicholas Verso. De jonge acteurs doen het binnen deze opgebouwde wereld erg goed en de sfeer wordt perfect beheerst, waardoor zowel het fantasierijke als het spookachtige aspect goed naar voren blijft komen. Het tempo is echter onevenwichtig en de afwisseling niet altijd even handig, waardoor Boys in the Trees soms de neiging heeft om stil te vallen. Gelukkig zit er genoeg hart in het verhaal en alhoewel je na enige tijd kan raden waar het verhaal precies heen wil gaan, blijft de afloop passend en treffend. Verso dirigeert een mengelmoes van allerlei insteken en genres, maar behoudt de menselijkheid uitstekend en levert daarmee een geslaagd eindresultaat af.