Grace (2009)

Trailer zag er redelijk uit, maar de film vond ik wat minder.

Het verhaal was origineel maar was uiteindelijk toch te saai..

Toch 3 sterren omdat hij wel lekker wegkeek.

Goede film.

Uiteindelijk, alles droog bij elkaar bekeken redelijk tam. Als je de gebeurtenissen op een rijtje zet misschien nog wel te flauw als opening voor menig andere horror film. Het knappe is dat Solet de film veel meer dreiging meegeeft dan diezelfde resem aan andere horror films.

Er gebeurt maar weinig, zeker in het begin, maar dat onderhuidse gevoel (je ziet het meer iets meer tegenwoordig, reactie tegen de overdadige gore van de laatste jaren?) zit doorheen de hele film stevig gebijteld.

Eens het babytje geboren wordt het allemaal nog wat leuker, vooral de stukjes met het babytje zelf zijn sterk. Eng ding zonder dat je er al te veel van in beeld krijgt. Enige minpuntje vond ik dat de film nooit echt een sterke climax krijgt. Het einde, hoewel het zeker werkt en sfeervol is, vond ik uiteindelijk toch wat te braaf.

Maar zeker de moeite om een keertje te proberen. Het gemiddelde hier voorspelt al een hoop lauwe reacties, maar eigenlijk een sterk en origineel vampieren verhaaltje. Vampieren zijn weer helemaal in, de zombies weer uit.

3.5*

Eindes.

En hoe je het voorgaande ermee (deels) verneukt of uit balans trekt. Maar goed, binnen dit genre lijkt het e.e.a. wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik vond i.i.g. de laatste scenes erg flauw. By the way, dacht dat mama dood was. Het laatste shot is wel lekker smerig.

Wilde de film een nog hogere score geven, maar het laatste half uur vond ik zowiezo al iets minder sterk. Het geneuzel met schoonmama op viste duurde mij iets te lang. Echter over het algemeen worden de spanning, de 'gore' en het prettige acteerwerk prima in beeld gebracht. De spanning is menigmaal om te snijden. Tijdens de scenes met de vlieg beet ik zelfs heel even op een nageltje. Het eerste uur van de film is meesterlijk, mijns inziens.

Vind dit een erg goed voorbeeld van hoe je met een klein budget een puike griezelfim maakt. Eentje waarmee je menig bigbudget-horror van de tafel veegt.

Een aanradertje.

Zeer goed.

Voor mij allemaal net iets te braaf. Grace wankelt wat tussen horrorfilm en drama, waarbij in de eerste helft de nadruk ligt op het drama en later op een lichte horrortoer wordt overgestapt.

Hoewel de film goed begint met het inleiden van het verhaal en het uitdiepen van de karakters miste ik een dreigende spanning als voorbode van wat er komen gaat. Hierdoor leek de film zich voor te doen als een vrouwendrama handelend over moeizame zwangerschap, iets wat mij niet direct aanspreekt.

Dan keert de film ineens 180 graden om en wordt het allemaal wat gruwelijker. Maar niet genoeg. Hoewel de psychologische aftakeling van de moeder goed is weergegeven, schort het vooral aan de portrettering van de baby. Dit had veel angstaanjagender gekund. Deels door de bloedzuigscènes explicieter in beeld te brengen, maar ook door de moeder meer verschillende manieren om haar kind van bloed te voorzien aan te laten wenden. Heb het idee dat er veel meer met het uitgangspunt gedaan had kunnen worden.

Grace climaxt nog snel met drie moorden en eindigt vervolgens met een leuke epiloog, waarbij een flashforward van het kind als kleuter bijvoorbeeld niet had misstaan.

Al met al een redelijk vermakelijke film die dankzij zijn korte speelduur makkelijk uit te zitten is. Helaas weerhoudt een gebrek aan luguberheid Grace ervan om echt aan te slaan.

Eigenaardig filmpje. Bloeddorstige baby's hebben al meerdere genrefilms voortgebracht, maar bij mijn weten nog geen enkele die zo oprecht serieus is als deze. Ik begrijp de negatieve score dan ook niet zo goed, want naast een degelijk scenario met een sterke psychologische insteek brengt Grace ook nog een flinke portie onderhuidse spanning die je tot het einde aan het scherm gekluisterd houdt.

Het heeft regisseur en scenarist Solet naar verluidt veel moeite gekost om deze prent uiteindelijk te voltooien. Zijn idee sprak geldschieters in eerste instantie wel aan, maar ze stonden weigerachtig tegenover de onconventionele aanpak waarmee hij dat idee wou verfilmen. Nochtans onderscheidt zo'n aanpak een film als deze net van de middelmaat. Gelukkig heeft hij zichzelf niet verloochend en heeft hij een teaser-kortfilm ingeblikt die de nodige aandacht wist te trekken. Onder andere Adam Green (Hatchet) en Eli Roth (Hostel) hebben zijn talent opgemerkt en hem aan de nodige fondsen geholpen.

En daar mogen we dus blij om zijn, want al met al heeft deze kleinschalige film heel wat te bieden. Waaronder een stel zieke personages die, zij het subtiel, de nodige psychologische achtergrond meekrijgen. Hierdoor weekt de film de ene keer ontroering, de andere keer huivering los bij het publiek. Een smerige horrorfilm is Grace uiteindelijk niet geworden, maar door de goede timing en de onderhuidse spanningsopbouw weten de schaarse grafische scènes toch al snel een onbehagelijk gevoel op te roepen. Kortom, subtiliteit is de sleutel.

Ik zou eigenlijk graag eens weten of vrouwen deze film anders bekijken (beoordelen) dan mannen...

Stijlvol filmpje dat een geweldige opbouw kent en met weinig middelen toch goed spannend weet te zijn. Grace tilt zich boven het gros van de horrorfilms uit door de audiovisuele finesse van deze regisseur. Een paar leuke trucjes en sterke ambient zorgen voor een fijne kijkervaring. Vooral de confrontatie aan het eind is een bijzonder geraffineerde scène. Aangename verrassing.

3,5*

Matigjes.

In tegenstelling tot anderen vond ik de opbouw van de film niet bijster interessant en werd de film richting het einde beter. Vanaf het moment dat het doktersbezoek plaatsvond begon de film namelijk wat meer pit te vertonen; het geheel bleef vrij braafjes en niet bijzonder qua gore maar wist desondanks enigszins te vermaken. De film dient het dan ook -zoals hierboven vermeld- meer van de suggestie te hebben dan de daadwerkelijke beelden die het toont.

Ondanks de vrij aardige scene's richting het einde toe was de absolute eindscene dan wel weer van een bedroevend hoog helaas pindakaas niveau; jammerlijk overdreven. De voedvrouw draagt ook niet geheel opzichtig een pruik ofzo?
Ook de vertolkingen van de personages wisten me maar gematigd te overtuigen. Als opvallende uitzondering op die regel mag de schoonmoeder worden genoemd; wat een ziekelijk, overbezorgde en obsessieve moederrol zet dat mens neer zeg!

Al met al zorgen deze enkele pluspunten ervoor dat de film zich in zijn totaal nog net een middelmatige kijk ervaring genoemd mag worden. Het verhaal klinkt vrij origineel maar echter valt de uitwerking tegen en had er meer mee gedaan kunnen worden.

2,5*

Goede vibe heeft deze film.. Rustig opbouwend, boeiend en aardig creepy. Normale zaken zoals de vele dieren, het vegetariër-thema en de Animal Planet-beelden komen in deze context van de zwangerschap en de baby walgelijk over. Positief bedoeld want het is knap om zo'n onpasselijk gevoel op te wekken zonder al teveel expliciete gore. Al is het me niet helemaal duidelijk waarom het er in zit; het werkt wel.

Het personage van Madeline, haar neergang en het steeds meer afsluiten van de buitenwereld lijken op Repulsion, met het verschil dat de uiterlijke aftakeling hier wel goed overkomt. Prettig ook dat ik geen idee had hoe het plot zich zou ontwikkelen en dat er een spannend kat- en muisspel in verwerkt is (waarbij ik vreemd genoeg meer sympathie voor de schoonmoeder kreeg dan de moeder die amper meer een moeder kon zijn.)

Het einde mag er ook zijn waarbij de voedvrouw (jaloerse(?) ex-vriendin) er met de baby vandoor gaat, alleen jammer dat het dan steeds meer lijkt op de killerbaby uit Braindead. Die laatste tit-bite had er niet bij gehoeven.

Iets verhoogd......redelijke spanning en best wel duistere scenes.

Helaas miste ik wel wat smerigheid in deze film maar het einde maakte weer wat ontevredenheid goed.

Aardig

It's Alive (2008) , maar dan zonder de baby in de rol van protagonist #1. Dat zorgt voor het gebruikelijke ''boehoe, het is geen horror'' riedeltje, maar in werkelijkheid gaat het veel dieper dan de meeste horrorfilms met soortgelijk thema. Langzaam kruipt Solet onder de huid en daar blijft hij gemoedelijk zitten, zonder ergens vervelend te worden. Dat deed hij met Dark Summer (2015) ook. Een stijlvaste en slimme regisseur, die hopelijk nog lang in dit genre blijft hangen.

Gemengde gevoelens hier. Rondom moeders en de baby een filmpje dat zeker onderhuids wel iets weet te bewerkstelligen, maar het gebruikt een derde van de speelduur om daar te komen. Bovendien neemt het met de schoonmoeder en de vriendin nog twee verhaallijntjes mee, die halfbakken overkomen. Oma heeft nog wel wat. Een zemelaar, maar stiekem ook verknipt. Opvallend dat bijna niemand het hier over haar heeft. Zonde dat het script haar verderop in de steek laat door haar simpelweg als sta in de weg af te schrijven. Met Grace gaat het beter en dan vooral wanneer het kindje afwijkingen begint te vertonen. Akelig, die kleine en zo, en daarmee zonder meer het meest pregnante deel van de film. Een bloederige finale, dat nog wel, maar het sorteert toch beduidend minder effect. Voor- en achterop had het allemaal wel iets puntiger gemogen.