Un Autre Homme (2008)

Altijd al nieuwsgierig geweest naar wie nu eigenlijk die mensen zijn die filmrecensies schrijven in kranten en tijdschriften? Un Autre Homme geeft aardig kijkje achter de schermen.

De Filmkrant schreef er dit over : 'Filmcritici zijn geen geliefde hoofdpersonen in films. Veel te saai natuurlijk. Maar de Zwitserse regisseur Lionel Baier (1976) had nog wel een appeltje te schillen met de journalisten in zijn land en bedacht dit wrede sprookje over een journalist van een huis-aan-huisblad die geobsedeerd raakt door de stercritica van de grootste krant van het land. Deels prachtige monochrome hommage aan de Nouvelle Vague, deels parodie, en deels klassiek verhaaltje van gewone man die voor femme fatale valt. Met een reeks verrukkelijke clichés over filmjournalisten. Allemaal waar natuurlijk.'

Vanaf 28 juli te zien in EYE Film Instituut, met op donderdag 28/7 een inleiding van Dana Linssen, hoofdredacteur van de Filmkrant.

Een vreemd personage, de titel doelt volgens mij op een luie man die met zijn studie niet veel kan. Zijn vrouw is de kostwinner in huis en laat zich wel degelijk gelden. Het roken van deze man is zijn verzet, rookt op de meest ongewenste plaatsen en gebruikt alles als asbak.

Hij krijgt een baantje waar hij niets voor hoeft te doen, maar wat schetst mijn verbazing, hij kopiëerd uit een bestaand tijdschrift. Een passie voor films heeft hij duidelijk niet, hij is gewoon lui.

Hij gaat zelfs zo ver dat hij een minnaar wordt van een hoogstaand criticus waarvan hij de restjes mag oplikken.

Of dit een veeg uit de pan is van de regisseur weet ik niet, ik vond het een onsympathieke film met een ouderwets uitgangspunt.

Francois mag voor het plaatselijke huis-aan-huis-krantje van 6 pagina's de redactionele artikelen gaan verzorgen, waaronder de door de plaatselijke bioscoop betaalde filmkritiek.

Daarbij raakt onze hoofdpersoon langzaam geïnteresseerd in de betere film en zelfs nog meer in de dame die kritieken schrijft voor een landelijk dagblad.

Gemaakt met een beperkt budget en gefilmd in prachtig zwart/wit doet het wel wat nouvelle vague-achtig aan, personages zijn bijna allemaal onsympathiek en een beetje parate filmkennis (o.a. van Sant, Truffaut, Chabrol, Jarmusch) is handig.

Klein, venijnig, maar sympathieke Zwitserse film.

Bulle Ogier (La Charme Discret de la Bourgeoisie, La Vallee, Celine et Julie go Boating) als zichzelf.